Сөз қадірін білген ақындар мен шешендер: "Сөз атасы өлмесін", - деп, қай жерде де тіліп сөйлеген. Олар хан, би, болыстардың кемшілігін халық алдында да, олардың көзінше де жасырмай айта білген, ал билік басындағылар от ауызды, орақ тілді ақындардан сескенген. Әз Жәнібек хан жанындағы Асан қайғы, Абылай ханның оң тізесін басқан Бұқар жыраулар ханның да, атақты батырлардың да сәл ағат істерін тайсалмай айтып, ұқтырып отырған. Хандар да ол ақындарға бас иіп, мойындаған, құрмет көрсеткен.