Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

ภาวะความผิดปกติของ อิเล็กโทรไลต์, อาการและอาการแสดง, โรคหัวใจ_02 (1),…

- - - - ระดับโพแทสเซียมในเลือดต่ำ <3.5 *mEq/L
    - - 1.การสูญเสียโพแทสเซียมจากร่างกาย
        เช่น
        
        การอาเจียน/ท้องเสียอย่างรุนแรง
        
        การใช้ยาขับปัสสาวะ
        Thiazide diuretics เช่น Hydrochlorothiazide, Chlorthalidone
        Loop diuretics เช่น Furosemide (Lasix) , Bumetanide, Torsemide
        
        เสียเหงื่อเกินไป
      - 2.การได้รับโพแทสเซียมไม่เพียงพอ
        เช่น ทานอาหาร Kต่ำเป็นประจำ หรือภาวะขาดสารอาหาร
      - 3.การเคลื่อนย้ายโพแทสเซียมเข้าสู่เซลล์
        เช่น ภาวะเลือดเป็นด่าง (alkalosis)ใช้ยาบางชนิด เช่น อินซูลิน หรือ β-agonis
    - - ระดับเล็กน้อย ( < 3.0 -3.5 *mEq/L)
        อาจไม่มีอาการ หรือมีอาการท้องผูก อ่อนล้า กล้ามเนื้ออ่อนแรง กล้ามเนื้อกระตุก
        
        ระดับปานกลาง( < 2.5 -3 *mEq/L)
        กล้ามเนื้ออ่อนแรง ตะคริวหัวใจเต้นผิดจังหวะ หรือท้องผูก
        
        ระดับรุนแรง( < 2.5 *mEq/L)
        กล้ามเนื้อเป็นอัมพาต หายใจลำบากหัวใจเต้นผิดจังหวะรุนแรงภาวะหัวใจหยุดเต้น
    - - • การตรวจเลือด วัดระดับโพแทสเซียมในเลือด
      - • การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (EKG) เพื่อหาความผิดปกติของการทำงานของหัวใจ
      - • การตรวจเพิ่มเติม เช่น การตรวจระดับสารอิเล็กโทรไลต์อื่น การตรวจปัสสาวะ เพื่อหาสาเหตุของการสูญเสียโพแทสเซียม
    - - การให้โพแทสเซียมทดแทน สามารถให้ทางปากหรือทางหลอดเลือดดำขึ้นอยู่กับระดับความรุนแรง
        
        กรณีภาวะโพแทสเซียมต่ำเล็กน้อย-ปานกลาง (Mild to Moderate Hypokalemia, K⁺ 3.0-3.4 mEq/L) - การให้โพแทสเซียมทางปาก (Oral potassium replacement) เป็นวิธีที่แนะนำ เนื่องจากปลอดภัยและสามารถเพิ่มระดับโพแทสเซียมในเลือดได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป
        
        ใช้ potassium chloride (KCl) เป็นหลัก ขนาดประมาณ 40-100 mEq/วัน แบ่งให้หลายครั้งเพื่อลดอาการระคายเคืองทางเดินอาหารอาหารที่มีโพแทสเซียมสูง เช่น กล้วย ส้ม อะโวคาโด มันฝรั่ง ก็สามารถช่วยเสริมโพแทสเซียมได้**
        
        กรณีภาวะโพแทสเซียมต่ำรุนแรง (Severe Hypokalemia, K⁺ < 3.0 mEq/L) หรือมีอาการรุนแรง
        อาจต้องให้ โพแทสเซียมทางหลอดเลือดดำ (Intravenous potassium replacement) โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่มี อาการรุนแรง เช่น กล้ามเนื้ออ่อนแรง หัวใจเต้นผิดจังหวะ
        อัตราการให้โพแทสเซียม IV:
        
        ถ้าไม่มีอาการรุนแรง: ให้ KCl 10-20 mEq เจือจางใน NSS หรือ D5W 100-250 mL หยดเข้าเส้นเลือดช้าๆ (ไม่เกิน 10 mEq/ชั่วโมง ผ่านเส้นปกติ)
        
