Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
กรณีศึกษา: ภาวะโศกเศร้าซับซ้อน (Prolonged Grief Disorder) - Coggle Diagram
กรณีศึกษา: ภาวะโศกเศร้าซับซ้อน (Prolonged Grief Disorder)
ข้อมูลผู้ป่วยและบริบท
ผู้ป่วยหญิงอายุ 44 ปี ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงและสูญเสียสามีอย่างกะทันหัน
ทราบข่าวการเสียชีวิตภายหลัง ทำให้เกิดความเจ็บปวดและความตกใจอย่างรุนแรง
ความเศร้าที่เกิดขึ้นมีแนวโน้มพัฒนาไปสู่ "ภาวะโศกเศร้าอย่างซับซ้อน (Complicated Grief)" หรือ "ภาวะโศกเศร้าแบบผิดปกติ (Pathological Grief)" หากไม่ได้รับการดูแลทันท่วงที
อาการแสดงถึงความทุกข์ทรมานอย่างลึกซึ้ง และความยากลำบากในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงชีวิต
ข้อมูลสนับสนุน (อาการระดับรุนแรง)
แสดงภาวะซึมเศร้า, คิดถึงผู้เสียชีวิตตลอดเวลา
พูดว่า "จะอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีสามี"
มีอาการทางกายร่วม เช่น นอนไม่หลับ, เบื่ออาหาร, อ่อนเพลีย
มีแนวโน้มพัฒนาไปสู่ระดับรุนแรงที่สุด (Extreme) หากไม่ได้รับการดูแ
การวินิจฉัยทางคลินิกและลักษณะอาการ
A. อาการเศร้าโศกและคิดถึงผู้เสียชีวิตตลอดเวลา
มีความทุกข์ทางจิตใจรุนแรง
พูดซ้ำ ๆ ว่าอยากเป็นฝ่ายเสียชีวิตแทน
ยากที่จะทำใจและยอมรับความจริง
B. ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างผิดปกติ
รู้สึกไร้ความหมายเมื่อไม่มีสามี
แสดงถึงการพึ่งพิงทางอารมณ์อย่างลึกซึ้ง
C. ปัญหาการเปลี่ยนแปลงบทบาทชีวิต
ต้องรับบทบาทหัวหน้าครอบครัวโดยไม่พร้อม
ส่งผลต่อความมั่นคงทางจิตใจและความสามารถในการรับมือ
D. ไม่ใช่การเศร้าโศกตามปกติ (Bereavement)
แสดงแนวโน้มจะพัฒนาเป็นภาวะโศกเศร้าซับซ้อน (Complicated Grief)
เกณฑ์วินิจฉัยที่เกี่ยวข้อง
DSM-5 (Persistent Complex Bereavement Disorder)
สูญเสียเกิน 12 เดือน
คิดถึงผู้ตายต่อเนื่อง, ปฏิเสธความตาย, รู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมาย
ไม่สามารถดำเนินชีวิตปกติได้
ICD-11 (Prolonged Grief Disorder)
อาการต่อเนื่องเกิน 6 เดือน
ความหมกมุ่น, เจ็บปวดทางอารมณ์รุนแรง
กระทบชีวิตประจำวันและหน้าที่การงาน
ข้อวินิจฉัยการพยาบาล
ข้อวินิจฉัยที่ 1: ภาวะเศร้าโศกจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก
Subjective data: ผู้ป่วยแสดงความรู้สึกโศกเศร้าอย่างรุนแรง เช่น "ฉันอยากตายแทนเขา", "ยังรับไม่ได้" และกล่าวถึงความผูกพันกับสามี
Objective data: สีหน้าเศร้าหมอง, ร้องไห้บ่อย, เบื่ออาหาร, นอนไม่หลับ, ถอนตัวจากสังคม และมีอาการเจ็บปวดทางกาย
เป้าหมาย
ผู้ป่วยสามารถแสดงอารมณ์ได้อย่างเหมาะสม
เริ่มยอมรับความสูญเสีย
กลับมาทำกิจวัตรประจำวันได้
ลดความเสี่ยงภาวะซึมเศร้าหรือภาวะแทรกซ้อนทางจิตใจ
กิจกรรมการพยาบาล
ประเมินระดับความเศร้าโศกและความสามารถในการเผชิญความสูญเสีย
เปิดโอกาสให้ผู้ป่วยแสดงความรู้สึก รับฟังด้วยความเข้าใจ
ให้ข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการของความโศกเศร้า และย้ำว่าอารมณ์ต่าง ๆ เป็นเรื่องปกติ
ประสานทีมสหวิชาชีพ เช่น จิตแพทย์, กลุ่มสนับสนุน
ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของครอบครัวในการดูแลและพูดคุยอย่างอ่อนโยน
ดูแลทั้งสุขภาพกายและใจ เช่น ส่งเสริมการพักผ่อน, รับประทานอาหาร และลดอาการเจ็บปวด
ข้อวินิจฉัยที่ 2: เสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้าเนื่องจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก
Subjective data: ผู้ป่วยแสดงความสิ้นหวัง เช่น "ฉันอยากตายแทนเขา", "ฉันไม่เหลือใครแล้ว"
Objective data: สีหน้าเศร้าหมอง, พูดน้อย, ถอนตัวจากสังคม, ทานได้น้อย, หลับไม่สนิท, ปฏิเสธการมีส่วนร่วมกับผู้อื่น
เป้าหมาย
ป้องกันไม่ให้เกิดภาวะซึมเศร้า
ส่งเสริมพฤติกรรมการเผชิญความสูญเสียอย่างเหมาะสม
ผู้ป่วยยังคงมีความหวังในการใช้ชีวิต
กิจกรรมการพยาบาล
ประเมินความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายอย่างจริงจังและสุภาพ
รับฟังด้วยความเข้าใจ ไม่ตัดสิน เพื่อให้ผู้ป่วยรู้สึกว่าตนไม่ได้อยู่ลำพัง
ส่งเสริมให้ผู้ป่วยเริ่มกลับมามีปฏิสัมพันธ์กับคนใกล้ชิด และร่วมกิจกรรมเบา ๆ
ส่งต่อจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาเพื่อประเมินภาวะซึมเศร้า และพิจารณาการรักษา
ดูแลร่างกายอย่างใกล้ชิด ติดตามพฤติกรรมการกิน, การนอน และการใช้ยา
เกณฑ์การประเมินผล
ผู้ป่วยไม่มีแนวโน้มคิดฆ่าตัวตาย
แสดงความหวังหรือพูดถึงอนาคต
กิน, นอน และสื่อสารกับผู้อื่นได้ตามปกติ