Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

(SDNS) Paradygmaty w dydaktyce i odpowiadające im metody nauczania/uczenia…

- - - - Uporządkowanie i spójność przekazywanych treści (Magdalena Magiera)
        
        Uczniowie mogą się spodziewać, co będzie przedmiotem zajęć i mogą lepiej uporządkować wiedzę, znaleźć ciągi przyczynowo-skutkowe (Magdalena Magiera)
        
        Daje poczucie bezpieczeństwa, szczególnie dla osób preferujących jasne struktury i przewidywalność.
        (Sergiusz Wojciechowski)
      - Wielostronność i kompleksowość nauczania oraz uczenia się (Zuza Knieja)
      - Integracja różnych środowisk naukowych i nauczycielskich (Zuza Knieja)
        
        Ujednolicona terminologia ułatwia współpracę akademicką (Tadeusz Pupar)
      - Buduje status naukowy dyscypliny naukowej
        (Zuza Knieja)
      - • Rola w budowaniu statusu naukowego dyscypliny
        • Elegancja i przejrzystość strukturalna
        • Systemowość ujęcia
        • Nacisk na wielostronność nauczania-uczenia się
        • Integracja środowisk naukowych i nauczycielskich
        (Tadeusz Pupar)
        
        Porządek i struktura dają poczucie bezpieczeństwa, szczególnie początkującemu nauczycielowi, który potrzebuje jasnych ram działania.
        (Tadeusz Pupar)
      - W grupach licznych uporządkowana struktura zajęć umożliwia sprawniejszą organizację i kontrolę procesu uczenia się (Natalia Kasprzak)
      - Transparentne kryteria i wyraźnie określone cele uczenia się sprzyjają bardziej obiektywnej i porównywalnej ocenie (Natalia Kasprzak)
      - Może budować poczucie bezpieczeństwa dzięki przewidywalnym strukturom, jasnym regułom i transparentności, oraz w teorii stawiać przed uczniem i nauczycielem jasno określone ścieżki postępowania.
        (Mariszka Gogolewska)
    - - Znaczna rola nauczyciela w sensie kierowniczym, co prowadzi wytworzenia hierarchii i ograniczenia partnerstwa między uczniami i nauczycielem (Magdalena Magiera)
        
        Może to prowadzić do poczucia bycia ,,niedoskonałym" wśród uczniów i strachu przed oceną i zadawaniem nurtujących pytań (Magdalena Magiera)
        
        Może to zmniejszać kreatywność uczniów (studentów), którzy "podporządkowani są" prymatowi nauczyciela, w tym znaczeniu, że nauczyciel pełni rolę kierującego procesem nauczania (Mikołaj Truszkowski)
        
        Co prowadzi do pewnego rodzaju konformizmu uczniów/studentów i dopasowywania się do oczekiwań. A taka postawa z kolei ogranicza szanse w zakresie innowacyjności i możliwości poszukiwań własnych odpowiedzi (Arkadiusz Cygan)
        
        Brak dialogu pomiędzy nauczycielem a uczniem w procesie nauczania może działać demotywująco oraz ograniczająco w zakresie rozwijania umiejętności kreatywnego, krytycznego i samodzielnego myślenia (Jacek Świecki)
      - Ustrukturyzowany proces nauczania oparty na zespole reguł i standardów, gdzie nauczyciel stanowi główne źródło wiedzy (Magdalena Magiera)
        
        Asymetria relacji władzy między studentem i wykładowcą, gdzie wykładowca stanowi nadrzędną figurę w procesie transferu wiedzy. Przepływ wiedzy jednokierunkowy od agendy nauczyciela do studnta. Stereotypowe, sztywne nienegocjowalne role. (Julia Zając)
      - Dzisiaj dostęp do wiedzy encyklopedycznej i faktograficznej jest na tyle szeroki, że instytucjom i osobom trudno odgrywać rolę jej depozytariuszy. (Michał Kędzierski)
        
        W praktyce jednak znaczenie ekspertów chyba nie maleje, lecz przesuwają się akcenty: z posiadania wiedzy, na jej weryfikowane i interpretowanie. (Arkadiusz Cygan)
        