        ถ้าจำเป็นต้องให้เร็วขึ้นหรือในภาวะฉุกเฉิน: อาจให้ถึง 20-40 mEq/ชั่วโมง แต่ต้องให้ผ่าน central line และอยู่ภายใต้การติดตามทางคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG monitoring) อย่างใกล้ชิด**
      - • การหยุดยาที่เป็นสาเหตุ เช่น ยาขับปัสสาวะ
      - • การรักษาสาเหตุ เช่น รักษาภาวะท้องเสียหรืออาเจียน
    - - • การประเมินกล้ามเนื้อ เช่น การอ่อนแรงหรือการเป็นตะคริว
      - • การดูแลจิตใจและให้กำลังใจผู้ป่วย เพื่อช่วยลดความกังวลและเพิ่มความร่วมมือในการรักษา
      - •การติดตามอาการอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะติดตามค่าEKG เพื่อเฝ้าระวังภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ
        คลื่น EKG ที่พบบ่อยในภาวะ Hypokalemia
        1.T wave แบนราบ หรือกลับหัว (Flattened or Inverted T wave)
        2.U wave เด่นชัด (Prominent U wave)
        
        ST segment กดต่ำ (ST depression)
        4.PR interval ยาวขึ้น (Prolonged PR interval)
        5.QRS กว้างขึ้น (Widened QRS complex) ในกรณีรุนแรง
      - การเฝ้าระวังผลข้างเคียง จากการให้ K โดยเฉพาะเมื่อให้ทางหลอดเลือดดำ
        ข้อควรระวัง
        
        ห้ามให้ โพแทสเซียมเข้าทาง IV push หรือ bolus เพราะอาจทำให้หัวใจหยุดเต้นได้
        
        ต้องติดตามระดับโพแทสเซียมในเลือดและการทำงานของไตอย่างสม่ำเสมอ เพื่อป้องกันภาวะโพแทสเซียมสูงเกินไป (Hyperkalemia)
        
        ในบางกรณี ควรแก้ไขสาเหตุร่วมด้วย เช่น ภาวะขาดแมกนีเซียม ซึ่งอาจทำให้โพแทสเซียมต่ำแก้ไม่ขึ้น
  - - - ผลตรวจ EKG
        
        ผลตรวจ EKG เมื่อ K = 5.5-6.5 mEq/L
        
        พบ T wave แหลมสูง
        
        เมื่อ K > 6.5-7.5 mEq/L
        
        พบ P wave แบนลง, PR Interval ยาวขึ้น
        
        เมื่อ K > 7-8 mEq/L
        
        พบ Biphasic wave , Ventricular Fibrillation หรือ หัวใจหยุดเต้น
    - - หยุดการได้รับโพแทสเซียมเพิ่มนอก
      - เพิ่มการขับออกของโพแทสเซียมออกจากร่างกาย เช่น
    - - ระดับ K ในพลาสมาสูงกว่า 5.5 mEq/L มี 3 ระดับ
        
        Moderate (6-7 mEq/L)
        
        Severe (>7 mEq/L)
        
        Ventricular fibrillation , หัวใจหยุดเต้น
        
        Mild (5.5-6 mEq/E)
        
