Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
การบริหารระบบการศึกษาความเชื่อมโยงกับระบบอื่นในสังคม - Coggle Diagram
การบริหารระบบการศึกษาความเชื่อมโยงกับระบบอื่นในสังคม
ระบบการศึกษาไทย
โครงสร้างระบบการศึกษาไทย
การศึกษาขั้นพื้นฐาน
ก่อนประถมศึกษา (อนุบาล)
ประถมศึกษา (ป.1 - ป.6)
มัธยมศึกษา
ตอนต้น (ม.1 - ม.3)
ตอนปลาย (ม.4 - ม.6)
สายสามัญ: เน้นวิชาการ
สายอาชีพ/สายอาชีวศึกษา : เน้นการเรียนรู้ทักษะวิชาชีพ
อาชีวศึกษา
ปวช.
ปวส.
อุดมศึกษา
ปริญญาตรี
ปริญญาโท
ปริญญาเอก
การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย
รูปแบบการจัดการศึกษา
การศึกษาในระบบ (Formal Education)
หน่วยงานที่รับผิดชอบหลัก
กระทรวงศึกษาธิการ
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.)
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.)
โครงสร้างชัดเจน มีหลักสูตรที่แน่นอน มีการกำหนดระยะเวลาเรียน การวัดผลประเมินผล และการรับวุฒิการศึกษาตามระดับชั้น
การศึกษานอกระบบ (Non-formal Education)
มีความยืดหยุ่นกว่าการศึกษาในระบบ ไม่มีการกำหนดเวลาเรียนที่แน่นอนตายตัว สามารถปรับเปลี่ยนเนื้อหา หลักสูตร และวิธีการเรียนการสอนให้เหมาะสมกับสภาพปัญหาและความต้องการของผู้เรียนเฉพาะกลุ่ม หรือเฉพาะอาชีพ มักเน้นการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะชีวิต ทักษะอาชีพ หรือการเรียนรู้เพื่อปรับวุฒิ
กลุ่มเป้าหมาย: ประชาชนทุกกลุ่มอายุที่อยู่นอกระบบโรงเรียน
วัตถุประสงค์: เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต, สร้างอาชีพ, ปรับวุฒิการศึกษา (เทียบเท่ากับการศึกษาในระบบได้), หรือให้ความรู้เฉพาะด้าน
ตัวอย่าง : สกร. เดิมคือ กศน. - สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย) ที่จัดการเรียนการสอนในระดับประถม ม.ต้น ม.ปลาย
หน่วยงานที่รับผิดชอบหลัก: สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต (สกร.) และหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่างๆ
การศึกษาตามอัธยาศัย (Informal Education)
เกิดขึ้นจากวิถีชีวิตประจำวันของบุคคล โดยไม่จำเป็นต้องมีหลักสูตรที่ชัดเจน ไม่มีผู้สอนหรือผู้จัด ไม่มีสถานที่จัดที่แน่นอน ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเองจากประสบการณ์ การสังเกต การอ่าน การฟัง หรือจากการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ในชีวิตประจำวัน
แหล่งเรียนรู้: ห้องสมุด พิพิธภัณฑ์ สื่อสิ่งพิมพ์ อินเทอร์เน็ต โทรทัศน์ วิทยุ แหล่งเรียนรู้ในชุมชน วัด รวมถึงการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น
วัตถุประสงค์: เกิดจากการใฝ่รู้ของผู้เรียนเอง เพื่อตอบสนองความสนใจส่วนบุคคล หรือเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในชีวิต
ลักษณะเด่น: มีความยืดหยุ่นสูงสุด ไม่จำกัดเวลา สถานที่ และวิธีการ
เป้าหมายหลักของระบบการศึกษาไทย
การพัฒนาผู้เรียนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ
พัฒนาทักษะอาชีพ
ส่งเสริมความเป็นพลเมืองดี
ปลูกฝังคุณธรรมและจริยธรรม
พัฒนาผู้เรียนให้มีสมรรถนะตามศตวรรษที่ 21
การสร้างความรู้และทักษะที่จำเป็น
ทักษะด้านวิชาการ
ทักษะการคิด
ทักษะชีวิต
ทักษะด้านเทคโนโลยี
การส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต
การผลิตและพัฒนากำลังคนให้สอดคล้องกับความต้องการของประเทศ
การสร้างความเท่าเทียมและทั่วถึงทางการศึกษา
การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน
จุดแข็ง จุดอ่อนของระบบการศึกษาไทย
จุดแข็ง
โครงสร้างชัดเจน
ครอบคลุมทุกช่วงวัย
ปรับปรุงหลักสูตรอย่างต่อเนื่อง
เปิดโอกาสทางการศึกษาหลายรูปแบบ
จุดอ่อน
ความเหลื่อมล้ำระหว่างเมื่อง - ชนบท
การเรียนการสอนเน้นจำไม่เน้นคิด
ขาดความเชื่อมโยงกับตลาดแรงงาน
แนวโน้มและการปฏิรูปในอนาคต
การศึกษาแบบ ดิจิทัล
การเรียนรู้แบบ Active learning
เน้นทักษะ soft skill
การมีส่วนร่วมของภาคี เครือข่าย
การกระจายอำนาจการศึกษาไปสู่ท้องถิ่น
ความเชื่อมโยงกับระบบอื่นในสังคม
ระบบเศรษฐกิจ
ผลิตกำลังแรงงาน
สร้างทักษะอาชีพ
ร่วมมือกับภาคเอกชน
ระบบสังคมและวัฒนธรรม
ถ่ายทอดค่านิยมและวัฒนธรรม
พัฒนาอัตลักษณ์ท้องถิ่น
สร้างพลเมืองดี
ระบบการเมืองการปกครอง
นโยบายการศึกษา
งบประมาณจากภาครัฐ
การปฏิรูปการศึกษา
ระบบเทคโนโลยี
การเรียนรู้ด้วยดิจิทัล
เทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ เช่น พัฒนา AI
เรียนรู้ทุกที่ ทุกเวลา
ระบบครอบครัว
ปลูกฝัง/ส่งเสริมค่านิยม วัฒนธรรม
ดูแล สนับสนุน
ระบบสุขภาพ
สร้างเสริมสุขภาพ
ผลิตบุคลากรทางการแพทย์และสาธารณสุข
สิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อสุขภาพ
แนวทางเชิงกลยุทธ์
บูรณาการนโยบายกับยุทธศาสตร์ชาติ
ส่งเสริมการมีส่วนร่วม
พัฒนาหลักสูตรตามบริบท