        Warto byłoby więc rozważyć model, w którym w ramach dydaktyki normatywnej nauczyciel przedstawia nie tyle określoną wiedzę ex cathedra jako prawdę objawioną, lecz jego wykład stanowi punkt wyjścia do samodzielnej pracy ucznia. Pokazałoby to, że wiedza może być narzędziem w rozwiązywaniu problemów i lepszym rozumieniu świata.(Jacek Świecki)
        
        W pracy pedagogicznej ważniejsze staje się uczenie "jak się uczyć" i jak myśleć krytycznie. Nauczanie w formie dochodzenia do prawdy może temu sprzyjać (Oskar Kosenda)
      - Łatwo oderwać teorię od praktyki - nawet na poziomie odbioru tego przez osoby uczone/uczące się. (Michał Kędzierski)
        
        W niektórych naukach, np. prawnych, może to mieć wysoce negatywne konsekwencje, ponieważ uniemożliwi pracę na realnych przykładach, czyli coś, czym prawnik-praktyk zajmuje się zazwyczaj (Małgorzata Krzemińska)
      - • Nadmierna ogólnikowość zaleceń dla praktyki
        • Niska dynamika rozwojowa badań empirycznych
        • Nacisk na kierowniczą rolę nauczyciela
        • Fazowa koncepcja procesu dydaktycznego
        • Słaby potencjał generowania zmiany (Tadeusz Pupar)
        
        Teoria bez jasnych, operacyjnych wskazówek może powodować, że młody nauczyciel czuje się zagubiony, bo nie wie, „jak to się robi” w praktyce (Tadeusz Pupar)
        
        Przy sztywnym podziale ról trudno dopasować metody do indywidualnych potrzeb (Tadeusz Pupar)
      - Ryzyko konformizmu i ograniczenia innowacyjności przez sztywne role
        (Sergiusz Wojciechowski)
    - - Tradycyjny wykład (Magdalena Magiera)
      - Metoda podająca - nauczyciel przekazuje wiedzę bez nadmiernej aktywności uczniów (studentów) (Mikołaj Truszkowski)
      - Test jednokrotnego wyboru - nie pozostawia studentowi przestrzeni, sprawdza wiedzę "taką, jaka została przekazana" (Arkadiusz Cygan)
  - - - Projektowanie zajęć zgodnie z naturalnym rytmem pracy mózgu – krótkie segmenty, multisensoryczność
        (Sergiusz Wojciechowski)
    - - np. poprzez krótsze segmenty pracy, angażowanie wielu zmysłów w procesie nauczania czy włączenie elementów zabawy (Mateusz Zych)
        
        SZALENIE WAŻNY MATERIAŁ o naturze i historii pracy: https://youtu.be/hvk_XylEmLo?si=vofUmhnbhMOHB3NT
    - - Najważniejszy cel: nie można dopuścić do poczucia bezcelowości podejmowanych przez ucznia działań! (Mateusz Zych)
  - - - Nauczyciel jako główne źródło wiedzy. Silna rola kierownicza (Tadeusz Pupar)
        
        I też w tym kontekście duża odpowiedzialność (Małgorzata Krzemińska)
    - - Przewidywalność metod ułatwia obniżenie stresu i umacnia poczucie uczniów, że nie mają powodu się bać (unikamy "syndromu niezapowiedzianej kartkówki") (Mateusz Zych)
    - - Zarazem jednak konieczność upraszczania, którego stopień musi być dostosowany do zaawansowania ucznia. Metoda "od ogółu/uproszczenia do szczegółu" (Marcin Wilczyński)
- - - - Możliwości rozwoju społecznego i artystycznego (Magdalena Magiera)
      - Zwracanie uwagi na jednostkę, która przez własną aktywność ma szansę rozwoju (Magdalena Magiera)
        
        Taki paradygmat pomaga uwzględnić indywidualne uwarunkowania, szanse i możliwości. Odpowiada przyjętej m.in. w wizji AGILE sentencji "ludzie i interakcje ponad procesy i narzędzia", która jest mi bardzo bliska. (Michał Kędzierski)
        
        Bardziej "ludzkie" podejście do ucznia (Paweł Natorski)
        