        อ่อนเพลีย คลื่นไส้ ความดันโลหิตต่ำ
    - - ระดับโพแทสเซียมในเลือดสูง >5.2 *mEq/L
    - - 1.การได้รับโพแทสเซียมเกินความต้องการ เช่น
      - 2.ไตขับโพแทสเซีมได้น้อยลง เช่น :
      - 3.การเคลื่อนย้ายโพแทสเซียมออกนอกเซลล์มาก เช่น
    - - วัด V/S เพื่อประเมินอัตราและลักษณะการเต้นของหัวใจ
      - ติดตาม EKG เพื่อประเมินคลื่นไฟฟ้าหัวใจ
      - บันทึก I/O
      - จำกัดอาหารที่มีโพแทสเซียมสูง เช่น เนื้อแดง ผักใบเขียว
      - ดูแลให้ผู้ป่วยกินอาหารที่มีโพแทสเซียมต่ำและคาร์โบไฮเดรตในปริมาณที่เหมาะสม เช่นข้าวต้มทรงเครื่อง น้ำผึ้ง น้ำหวาน
- - - - แคลเซียมต่ำ คือ ภาวะที่มีระดับแคลเซียมในเลือดต่ำกว่า8.5mg/dLค่าปกติ
        (ปกติ: 8.5-10.5 mg/dL) ซึ่งมีผลกระทบต่อการทำงานของระบบประสาทและกล้ามเนื้อ ทำให้เกิดอาการต่างๆที่อาจรุนแรงได้
    - - กล้ามเนื้อกระตุก (Tetany)
        ชาปลายนิ้วมือและริมฝีปาก
        อ่อนแรงหรืออ่อนเพลีย
        หัวใจเต้นผิดจังหวะ (Arrhythmia)
        ความดันเลือดต่ำภาวะซึมเศร้าและวิตกกังวล
        ในกรณีที่รุนแรงอาจมีอาการชัก (Seizure)
    - - ขาดแคลเซียมจากอาหาร
        ภาวะพร่องฮอร์โมนพาราไธรอยด์ (Hypoparathyroidism)
        การดูดซึมแคลเซียมจากทางเดินอาหารไม่ดี
        ปัญหาทางไต เช่น ไตวายเรื้อรัง
        ภาวะวิตามินดีต่ำ
        การใช้ยาบางชนิดที่ลดการดูดซึมแคลเซียม
        ภาวะกรดในเลือดสูง (Acidosis)
    - - ตรวจระดับแคลเซียมในเลือด (Serum calcium)
        ตรวจระดับพาราไธรอยด์ฮอร์โมน (PTH)
        ตรวจหาภาวะการดูดซึมแคลเซียม (เช่น การตรวจระดับวิตามินดี)
        การตรวจหาสาเหตุอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น การตรวจการทำงานของไต
    - - การเสริมแคลเซียมผ่านทางปากหรือทางหลอดเลือด (Calcium supplements)
        การให้วิตามินดี (Vitamin D) เพื่อช่วยเพิ่มการดูดซึมแคลเซียม
        ในกรณีที่มีภาวะพร่องฮอร์โมนพาราไธรอยด์ อาจต้องให้ฮอร์โมนพาราไธรอยด์เสริม
        การรักษาภาวะกรดในเลือดหรือโรคที่เป็นสาเหตุ
    - - เฝ้าระวังอาการกระตุกของกล้ามเนื้อและการเปลี่ยนแปลงของอัตราการเต้นของหัวใจ
        สอนผู้ป่วยเกี่ยวกับการรับประทานอาหารที่มีแคลเซียมสูง
        ควบคุมการรับประทานยาแคลเซียมหรือวิตามินดีตามคำแนะนำของแพทย์
        ตรวจติดตามระดับแคลเซียมในเลือดอย่างสม่ำเสมอ
        ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการดูแลตนเอง เช่น การหลีกเลี่ยงความเครียดที่สามารถกระตุ้นให้เกิดอาการ
  - - - ภาวะที่ระดับแคลเซียมในเลือดสูงกว่าปกติ (มากกว่า 10.5 mg/dL)
        
        ระดับความรุนแรง
        
        Mild 10.5 - 11.9 mg/dL
        
        Moderate 12 - 13.9 mg/dL
        
        Severe 14 mg/dL ขึ้นไป
    - - ภาวะพาราไทรอยด์ฮอร์โมนสูง (Hyperparathyroidism)
      - มะเร็งบางชนิด (เช่น มะเร็งปอด, มะเร็งเต้านม)
      - การใช้ยาบางชนิด (เช่น ยาขับปัสสาวะ)
      - ภาวะกรดในเลือดต่ำ (Acidosis)
      - ภาวะการเสื่อมสภาพกระดูก
    - - ปานกลาง
        
