Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
NAUKA PROWADZENIA DIALOGU Z DZIECKIEM Z N.I. - Coggle Diagram
NAUKA PROWADZENIA DIALOGU Z DZIECKIEM Z N.I.
Fundamenty interakcji (Warunki wstępne)
Bliskość fizyczna:
Zapewnienie dziecku czasu na oswojenie się z partnerem; dostosowanie dystansu (proksemika) do granic bezpieczeństwa ucznia
Wykorzystanie kompleksu ożywienia:
Bazowanie na pierwszych polimodalnych reakcjach (uśmiech, wokalizacja), które dorosły interpretuje jako sygnały społeczne
Budowanie wspólnego pola uwagi:
Skoncentrowanie się na tym samym przedmiocie lub czynności co dziecko
Podmiotowe traktowanie:
Uznanie, że każde zachowanie dziecka może być komunikatem (np. zmiana rytmu oddechu, napięcie mięśniowe)
Metody nauczania dialogu (Techniki „krok po kroku”)
Odzwierciedlanie w innej modalności:
Kontynuowanie dialogu poprzez kopiowanie zachowania dziecka, ale w inny sposób (np. dziecko stuka, dorosły klaszcze)
Interakcje symetryczne („Ty – Ja”):
Partner włącza się w aktywność dziecka, starając się jak najdłużej utrzymać jego uwagę i zachęcać do wymiany
Wprowadzanie modyfikacji:
Dorosły zmienia jeden element w znanej zabawie, prowokując dziecko do reakcji i „odpowiedzi” na zmianę
Zabawy typu „bierz – daj”:
Wykorzystanie przedmiotów do nauki naprzemienności ról (raz ja, raz ty)
Natychmiastowe naśladownictwo:
Dorosły kopiuje zachowanie dziecka (gesty, dźwięki) w tym samym tempie i rytmie, co buduje poczucie bycia zauważonym
Strategie AAC według etapów (wg M. Grycman)
Poszerzanie kontekstu (Poziom 2)
: Wprowadzanie dialogów naprzemiennych z różnymi osobami w trakcie rutynowych czynności (np. mycie rąk, ubieranie)
Wydłużanie dialogu (Poziom 3):
Zwiększanie liczby wymian w jednej sesji; nauka zadawania pytań i udzielania odpowiedzi przy użyciu pomocy AAC
Etap początkowy (Poziom 1):
Modelowanie zachowań sprzyjających aktywnemu porozumiewaniu się; stosowanie natychmiastowego wzmocnienia sygnałów dziecka
Stymulowanie intencjonalności:
Prowokowanie do inicjowania kontaktu, a nie tylko odpowiadania na pytania dorosłego
Budowanie motywacji do dialogu
Poczucie sprawstwa:
Umożliwienie dziecku dokonywania wyborów (np. „Chcesz kanapkę z serem czy z szynką?”), co pokazuje mu, że jego sygnał ma moc sprawczą
Wzmocnienia społeczne:
Nagradzanie każdej próby kontaktu uśmiechem, pochwałą lub kontynuacją ulubionej zabawy
Sytuacje motywujące:
Wykorzystanie ulubionych przedmiotów (bańki mydlane, komputer, słodycze) do prowokowania wymian
Rola partnera komunikacyjnego (Nauczyciela/Rodzica)
Wyrazistość i jednoznaczność:
Partner powinien być atrakcyjny dla dziecka (mimika, ton głosu), a jego komunikaty proste i łatwe do powiązania z sytuacją
Sygnały zapowiadające:
Używanie konkretnych bodźców (zapach, dźwięk, przedmiot), które informują dziecko o tym, co się wydarzy, dając mu czas na przygotowanie reakcji
Czekanie na odpowiedź:
Unikanie wyręczania dziecka w mówieniu; dawanie czasu na sformułowanie przekazu
Nadawanie znaczenia:
Przypisywanie intencji komunikacyjnej przypadkowym ruchom dziecka (np. „Stukasz w wózek, chcesz zejść?”)