        Uczeń nabiera dzięki temu pewności siebie, zna swoją wartość i chce realizować się w różnych projektach, (Jacek Świecki)
        
        Pozwala na głęboką naukę, zawierającą w sobie zrozumienie i doświadczenie, zamiast odtwórstwa - daje to przestrzeń do rozwoju talentów i osiągania mistrzostwa.
        (Mariszka Gogolewska)
      - Każdy student ma niepowtarzalny styl uczenia się.
        W kontekście neuroróżnorodności: projektowanie zajęć respektujących sensoryczne i poznawcze różnice neuroatypowych osób oraz ich prawo do samookreślenia.
        (Maria Witoslawska-Piotrowska)
      - W niektórych kierunkach to podejście jest właściwie niemal równoważne z treścią przedmiotu i z niego, lub jego oczekiwania, wynika m.in. wybór kierunku studiów. (Michał Kędzierski)
      - Rozwijanie myślenia krytycznego - nauka formułowania pytań, własnych opinii, budowanie swojego światopoglądu (Paweł Natorski)
        
        Co jest szczególnie istotne obecnie, w dobie m.in. nadmiaru informacji i dezinformacji. (Arkadiusz Cygan)
        
        Zdolność krytycznego myślenia powinna być uzupełniana nauką o narzędziach pozwalających odsiewać prawdę od fałszu (Oskar Kosenda)
        
        Szczególnie istotny w cyforwym świecie i przy rozwoju AI, która jest często wykorzsytywana do wymyślania pytań, zamiast zastanowienia się sammeu (Małgorzata Krzemińska)
      - "Psychologia jest nauką, a nauczanie jest sztuką" William James - cytat obrazuje podejście, w którym artyzm profesjonalny pozwala przekazać w procesie nauczania treści naukowe (Michał Kędzierski)
      - Sprzyja głębokiemu zrozumieniu danego zagadnienia, nie tylko przyswojeniu treści. (Arkadiusz Cygan)
        
        Przez pogłebioną analizę i wszechstronne podejście rozwija umiejętności analizy i poszerza kontekst dla ucznia (Małgorzata Krzemińska)
      - Holistyczny charakter kształcenia (Oskar Kosneda)
      - Szacunek dla różnego rodzaju nauk, wymknięcie się paradygmatowi zysku (Oskar Kosenda)
      - Wspiera rozwój kompetencji miękkich, takich jak empatia i komunikacja interpersonalna.
        (Sergiusz Wojciechowski)
      - Daje szansę na odnalezienie i rozwój własnego potencjału, eliminując nadmierne przywiązanie do 'równomiernego' rozwoju we wszystkich dziedzinach.
        (Mariszka Gogolewska)
    - - Wymagane odpowiednie predyspozycje u osoby nauczycielskiej (Martyna Białek-Szkudlarek)
      - Trudności w obiektywnej ocenie (Martyna Białek-Szkudlarek)
        
        postęp jest mniej mierzalny (Arkadiusz Cygan)
      - Czasochłonność (Martyna Białek-Szkudlarek)
      - Ryzyko słabego przygotowania osób uczonych/uczących się do wymogów systemowych (egzaminy, sprawdziany) - jak w przypadku Laboratorium (Michał Kędzierski)
      - Nadmierne poleganie modelu artyzmu profesjonalnego i usytuowanie w obszarze charyzmatycznym, indywidualnym. Tu widzę własny wzorzec, dygresyjny, powiązany z energią grupy i w jakimś stopniu od niej uzależnionym.
        (Michał Kędzierski)
      - ryzyko chaosu organizacyjnego, niepewności studentów np. w kontekście wymagań egzaminacyjnych (Arkadiusz Cygan)
      - Model ten nie przygotowuje do późniejszej pracy zawodowej. W większości przypadków pracę wykonuje się w zhierarchizowanej strukturze, w relacji szef-pracownik wyznaczonej określonymi godzinami pracy oraz zakresem zadań i obowiązków. (Jacek Świecki)
      - Ryzyko rozmycia kryteriów oceny wiedzy i trudności w rozróżnieniu opinii od wiedzy naukowej (Aleksandra Młoczkowska)
      - Obniżona motywacja do robienia trudnych rzeczy - a w efekcie podnoszenia swoich kompetencji i przeskakiwania barier intelektualnych w obszarach, które nie są na wstępie proste (jak przedmioty ścisłe).
        (Mariszka Gogolewska)
    - - Warsztaty (Magdalena Magiera)
      - Metoda inscenizacji/teatralizacji (Magdalena Magiera)
      - PBL (Project based-learning) pozwalają pracować samodzielnie, w małych zespołach lub hybrydowo – według preferencji sensorycznych, komunikacyjnych i wykonawczych.
        (Maria Witoslawska-Piotrowska)
      - UDL (Universal Design for Learning)
        treści w wielu różnorodnych modalnościach (audio/tekst/grafika) równie cenne dla osób neuroatypowych.
        (Maria Witoslawska-Piotrowska)
      - dyskusja/debata (Arkadiusz Cygan)
      - Metoda refleksyjna/autorefleksja (Aleksandra Młoczkowska)
      - Seminarium problemowe oparte na interpretacji (Aleksandra Młoczkowska)
      - Praca w małych grupach oparta na dialogu (Aleksandra Młoczkowska)
  - - - Uczeń konstruuje wiedzę poprzez własne doświadczenia, odkrywanie i samodzielne rozwiązywanie problemów, co prowadzi do głębszego zrozumienia treści. (Dominik Lebioda)
        