        ปวดกระดูก อ่อนเพลีย
      - คลื่นไส้ อาเจียน ท้องผูก
      - รุนแรง
        
        ความดันโลหิตสูง
      - สับสน หลงลืม ปวดศีรษะ
      - อาการหลอน (Hallucinations)
      - รุนแรงมาก>ไตวาย
    - - ตรวจระดับแคลเซียมในเลือด
      - การทดสอบ PTH (Parathyroid hormone) ค่าปกติ 10-65 pg/ml
      - การตรวจภาพเอกซเรย์เพื่อดูการเสื่อมสภาพกระดูก
      - การทดสอบการทำงานของไต
    - - การหยุดใช้ยาที่ทำให้แคลเซียมสูง ex.วิตามินD , ลิเธียม
      - การให้สารน้ำ (IV fluids) NSS 9% เพื่อลดแคลเซียม
      - การใช้ยาลดระดับแคลเซียม
        
        Bisphosphonates
        
        Zoledronic acid
        
        Pamidronate (Aredia)
        
        การบริหารยา
        
        1.การประเมินผู้ป่วย
        2.การเลือกยา
        3.การคำนวณขนาดยาตามแผนการรักษา
        4.เลือกวิธีการให้ยา
        5.ตรวจสอบอาการข้างเคียงหรือปฏิกิริยาผิดปกติจากยา
        
        Denosumab (Prolia)
        
        Calcitonin
        
        Corticosteroids
        
        Prednisone หรือ Dexamethasone
      - การผ่าตัดหากมีเนื้องอกพาราไทรอยด์
      - การให้ยาขับปัสสาวะเพื่อขับแคลเซียมออกจากร่างกาย
    - - 1.วัดประเมินสัญญาณชีพทุก 4-6 ชั่วโมง
        2.เฝ้าระวังอาการที่เกี่ยวข้องกับระดับแคลเซียมสูง
        3.การให้สารน้ำและยาอย่างต่อเนื่อง
        4.การตรวจสอบการทำงานของไต
        5.การตรวจสอบการทำงานของไต
- - - - การสูญเสียแมกนีเซียมทางไต ยาที่ทำให้สูญเสียแมกนีเซียมไปทางปัสสาวะ ได้แก่ ยาขับปัสสาวะ ยาปฏิชีวนะ ยาเคมีบำบัด
      - การสูญเสียแมกนีเซียมจากทางเดินอาหาร โดยกินอาหาร ดื่มแอลกอฮอล์
      - การดูซึมแมกนีเซี่ยมไม่ดีหรือขับแมกนีเซี่ยมมากเกินไป
    - - ระดับ Mg2+ ในพลาสมาต่ำกว่า 1.5 mEq/L
      - การตรวจระดับแมกนีเซียมในพลาสมา จะทำเมื่อคิดว่าแมกนีเซียมเป็นสาเหตุร่วม เช่น มีภาวะ hypokalemia บ่อย ภาวะ hypocalcemia บ่อย ท้องเสียเรื้อรัง หรือภาวะหัวใจห้องล่างเต้นผิดปกติ
    - - แมกนีเซียมต่ำ หมายถึง ภาวะที่ระดับแมกนีเซียมในเลือดต่ำกว่า1.5mEq/L(1.8Mg/dl)
    - - ติดตามระดับแมกนีเซียมในเลือดเป็นระยะ - เฝ้าระวังภาวะแทรกซ้อน เช่น หัวใจเต้นผิดจังหวะ กล้ามเนื้อกระตุก หรืออาการชัก - สังเกตอาการของภาวะแมกนีเซียมสูง (Hypermagnesemia) หากได้รับ IV magnesium มากเกินไป เช่น ความดันต่ำ หัวใจเต้นช้า ซึมลง หรือระบบทางเดินหายใจล้มเหลว - ให้ความรู้แก่ผู้ป่วย เกี่ยวกับ อาหารที่มีแมกนีเซียมสูงและการป้องกันการเกิดภาวะนี้ซ้ำ
      - การรักษา
        
