Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
BADANIE UMIEJĘTNOŚCI POROZUMIEWANIA SIĘ (M. GRYCMAN) - Coggle Diagram
BADANIE UMIEJĘTNOŚCI POROZUMIEWANIA SIĘ (M. GRYCMAN)
Kluczowe obszary obserwacji
Budowanie wypowiedzi:
Ocena zdolności do formowania zdań poprawnych gramatycznie. Na niższych poziomach obserwuje się intencję komunikacyjną, wokalizacje lub mowę telegraficzną
Funkcjonalne współgranie z rozmówcą:
Badanie umiejętności zamiany ról (mówiący–słuchający), inicjowania kontaktu i podtrzymywania interakcji. Ważne jest sprawdzenie, czy występuje równowaga w dialogu
Przekazywanie informacji:
Obserwacja skuteczności przekazu pod względem treści, zakresu tematycznego oraz rozumienia go przez dziecko. Sprawdza się, czy dziecko operuje konkretnymi symbolami, czy stosuje sygnały specyficzne
Ogólne nastawienie i motywacja:
Analiza chęci dziecka do udziału w interakcji, jego wytrwałości w osiąganiu sukcesu komunikacyjnego oraz reakcji na oczekiwania otoczenia
Skala ocen (0–5)
Narzędzie Grycman wykorzystuje cyfrowe określenie poziomu umiejętności w każdym z wymienionych obszarów
Poziom 2:
Poważne problemy, ograniczona liczba znaków/symboli
Poziom 3:
Występowanie problemów wymagających specjalnej pomocy, mowa telegraficzna
Poziom 1:
Prawie zupełny brak umiejętności (np. przejście z sygnałów niespecyficznych na specyficzne)
Poziom 4:
Umiarkowane problemy, zauważalne dla profesjonalisty
Poziom 0:
Umiejętność nie występuje w ogóle (np. całkowita bierność w kontakcie)
Poziom 5:
Umiejętność opanowana w wysokim stopniu
Cele i znaczenie obserwacji
Dostrzeżenie „małych kroków”:
Systematyczna obserwacja pozwala zauważyć postępy, które często są pomijane, i uniknąć zbyt trudnych strategii
Identyfikacja barier:
Obserwacja pomaga dostrzec przeszkody, takie jak wyręczanie dziecka przez dorosłych w mówieniu, co hamuje jego własną aktywność
Określenie pozycji startowej:
Diagnoza pozwala ustalić, od czego należy zacząć naukę i jakie strategie AAC (komunikacji wspomagającej) wprowadzić
Planowanie oddziaływań:
Na podstawie wyników (średniej z 4 obszarów) planuje się konkretne cele terapeutyczne i strategie, np. naukę intencji komunikacyjnej czy wybór pomocy AAC
Metodologia badania
Należy zidentyfikować co najmniej trzy sytuacje motywujące dziecko do kontaktu
Ważne jest określenie
dominującej drogi przekazu
(np. gesty, zdjęcia, symbole)
Obserwacja powinna odbywać się w
codziennych sytuacjach
Diagnoza powinna uwzględniać rolę partnera komunikacyjnego i jego wpływ na zachowanie dziecka