        Uczeń może pracować zgodnie ze swoim poziomem rozwojowym, potrzebami i stylem poznawczym. (Dominik Lebioda)
        
        Uczeń "uczy się uczyć", co może później przełożyć na inne dziedziny życia. Wie, jak zdobywać wiedzę samodzielnie, bez pomocy nauczyciela (Marcin Wilczyński)
      - Konstruktywizm kładzie nacisk na analizowanie, interpretowanie i ocenianie nie tylko odtwarzanie wiedzy.(Dominik Lebioda)
      - Dzięki pracy w grupach, dialogowi, negocjowaniu znaczeń i współtworzeniu wiedzy rozwijają się umiejętności komunikacyjne i współpracy.(Dominik Lebioda)
      - Wiedza zdobywana poprzez działanie i doświadczenie jest trwalsza i lepiej zapamiętywana niż wiedza przyswajana wyłącznie poprzez bierne słuchanie. (Aleksandra Młoczkowska)
    - - Brak usystematyzowanego materiału do przekazania, co utrudnia przygotowanie zajęć, a także utrudnia uczenie się osobom wolącym zadaniowe podejście do nauki (Dominik Wieczorek).
      - Większe obciążenie po stronie nauczyciela, który musi wykazywać się kreatywnością przy wymyślaniu problemów, pobudzających konstruktywistyczne myślenie. Przygotowywanie i prowadzenie zajęć w tym paradygmacie jest generalnie bardzo złożone (Dominik Wieczorek).
      - Przez brak ustalonego programu i zakresu przekazywanej wiedzy, niemożność uzyskania systematycznego wykształcenia (Dominik Wieczorek).
      - Może sprawiać wrażenie nauki "chaotycznej" wymagającej pracy własnej w sytuacji, gdy uczeń nie potrafi lub nie wie, jak należy zadanie wykonać. (Wiktoria Wojtowicz)
        
        Nie będzie odpowiednia dla wszyskich uczniów (Małgorzata Krzemińska)
      - Może wywołać wrażenie pozostawienia samemu sobie, co czasami wcale nie jest konstruktywne, zwłaszcza gdy uczeń nie posiada wystarczającej wiedzy "wstępnej". Przykład: rozwiązanie kazusu z prawa nie zawsze jest możliwe bez zapoznania się chociażby z wypracowanymi poglądami w orzecznictwie sądów. Kierowanie się "intuicją" nie zawsze prowadzi do dobrych rozwiązań, gdyż może pomijać szersze uwarunkowania np. które wynikają z ogólnych zasad/wartości (Wiktoria Wojtowicz)
      - Nie dla wszystkich uczniów będzie jasne, że w rzeczywistości zdobywają wiedzę, ponieważ w przypadku dydaktyki konstruktywistycznej wiedzy przychodzi "mimochodem", "przy okazji". (Małgorzata Krzemińska)
        