        -ระดับแมกนีเซียม 1.2–1.7 mg/dL: → เสริมด้วยอาหารหรือแมกนีเซียมชนิดรับประทาน -ระดับแมกนีเซียม <1.2 mg/dL หรือมีอาการรุนแรง: → ให้ IV magnesium sulfate ช้าๆ -เฝ้าระวังผลข้างเคียงและภาวะแทรกซ้อน -เฝ้าระวังผลข้างเคียงและภาวะแทรกซ้อน
  - - - ไตขับแมกนีเซียมออกทางปัสสาวะได้ลดลง
      - ได้รับแมกนีเซียมในปริมาณมากเกินไปเนื่องจากการได้รับยาถ่ายหรือยาเคลือบกระเพราะที่มีส่วนผสมของแมกนีเซียมมาก
      - มีการดูดกลับแมกนีเซียมที่ไตมากขึ้น
    - - ระบบหัวใจและหลอดเลือด
        
        อาการหน้าแดง หัวใจเต้นผิดจังหวะ
        
        พบ EKG ผิดปกติ prolonged PR, QRS, QT interval
        
        ถ้ารุนแรงอาจเกิด complete heart block, cardiac arrest/asystole
      - ระบบประสาทและกล้ามเนื้อ
        
        กล้ามเนื้อลายอ่อนแรง DTR ลดลง
        
        หากรุนแรงมากจะกดการหายใจ
        
        กล้ามเนื้อเรียบ พบม่านตาขยาย คลื่นไส้อาเจียน ลำไส้หยุดการเคลื่อนไหว และปัสสาวะไม่ออก
      - ระบบประสาทส่วนกลาง
        
        จะพบซึม สับสน ถึงขั้นหมดสติ
    - - ระดับ Mg2+ ในพลาสมา > 2.5 mEq/L (3 mg/dl)
      - EKG พบ prolonged PR, QRS, QT interval
    - - แมกนีเซี่ยมสูง หมายถึง ระดับแมกนีเซียมในพลาสมามากกว่า 2.5 mEq/L(3mg/dl)
    - - ระดับแมกนีเซียม 2.5–4.0 mg/dL: หยุดการให้แมกนีเซียม ดื่มน้ำมากขึ้น - ระดับแมกนีเซียม 4.0–6.5 mg/dL: ให้สารน้ำ IV + ยาขับปัสสาวะ - ระดับแมกนีเซียม >6.5 mg/dL: ให้ IV Calcium Gluconate + Hemodialysis ในผู้ป่วยไตเสื่อม -ติดตามอาการและให้ความรู้แก่ผู้ป่วย เพื่อป้องกันการเกิดซ้ำ
    - - ติดตามระดับแมกนีเซียมในเลือดเป็นระยะ - สังเกตอาการที่รุนแรง เช่น กล้ามเนื้ออ่อนแรง หัวใจเต้นช้า ความดันโลหิตต่ำ หรือซึมลง - ติดตามคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG Monitoring) - เฝ้าระวังภาวะแคลเซียมต่ำ (Hypocalcemia) หากมีการให้แคลเซียมทดแทน - ให้ความรู้แก่ผู้ป่วย เกี่ยวกับการหลีกเลี่ยง อาหารเสริม ยา หรืออาหารที่มีแมกนีเซียมสูง
- - - - -ไตขับฟอสเฟตออกทางปัสสาวะลดลง
      - -โรคต่อมไร้ท่อ
      - -ยาที่มีฟอสเฟตเป็นส่วนประกอบในปริมาณมาก เช่น Feet Enema
    - - มักเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงของแคลเซียม ฮอร์โมน parathyroid และ vitamin D :
        
        ตะคริว คัน กล้ามเนื้อหดเกร็ง
        
        การจับกันของแคลเซียมและฟอสเฟตก่อให้เกิดการตกตะกอนในหลอดเลือดและเนื้อเยื่อทั่วร่างกาย
        
