Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
กฎหมาสาธารณสุขอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับผู้ ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและผดุงครรภ์ …
กฎหมาสาธารณสุขอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับผู้ ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและผดุงครรภ์
ระเบียบกระทรวงสาธารณสุขฯ พ.ศ.2539
ผู้ปฏิบัติงานที่ได้รับอนุญาต
พนักงานอนามัย
เจ้าพนักงานสาธารณสุข
ผู้ช่วยพยาบาลและผดุงครรภ์
พนักงานสุขภาพชุมชน
การพยาบาลและการผดุงครรภ์ ชั้น 2
การประกอบเวชกรรมขั้นพื้นฐาน
การให้น้ำเกลือในผู้ป่วยท้องเสียรุนแรง
การล้างกระเพาะอาหารในกรณีสารพิษ
การผ่าฝี เย็บแผล ตกแต่งบาดแผลเล็กน้อย
การให้บริการด้านสาธารณสุข
การฉีดวัคซีน
การวางแผนครอบครัว
ฉีดยาคุม
ฉีดยาคุม
พระราชบัญญัติสถานพยาบาล พ.ศ.2541
คำนิยามที่สำคัญ
สถานพยาบาล: สถานที่ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อการตรวจ วินิจฉัย รักษา ป้องกันโรค หรือฟื้นฟูสุขภาพ ไม่ว่าจะรับผู้ป่วยไว้ค้างคืนหรือไม่
ผู้ป่วย: บุคคลที่รับบริการสุขภาพจากสถานพยาบาล
ผู้ดำเนินการ: บุคคลที่ได้รับใบอนุญาตและรับผิดชอบต่อการดำเนินกิจการสถานพยาบาล
ผู้ประกอบวิชาชีพ: บุคคลที่มีใบอนุญาตในการปฏิบัติงานด้านการแพทย์หรือสาธารณสุข
การจัดตั้งและประเภทของสถานพยาบาล
ประเภทสถานพยาบาล
สถานพยาบาลที่ไม่รับผู้ป่วยค้างคืน (เช่น คลินิก)
สถานพยาบาลที่รับผู้ป่วยค้างคืน (เช่น โรงพยาบาล)
การตั้งชื่อสถานพยาบาล
ชื่อสถานพยาบาลต้องเป็นไปตามที่กฎกระทรวงกำหนด
ห้ามตั้งชื่อที่อาจทำให้ประชาชนเข้าใจผิดหรือไม่เหมาะสม
ใบอนุญาตและข้อกำหนดในการดำเนินการ
การขอใบอนุญาต
ผู้ที่ต้องการดำเนินการสถานพยาบาลต้องยื่นคำขอพร้อมหลักฐานที่กฎหมายกำหนด
การต่ออายุใบอนุญาตต้องดำเนินการภายในระยะเวลาที่กำหนด
การเพิกถอนหรือพักใช้ใบอนุญาต
หากพบว่าสถานพยาบาลไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย หรือมีการละเมิดข้อกำหนด อาจถูกพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาต
การบริหารจัดการและบุคลากร
มาตรฐานอุปกรณ์และบุคลากร
สถานพยาบาลต้องมีอุปกรณ์การแพทย์ที่ครบถ้วนและเหมาะสม
บุคลากรที่ปฏิบัติงานต้องมีคุณสมบัติและใบอนุญาตตามกฎหมาย
การตรวจสอบและกำกับดูแล
เจ้าหน้าที่มีอำนาจในการตรวจสอบและควบคุมมาตรฐานการดำเนินงาน
การควบคุมคุณภาพบริการ
การควบคุมมาตรฐานการบริการด้านสุขภาพ
การคุ้มครองสิทธิผู้ป่วย เช่น การปกปิดข้อมูลทางการแพทย์
เป้าหมายของพระราชบัญญัติ
ป้องกันการละเมิดสิทธิของผู้ป่วย
ควบคุมให้สถานพยาบาลมีมาตรฐานที่เหมาะสม
ส่งเสริมการให้บริการสุขภาพที่ปลอดภัยและเท่าเทียม
พระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.2558 และ แก้ไขเพิ่มเติม