        Ale z drugiej strony w ten sposób można połączyć wiedzę z praktyką (Krzysztof Wójcik)
      - Ryzyko fragmentaryzacji wiedzy przy nadmiernym skupieniu na indywidualnych ścieżkach
        (Sergiusz Wojciechowski)
      - Istnieje ryzyko utrwalania błędnych interpretacji, jeśli proces uczenia się nie jest odpowiednio moderowany i korygowany (Aleksandra Młoczkowska)
    - - Metoda problemowa oparta na przykład w naukach prawnych na casusach z praktyki (Mikołaj Truszkowski)
        
        metoda case-study (Wiktoria Wojtowicz)
        
        Przełożenie wiedzy na praktyczne sytuacje pozwala tworzyć modele myślenia (Małgorzata Krzemińska)
      - Metoda eksperymentalna oparta na budowie symulowanych portfeli inwestycyjnych o danym profilu ryzyka (Adrian Kobyłecki)
      - Metoda "burzy mózgów" (Wiktoria Wojtowicz
      - Metoda projektowa (Jacek Świecki)
      - Wszelkie metody badania spójności poprzez stosowanie indeksów np. w zakresie spójności polityk miejskich (Krzysztof Wójcik)
      - Uczenie się jako proces negocjowania znaczeń w grupie – wiedza powstaje w dialogu
        (Sergiusz Wojciechowski)
  - - - Uczy myślenia sieciowego i skupia się na zależnościach między czynnikami i zjawiskami (Adrian Kobyłecki)
        
        Przykładowo w dziedzinie finansów edukuje się studentów o silnej zależności między wzrostem/spadkiem stopy procentowej, a napływem/odpływem kapitału na rynek obligacji, który następnie prowadzi do odpływu/napływu kapitału z rynku akcji (Adrian Kobyłecki)
      - U sumiennego studenta, który rozumie sens konektywizmu dydaktycznego, podejście to wykształca umiejętność realnego wykorzystywania wiedzy w praktyce oraz ciągłej aktualizacji wiedzy (Adrian Kobyłecki)
      - Konektywizm dydaktyczny wymusza na studentach naukę trudnej sztuki wyszukiwania i doboru wiarygodnych źródeł informacji (Adrian Kobyłecki)
      - Wymaga rozwiniętej kompetencji cyfrowej i krytycznej analizy źródeł
        (Sergiusz Wojciechowski)
      - Wzmacnia współpracę i uczenie społeczne - zakłada wymianę w społecznościach (peer learning), mentoring, współtworzenie zasobów. (Adrian Apanel)
      - Sprzyja uczeniu w autentycznych kontekstach - projekty, problemy z życia, praca na realnych danych i aktualnych wydarzeniach. (Adrian Apanel)
      - Buduje „umiejętność łączenia kropek” - wspiera myślenie interdyscyplinarne, widzenie zależności i transfer wiedzy między obszarami. (Adrian Apanel)
      - Pomaga radzić sobie z „nadmiarem informacji” - kładzie nacisk na tworzenie filtrów, kurację treści i budowanie zaufanych kanałów wiedzy.(Adrian Apanel)
      - Szalenie adekwatny w czasach cyfrowej (a co za tym idzie poznawczej) transformacji. (Mariszka Gogolewska)
        
        Wspiera krytyczne myślenie w trudnych warunkach (zalew click baitów i fake newsów). (Mariszka Gogolewska)
      - Wspiera konkurencyjność w dobie wspierania się na szeroką skalę nowinkami technologicznymi i może ugruntowywać pozytywne praktyki tworzenia, rozpowszechniania i odbioru treści.
        (Mariszka Gogolewska)
    - - Ryzyko chaosu informacyjnego spowodowanego różnymi, często sprzecznymi źródłami informacji (Adrian Kobyłecki)
        
        Bańki informacyjne i echo chambers - sieci społeczne mogą wzmacniać podobne poglądy, ograniczać kontakt z różnymi perspektywami. (Adrian Apanel)
        