        ความดันโลหิตลดลง
        
        EKG พบ QT interval กว้าง
    - - ระดับฟอสเฟตในพลาสมา > 4.5 mg/dl
    - - ควบคุมอาหาร – ลดอาหารที่มีฟอสฟอรัสสูง เช่น ผลิตภัณฑ์นม อาหารแปรรูป เครื่องดื่มอัดลม
        
        ใช้ยาจับฟอสเฟต – เช่น แคลเซียมอะซิเตต, เซเวลาเมอร์ เพื่อลดการดูดซึมฟอสฟอรัส
        
        ฟอกไต – สำหรับผู้ป่วยไตวายระยะสุดท้าย
        
        ปรับสมดุลฮอร์โมน – ใช้วิตามินดีสังเคราะห์หรือยา Calcimimetics ควบคุมระดับพาราไทรอยด์
        
        ข้อควรระวัง – ฟอสฟอรัสสูงเรื้อรังอาจทำให้หลอดเลือดแข็งตัว กระดูกพรุน และเพิ่มความเสี่ยงโรคหัวใจ ควรติดตามระดับฟอสฟอรัสและทำตามแพทย์แนะนำ
    - - ป้องกันภาวะแทรกซ้อน – เฝ้าระวังหลอดเลือดแข็งตัว กระดูกพรุน และหัวใจเต้นผิดจังหวะ
        
        ดูแลระบบไตและการฟอกไต – ในผู้ป่วยไตวาย ควรเฝ้าระวังภาวะไตเสื่อมและเตรียมพร้อมสำหรับการฟอกไตหากจำเป็น
        
        ให้ยาจับฟอสเฟต – เช่น แคลเซียมอะซิเตต หรือเซเวลาเมอร์ และติดตามผลข้างเคียง
        
        ควบคุมอาหาร – แนะนำหลีกเลี่ยงอาหารที่มีฟอสฟอรัสสูง เช่น ผลิตภัณฑ์นม ถั่ว และอาหารแปรรูป
        
        ประเมินอาการและภาวะผู้ป่วย – ตรวจระดับฟอสฟอรัส แคลเซียม และการทำงานของไต สังเกตอาการผิดปกติ
      - การพยาบาล
    - - ภาวะฟอสเฟตในเลือดสูง หมายถึง ระดับ ฟอสเฟต ในพลาสมาสูงกว่า 4.5 Mg/dL
  - - - ระบบประสาท
        
        กระสับกระส่าย สับสน
        ชัก ซึม โคม่า
      - ระบบหัวใจและหลอดเลือด
        
        หัวใจเต้นผิดปกติ (Ventricular Tachycardia)
      - ระบบหายใจ
        
        การหายใจล้มเหลว
        กระบังลมเป็นอัมพาต
      - ระบบกล้ามเนื้อและกระดูก
        
        กล้ามเนื้อ
        ส่วนต้นอ่อนแรง
        
        การกลืนลำบาก ลำไส้ไม่ทำงาน
        
        ในรายที่รุนแรงพบภาวะกล้ามเนื้อลายแตกสลาย (Rhabdomyolysis)
    - - ระดับฟอสเฟตในพลาสมา < 2.5 mg/dl
      - ปัสสาวะ 24 ชั่วโมง
        
        2.2 ถ้าพบระดับฟอสเฟต < 100 mg/day ในขณะที่มีระดับฟอสเฟตในพลาสมาต่ำ เท่ากับว่า มีการดูดซึมผิดปกติที่ลำไส้เล็ก หรือเกิดจากการที่ฟอสเฟตเคลื่อนที่เข้าเซลล์มากขึ้น
        
        2.1 ถ้าพบระดับฟอสเฟต > 100 mg/day ในขณะที่มีระดับฟอสเฟตในพลาสมาต่ำ เท่ากับว่า มีการสูญเสียฟอสเฟตในปัสสาวะ
    - - 1.เฝ้าระวังความดันโลหิตต่ำและภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ
    - - การให้ฟอสฟอรัสทดแทน
        