คำนิยามที่สำคัญ
โรคติดต่อ: โรคที่สามารถแพร่ระบาดจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง หรือจากสัตว์ไปยังคนได้
โรคติดต่ออันตราย: โรคที่ต้องการการควบคุมและเฝ้าระวังเป็นพิเศษ เนื่องจากมีความรุนแรงสูง เช่น โรคอีโบลา
โรคระบาด: โรคที่มีการแพร่ระบาดอย่างรวดเร็วในพื้นที่หนึ่ง
พาหะ: สิ่งที่นำโรคไปสู่คนหรือสัตว์ เช่น แมลง สัตว์ฟันแทะ
การจัดการโรคติดต่อ
การเฝ้าระวังและป้องกันโรค
การเก็บข้อมูลการระบาดของโรคและการแจ้งเตือน
การออกมาตรการเฝ้าระวัง เช่น การตรวจสุขภาพที่ด่านชายแดน
การควบคุมโรคระบาด
การแยกกักตัวผู้ป่วย (Isolation)
การกักกันผู้สัมผัสโรค (Quarantine)
การจัดเขตติดโรคเพื่อป้องกันการแพร่ระบาด
มาตรการสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน
การปิดสถานที่ชั่วคราว เช่น โรงเรียน หรือสถานที่ทำงาน
การสั่งห้ามการเดินทางในพื้นที่ที่มีการแพร่ระบาดรุนแรง
บทบาทและหน้าที่ของหน่วยงาน
คณะกรรมการโรคติดต่อแห่งชาติ
กำหนดนโยบายและแผนการควบคุมโรค
ออกข้อบังคับและแนวทางการปฏิบัติ
คณะกรรมการโรคติดต่อจังหวัด
บริหารจัดการโรคติดต่อในระดับจังหวัด
ประสานงานกับหน่วยงานท้องถิ่น
เจ้าหน้าที่ควบคุมโรค
มีอำนาจในการตรวจสอบสถานที่ต่าง ๆ เพื่อควบคุมโรค
สามารถสั่งกักตัวหรือแยกผู้ป่วยได้ตามความเหมาะสม
สิทธิและหน้าที่ของประชาชน
สิทธิในการรับข้อมูลข่าวสารที่ถูกต้องเกี่ยวกับโรคติดต่อ
หน้าที่ในการปฏิบัติตามมาตรการควบคุมโรค เช่น การสวมหน้ากากอนามัยในพื้นที่เสี่ยง
การแจ้งข้อมูลเมื่อพบการระบาดของโรคในชุมชน
การกำหนดโรคติดต่อที่ต้องเฝ้าระวัง
โรคที่ต้องแจ้งเมื่อพบผู้ป่วย เช่น ไข้หวัดใหญ่, ไข้เลือดออก
การเพิ่มหรือลดรายชื่อโรคที่ต้องเฝ้าระวังตามสถานการณ์
เป้าหมายของพระราชบัญญัติ
ลดความเสี่ยงของการแพร่ระบาดของโรค
ปกป้องสุขภาพประชาชนและลดความเสียหายทางเศรษฐกิจและสังคม
ควบคุมสถานการณ์การแพร่ระบาดให้มีประสิทธิภาพ
พระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพ แห่งชาติ พ.ศ.2545
ความหมายที่สำคัญ
บริการสาธารณสุข
การสร้างเสริมสุขภาพ
การป้องกันโรค
การวินิจฉัยโรค
การรักษาโรคและฟื้นฟูสมรรถภาพ
หน่วยบริการ
โรงพยาบาล คลินิก หรือหน่วยงานที่ให้บริการสุขภาพ
กองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ
แหล่งเงินทุนเพื่อสนับสนุนระบบบริการสุขภาพ
สิทธิและประโยชน์ของประชาชน
สิทธิในการเข้าถึงบริการสุขภาพ
สิทธิได้รับการรักษาพยาบาลโดยไม่มีค่าใช้จ่าย
การลงทะเบียนเพื่อรับสิทธิผ่านหน่วยบริการประจำตัว
สิทธิในการรับบริการฉุกเฉินในทุกสถานพยาบาล
การคุ้มครองสิทธิผู้ป่วย
ความเท่าเทียมในการเข้าถึงบริการสุขภาพ
การได้รับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับสิทธิของตนเอง
ระบบบริการและเครือข่ายหน่วยบริการ
ประเภทของหน่วยบริการ
หน่วยบริการปฐมภูมิ เช่น สถานีอนามัย คลินิกชุมชน
หน่วยบริการทุติยภูมิ เช่น โรงพยาบาลอำเภอ
หน่วยบริการตติยภูมิ เช่น โรงพยาบาลศูนย์เฉพาะทาง
การจัดการเครือข่ายหน่วยบริการ
เชื่อมโยงหน่วยบริการในพื้นที่เพื่อการดูแลอย่างต่อเนื่อง
สนับสนุนการส่งต่อผู้ป่วยระหว่างหน่วยบริการ
การจัดตั้งและบริหารกองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ
แหล่งที่มาของงบประมาณกองทุน
งบประมาณจากรัฐบาล
การจัดเก็บเงินสมทบจากผู้ประกอบการบางส่วน
การบริหารจัดการกองทุน
การจัดสรรงบประมาณตามจำนวนประชากร
การสนับสนุนค่าบริการหน่วยบริการตามปริมาณและคุณภาพงาน
การบริหารจัดการระบบหลักประกันสุขภาพ
คณะกรรมการหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ
บริหารจัดการกองทุน
กำหนดนโยบายและมาตรฐานบริการสุขภาพ
การตรวจสอบและประเมินผล
ตรวจสอบประสิทธิภาพและความโปร่งใสของระบบ
รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชน
เป้าหมายของพระราชบัญญัติ
ให้ประชาชนทุกคนเข้าถึงบริการสุขภาพที่มีคุณภาพ
ลดภาระค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพของประชาชน
ส่งเสริมความเสมอภาคและความยั่งยืนของระบบสุขภาพ
พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550
ความหมาย
“สุขภาพ” หมายความว่า ภาวะของมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งทางกาย ทางจิต ทางปัญญา และทางสังคม เชื่อมโยงกันเป็นองค์รวมอย่างสมดุล
“ปัญญา” หมายความว่า ความรู้ทั่ว รู้เท่าทันและความเข้าใจอย่าง แยก
ได้ในเหตุผลแห่งความดี ความชั่ว
“ระบบสุขภาพ” หมายความว่า ระบบความสัมพันธ์ทั้งมวลที่ เกี่ยวข้อง
กับสุขภาพ
“บริการสาธารณสุข” หมายความว่า บริการต่าง ๆ อันเกี่ยวกับ การสร้างเสริมสุขภาพการป้องกันและควบคุมโรคและปัจจัยที่คุกคาม สุขภาพ
“บุคลากรด้านสาธารณสุข” หมายความว่า ผู้ให้บริการ สาธารณสุขที่มีกฎหมายระเบียบ หรือข้อกำหนดหรือรองรับ
“ผู้ประกอบวิชาชีพด้านสาธารณสุข” หมายความว่า ผู้ประกอบ วิชาชีพตามกฎหมายว่าด้วย สถานพยาบาล
“สมัชชาสุขภาพ” หมายความว่า กระบวนการที่ให้ประชาชนและ หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องได้ร่วมแลกเปลี่ยนองค์ความรู้และเรียนรู้ อย่างสมานฉันท์
เพื่อกำหนดแนวทางการดำเนินงานด้านสุขภาพในประเทศไทย โดยมุ่งเน้นให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการพัฒนาระบบสุขภาพ การสร้างเสริมสุขภาวะ และการคุ้มครองสิทธิด้านสุขภาพของประชาชน
ผลกระทบและความสำคัญ
ส่งเสริมการพัฒนาสุขภาพในเชิงป้องกันและสร้างเสริมสุขภาวะ
สร้างความตระหนักในสิทธิและหน้าที่ของประชาชนในระบบสุขภาพ
ช่วยลดความเหลื่อมล้ำในระบบบริการสุขภาพ