Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

Geyikli Gece, "Evet kimsesizdik ama umudumuz vardı" "Üç ev…

- - - - “Ama geyikli geceyi bulmadan önce / Hepimiz çocuklar gibi korkuyorduk”
      - “Sessiz sokaklarda yürür, gürültüden uzak, kendi dünyasında kaybolur.”
- - - - “Yeşil ve yabani uzak ormanlarda
        Güneşin asfalt sonlarında batmasıyla ağırdan
        hepimizi vakitten kurtaracak”
      - “Üç güvercin görsek Meksika geliyordu aklımıza
        Caddelerde gezmekten hoşlanıyorduk akşamları”
      - “Dağlarda geyikli gecelerin en güzeli”
      - “Örneğin Manastır'da oturur içerdik iki kişi“
      - "Halbuki geyikli gece ormanda
        
        Keskin mavi ve hışırtılı
        
        Geyikli geceye geçiyorum"
      - Geçiş
        
        Herkes, kentte ortaya çıkan bu varlık mücadelesinde kendisi olarak kalabilmek için bir
        
        yer bulmalıdır. İşte bu yerin Uyar şiirindeki karşılığı “Geyikli Gece”nin belleğidir: ‘kadın-
        
        ların kocalarını araması’, ‘hatırlanan aşklar’, ‘eski/yeni güzel kadınlar’, ‘umut’, ‘üç yeni
        
        şarkı’, ‘tüylü tüylü geyikli gece.’ Herkesin Geyikli Gece’ye geçiş şekli farklılık arz eder.
        
        Geyikli Gece’ye geçmek için, “kimi hatırlanan aşkları”, “kimi eski/yeni güzel kadınları”,
        
        kimi ise “umut ve üç yeni şarkıyı” kullanır.
        
        Direk, N. Turgut Uyar Şiirinde Şiirsel Mekân. Bildiriler Kitabı-I, 53.
      - Kaçış Noktası
- - - - Dasein
        
        "...hep biz kendimiziz. Bu varolanın varlığı hep benimki’dir. Söz konusu varolan, kendi varlığıyla bu varolanın varlığında ilişkilenir. Bu varlığın varolanı olarak o, bizatihi kendi varlığına tevdi edilmiştir. Söz konusu varolanın kendine mesele ettiği şey ise hep varlık’tır."(Heidegger 2011: 44)
        
        "Ve ölünce beş on bin birden ölüyorduk güneşe karşı.” (Uyar, 1959:1)
        
        Das Man
        
        Geyikli gece ile kent çatışması
      - "Zamanın yetersizliği, kişinin, kendi varoluşu hakkında felsefi ve mantıksal bir sorgulama yapmasına imkân vermezken bu sorgulamanın yapılamaması neticesinde birey, hayatın o
        keşmekeşliğini yaşamaya devam etmek, kendisine dayatılan görev ve sorumlulukları ifa ederek zamanın temposuna ayak uydurmayı sürdürmek zorunda kalır. Şiirde, “geyikli gece” ahalisi olarak nitelenenler, varoluşunun farkında olanlardır. İşte bu topluluk, “geyikli gece” sayesinde zamansızlıktan kurtulmayı başarır."(Şişman, 2015: 9)