        -กรณีระดับฟอสฟอรัสต่ำเล็กน้อย (Mild: 2.0–2.5 mg/dL)
        
        • รับประทานอาหารที่มีฟอสฟอรัสสูง เช่น นม ชีส เนื้อสัตว์ ถั่ว ธัญพืช ไข่
        
        -กรณีระดับฟอสฟอรัสต่ำปานกลางถึงรุนแรง (Moderate-Severe: <2.0 mg/dL)
        
        • ให้ฟอสเฟตทางหลอดเลือดดำ (IV phosphate) เช่น Sodium phosphate (หากผู้ป่วยมีภาวะโพแทสเซียมปกติหรือสูง)Potassium phosphate (หากผู้ป่วยมีภาวะโพแทสเซียมต่ำร่วมด้วย)ต้องเฝ้าระวัง ภาวะแคลเซียมต่ำ (Hypocalcemia) และภาวะโพแทสเซียมสูง (Hyperkalemia)
    - - -การดูดซึมฟอสเฟตในสำไส้เล็กลดลง
      - -การที่ฟอสเฟตเคลื่อนที่เข้าเซลล์มากขึ้น
      - -การสูญเสียฟอสเฟตออกทางไตมากขึ้น
    - - ภาวะฟอสเฟตในเลือดต่ำ หมายถึง ระดับ ฟอสเฟต ใน
        พลาสมาต่ำกว่า 2.5 Mg/al ส่วนใหญ่จะไม่แสดงอาการจนกว่าระดับฟอสเฟตในพลาสมาต่ำกว่า 2 Mg/dL
- - - - ดื่มน้ำมากเกินไป
      - ฮอร์โมนผิดปกติ
      - ปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ ไต และตับ
      - การใช้ยาและสารเสพติดบางชนิด
      - ค่าโซเดียมน้อยกว่า 135 mEq/L
        