        Mimo, że w rzeczywistości "rynkowej" chaos jest czymś absolutnie naturalnym, to w ramach dydaktyki może on wywoływać w studentach przeświadczenie, że nauka o funkcjonowaniu rynku finansowego zwyczajnie nie ma sensu, ponieważ nie posiada ona żadnych aksjomatów (Adrian Kobyłecki)
      - Wymaga od prowadzącego bardzo szerokiej aktualnej wiedzy (Adrian Kobyłecki)
        
        Przykładowo, jako wykładowca w ramach zajęć z rynku kapitałowego powinienem spędzać kilkanaście/kilkadziesiąt minut dziennie na aktualizację wiadomości o rynku (Adrian Kobyłecki)
        
        Ryzyko powierzchowności i fragmentaryzacji wiedzy, nastawienie na szybkie łączenie źródeł może prowadzić do skakania między między nimi (Tadeusz Pupar)
        
        W konsekwencji liczy się relacja i przepływ informacji, a nie weryfikacja jej jakości, przez co można się narazić na ryzyko fake newsów i błędnych treści (Tadeusz Pupar)
        
        To może być w pewnych warunkach zaleta, bo wymusza samodyscyplinę i wypracowanie odpowiednich nawyków (Arkadiusz Cygan)
        
        Może to być trudne w przypadku tematów na czasie, o których wiedza jest rozbudowywana (Tadeusz Pupar)
        
        Silna zależność od technologii i dostępu do sieci (Tadeusz Pupar)
      - Trudność przełożenia wiedzy na ocenę końcową - konektywizm wskazuje na ciągły proces pogłębiania wiedzy i nie da się jasno zdefiniować kryteria oceniania aktywności opartej na sieciowaniu wiedzy (Adrian Kobyłecki)
      - Silna zależność od technologii – ryzyko wykluczenia osób bez dostępu do sieci
        (Sergiusz Wojciechowski)
        
        Do tego inne ryzyka, takie jak awarie, zmiany algorytmów, paywalle, znikające zasoby; do tego ryzyko „zamknięcia” w ekosystemie jednej platformy. (Adrian Apanel)
      - Przeciążenie informacyjne - nadmiar źródeł może dezorganizować naukę; uczeń potrzebuje mocnych umiejętności selekcji i priorytetyzacji. (Adrian Apanel)
- - - - Uczeń sam decyduje, czego i w jaki sposób się uczy (Tadeusz Pupar)
        
        Samodzielny wybór treści i źródeł może prowadzić do zamknięcia się ucznia w bańce informacyjnej i poszukiwania informacji potwierdzających wcześniejsze przekonania (Aleksandra Młoczkowska)
      - Uczeń jako dorosły, który sam kieruje swoim rozwojem (Tadeusz Pupar)
        
        Studentowi zostaje pozostawiona pewna swoboda w wyborze zakresu i sposobu zdobywania wiedzy (Małgorzata Krzemińska)
    - - może sprzyjać budowaniu odpowiedzialności za siebie, za własny proces kształcenia (Arkadiusz Cygan)
    - - W przypadku dzieci słabo rozwinięta kora czołowa ogranicza pełną zdolność do oszacowania co może być przydatne i zmotywowania się do pracy nad tematami, które nie sprawiają na początku przyjemności - czasem taka wolność moze oznaczać zbyt dużą odpowiedzialność na młodej osobie. (Mariszka Gogolewsa)
  - - - Ryzyko marginalizacji wspólnoty (P.N.)
      - Tu efekty zdaje się obserwujemy obecnie, w postaci gasnących umiejętności społecznych i postaw rywalizacyjnych kosztem współpracy (Michał Kędzierski)
        
        Co może też doprowadzić do zaniku umiejętności krytycznego myślenia, bo jednostka jest skupiona na sobie i swoich racjach (Krzysztof Wójcik)
    - - Przy współczesnej wiedzy o roli emocji w procesach decyzyjnych, to wydaje mi się bardzo dobry argument (Michał Kędzierski)
    - - Rola nauczyciela jest przez to niezwykle ważna, ale jego zadanie jest utrudnione - należy w taki sposób prowadzić ucznia, aby miał swobodę, jednak zbyt wysokie zaufanie do jednotki może przycyznić się do niskiego poziomu wiedzy lub umiejętności (Małgorzata Krzemińska)
  - - - Relacja partnerska nauczyciel–student (Tadeusz Pupar)