Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
KOMPETENCJA KOMUNIKACYJNA - Coggle Diagram
KOMPETENCJA KOMUNIKACYJNA
Definicja kompetencji komunikacyjnej
Struktura (wg socjolingwistyki):
System koordynacyjno-kontrolny w stosunku do zachowań językowych człowieka, obejmujący zarówno rozumienie, jak i produkcję mowy
Poziomy kompetencji
Kod językowy:
Warianty i style mówienia kształtowane przez socjalizację
Style osobiste:
Najgłębszy poziom, determinowany przez preferencje, postawy i cele życiowe jednostki
Dyskurs:
Aktualizacja zdań wyrażająca intencję osoby mówiącej
Istota:
Jest to umiejętność użycia języka adekwatnie do intencji mówcy oraz odpowiednio do sytuacji i wiedzy słuchacza
Odróżnienie od kompetencji językowej:
Podczas gdy kompetencja językowa to abstrakcyjna wiedza o regułach (gramatyka, fonologia), kompetencja komunikacyjna to praktyczna zdolność posługiwania się tą wiedzą w interakcji społecznej
Warunki kształtowania się kompetencji
Budowanie wspólnego pola uwagi:
Konieczność koncentracji partnerów na tym samym przedmiocie lub czynności jako warunek startowy dialogu
Relacja Ja–Ty:
Tworzenie sfery wypełnionej szacunkiem dla drugiego człowieka, co pozwala na narodziny autentycznej bliskości i rozumienia dialogicznego
Fundament przedwerbalny (Kompleks ożywienia):
Pierwsze reakcje dziecka (uśmiech, wokalizacja) stanowią bazę, której dorosły nadaje znaczenie społeczne, ucząc dziecko powiązania „zwrot–odpowiedź”
Współdziałanie z dorosłym:
Dorosły musi pełnić rolę „rusztowania”, który interpretuje sygnały dziecka i włącza je w strukturę interakcji
Procesy socjalizacji:
Kompetencja ta nie jest wrodzona; kształtuje się w toku odmiennych procesów socjalizacji w różnych grupach społecznych
Czynniki sprzyjające rozwojowi
- rozwój kompetencji komunikacyjnej u osób z niepełnosprawnością intelektualną jest ściśle uzależniony od
jakości interakcji z otoczeniem
oraz od sposobu, w jaki partnerzy komunikacyjni traktują ich jako podmiotowe jednostki
Charakter sytuacji społecznych
Najkorzystniejsze są sytuacje, w których dziecko przekazuje dorosłemu
nowe dla niego treści
(dziecko jako wiarygodny nadawca informacji)
Niekorzystne jest „odpytywanie” dziecka przez dorosłych z wiedzy, którą dorosły już posiada
Postawa partnera komunikacyjnego
Unikanie wyręczania:
Nieretuszowanie i nieprzejmowanie inicjatywy za dziecko, co zmusza je do własnej aktywności
Cierpliwość:
Dawanie dziecku wystarczającej ilości czasu na sformułowanie przekazu
Środowisko rodzinne
Atmosfera zgody, harmonii i serdeczności w relacjach
Wykształcenie rodziców:
Szczególnie istotny jest wpływ wykształcenia matki na rozwój kompetencji dziecka
Motywacja i poczucie sprawstwa:
Chęć udziału w interakcji oraz świadomość dziecka, że jego sygnał wywołuje realną zmianę w otoczeniu (np. otrzymanie pożądanego przedmiotu)
Poziom uspołecznienia:
Uznawany za najważniejszy czynnik wyznaczający poziom kompetencji komunikacyjnej
Płeć:
Badania wskazują, że płeć żeńska sprzyja w nieco większym stopniu rozwojowi kompetencji komunikacyjnej niż płeć męska