        -mide 125-135 mEq/L
        
        -moderate 115-125 mEq/L
        
        -severe <115 mEq/L
    - - การตรวจเลือดหาระดับโซเดียม เพื่อทดสอบการทำงานของฮอร์โมนไทรอยด์และฮอร์โมนคอร์ติซอล
      - การตรวจหาค่าความข้นของเลือดและปัสสาวะ ตรวจหาออสโมแลลิตี หรือความเข้มข้นของสารที่อยู่ในสารละลาย
      - การตรวจหาปัสสาวะเพื่อหาระดับโซเดียมในปัสสาวะที่อาจบ่งชี้สาเหตุของ Hyponatremia
    - - ในกรณีที่เกิดจากการสูญเสียโซเดียม ให้สารละลายโซเดียม เช่น 0.9%NaCl / 3%Nacl ตามแผนการรักษา
      - แนะนำให้รับประทานอาหารที่มีโซเดียมสูง เช่น ซุป น้ำเกลือ
      - ดูแลความปลอดภัย ป้องกันอุบัติเหตุหากผู้ป่วยมีอาการสับสน
      - หลีกเลี่ยงยาที่ทำให้เกิดภาวะโซเดียมต่ำ เช่น ยาขับปัสสาวะบางชน หรือยาแก้อักเสบที่ไม่ใช่ยาสเตียรอยด์
    - - เป็นภาวะที่มีปริมาณโซเดียมในเลือดตํ่ากว่าปกติ ส่งผลให้ผู้ป่วยอาจมีอาการปวดศีรษะ กล้ามเนื้อกระตุก อ่อนล้าหมดแรง ซึมลง คลื่นไส้อาเจียน ซึ่งอาจเกิดจากการเสียนํ้า ดื่มน้ำมากเกินไป
        เป็นต้น
    - - ให้โซเดียมเข้าทางหลอดเลือดดำ 3%หรือ0.9% ตามแผนการรักษา
      - งดให้ยาที่อาจทำใฟ้ระดับโซเดียมลดลง
      - งดให้ของเหลวชั่วคราว และให้ใช้ยาขับปัสสาวะ เพื่อช่วยเพิ่มระดับโซเดียมในเลือด
    - - Mide = อ่อนเพลีย คลื่นไส่
      - Moderate = ปวดศรีษะ เวียนศรีษะ มึนงง ความดันโลหิตในท่ายืนและท่านั่งจะต่ำกว่าท่านอน
      - Severe = ความดันโลหิตในกะฏลโหลกศรีษะสูง กล้ามเนื้อกระตุก สั่น เพ้อ กระสับกระส่าย ต่อมาจะชักและหมดสติ
  - - - การสูญเสียน้ำออกนอกร่างกาย ทางผิวหนัง ทางเดินอาหาร ทางไต
      - การได้รับโซเดียมมากเกิน เช่นการกิน การได้รับสารน้ำทางหลอดเลือดดำที่มีความเข้มขันของโซเดียมสูง การคั่งของเกลือโซเดียม เนื่องจากไตเสียหน้าที่
    - - 1 จากการสูญเสียน้ำออกจากร่างกาย รักษาโดย ให้ดื่มน้ำหรือให้สารน้ำ ชนิดhyponic ถ้ามีการไหลเวียนเลือดไม่เพียงพอ ให้0.9%NSS
      - 2 จากการได้รับโซเดียมมากเกิน รักษาโดยให้สารน้ำที่ปราศจากโซเดียม ให้ยาขับปัสสาวะ หลีกเลี่ยงอาอารที่มีโซเดียม เพิ่มโปรตีนในพลาสมาในรายที่โปรตีนในเลือดต่ำ เพื่อดึงโซเดียมและน้ำเข้าสู่หลอดเลือดเพื่อเพิ่มการขับโซเดียมออกทางปัสสาวะ
    - - เริ่มจากกระหายน้ำ เยื่อบุในช่องปากแห้งน้ำลายเหนียว ลิ้นบวมแดง อ่อนเพลีย และเซื่องซึม ถ้าอาการรุนแรงขึ้นจะมีหัวใจเต้นเร็ว ปัสสาวะออกน้อย หายใจหอบเหนื่อย มีไข้ กระสับกระส่าย ชัก กล้ามเนื้ออ่อนแรงหรือกระตุก หมดสติและอาจเสียชีวิตได้
    - - urine osmolality > 300 mOsm/kg of H2O พบเมื่อสูญเสียน้ำออกนอกร่างกายมากกว่าโซเดียม
      - พบระดับ Na+ ในพลาสมา > 145 mEq/L
      - 2, urine osmolality < 300 mOsm/kg of H2O พบในโรคเบาจืด
    - - 1 สูญเสียน้ำ
        
        1 ดูแลให้ได้รับน้ำทางปากในกรณีที่ผู้ป่วยไม่สามารถดื่มเองได้ ดูแลให้ได้รับสารน้ำชนิด hypotonic
        
        2 ประเมินผู้ป่วยอย่างใกล้ชิดว่าตอบสนองต่อการรักษาโดยให้น้ำทดแทนหรือไม่
        
        3 เฝ้าระวังภาวะสมองบวมถ้าระดับความรู้สึกตัวลดลง ให้รายงานแพทย์
      - 2 ได้รับโซเดียมมากเกิน
        
        1 ดูแลให้ยาขับปัสสาวะและสารน้ำตามแผนการรักษา
        
        2 จำกัดน้ำและโซเดียมตามแผนการรักษา
        
        3 บันทึก I/Oทุก 8 ชั่วโมง ชั่งน้ำหนักทุกวัน ประเมินระดับความรู้สึกตัวและระดับ Na+ ในพลาสมาทุก 4 ชั่วโมงหรือตามความรุนแรงของอาการและรายงานแพทย์ผู้รักษา
    - - ภาวะโซเดียมในเลือดสูง หมายถึง ระดับ Na+ ในพลาสมาสูงกว่า 145 mEq/L