Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

การเข้าไม่ถึงเทคโนโลยี, (ด.ญ.ปิยะธิดา โยธาภักดี เลขที่27), ด.ญ. ปภาวรินทรา…

- - - - ต้องเดาปริมาณปุ๋ย ค่าน้ำ และยาฆ่าแมลงแบบเดิมๆ (สาดปุ๋ยตามความเคยชิน) ต่างจากฟาร์มใหญ่ที่ใช้เทคโนโลยีคำนวณแบบแม่นยำ ทำให้ต้นทุนบานปลายและผลผลิตเสี่ยงเสียหาย
    - - ไม่รู้ข้อมูลสภาพอากาศแม่นยำหรือระบบเตือนภัยล่วงหน้า ทำให้รับมือภัยแล้ง น้ำท่วม หรือโรคระบาดไม่ทัน รู้ตัวอีกทีผลผลิตก็เสียหายไปหมดแล้ว
    - - ขายของผ่านตลาดออนไลน์ไม่เป็น สุดท้ายต้องพึ่งพาและยอมขายผลผลิตในราคาถูกให้ "พ่อค้าคนกลาง" เหมือนเดิม
- - - - ผลตอบแทนไม่คุ้มค่าในระยะสั้น: เกษตรกรส่วนใหญ่มีพื้นที่ทำกินขนาดเล็ก ทำให้การลงทุนในเทคโนโลยีราคาแพงไม่คุ้มทุนและคืนทุนช้า
      - เงินลงทุนเริ่มต้นสูง: อุปกรณ์เกษตรอัจฉริยะ เช่น โดรนพ่นยา ระบบเซนเซอร์วัดความชื้น หรือโรงเรือนระบบปิด มีราคาสูงเกินกว่าที่เกษตรกรรายย่อยจะจับต้องได้
      - เข้าไม่ถึงแหล่งเงินทุน: เกษตรกรที่มีรายได้น้อยหรือมีหนี้สินเดิมอยู่แล้ว มักจะกู้เงินจากสถาบันการเงินมาลงทุนในเทคโนโลยีใหม่ๆ ได้ยาก เนื่องจากไม่มีหลักทรัพย์ค้ำประกัน
    - - โครงสร้างประชากรผู้สูงอายุ: เกษตรกรส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ ซึ่งคุ้นชินกับวิถีทำเกษตรแบบดั้งเดิม ทำให้เกิดความกลัว ยอมรับสิ่งใหม่ยาก และขาดทักษะในการใช้สมาร์ตโฟนหรือแอปพลิเคชันซับซ้อน
        
        ขาดการฝึกอบรมที่ต่อเนื่อง: หน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังขาดเจ้าหน้าที่ในการลงพื้นที่ เพื่อสอนวิธีใช้งาน การซ่อมบำรุง และการแปลผลข้อมูลจากเทคโนโลยีอย่างทั่วถึง
    - - เทคโนโลยีไม่ตรงกับบริบทพื้นที่: นวัตกรรมบางอย่างถูกพัฒนาขึ้นในต่างประเทศหรือในห้องทดลอง เมื่อนำมาใช้จริงในสภาพอากาศร้อนชื้นของไทย อุปกรณ์มักชำรุดง่ายและหาอะไหล่ซ่อมแซมยาก
      - การเข้าถึงความช่วยเหลือจำกัด: โครงการสนับสนุนหรือเงินอุดหนุนจากภาครัฐ มักจะกระจายไปตกอยู่กับกลุ่มเกณฑ์เกษตรกรรายใหญ่ หรือกลุ่มวิสาหกิจชุมชนที่เข้มแข็งก่อน ทำให้เกษตรกรรายย่อยที่อยู่ห่างไกลตกสำรวจ
- - - - โดรนช่วยเกษตร
        ใช้โดรนพ่นปุ๋ยและสำรวจพื้นที่ ช่วยลดเวลาและแรงงานของเกษตรกร