Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

วัตถุแห่งหนี้, หน้าที่ในการชำระหนี้, วัตถุแห่งหนี้มี 3 ประการ คือ? -…

- - - - การกระทำการ มาตรา 213 วรรคสอง
      - การกระทำที่ลูกหนี้จะต้องชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ตามที่ตกลงกันไว้
      - เช่น นายทัชรับจ้างทำความสะอาดให้แก่นางแพรวา นายทัชจึงเป็นลูกหนี้ต้องทำความสะอาดให้นางแพรวา วัตถุแห่งหนี้ คือ การทำความสะอาด ซึ่งเป็นหนี้กระทำการ
  - - - การงดเว้นกระทำการ มาตรา 194 ประกอบกับ มาตรา 213 วรรคสาม
      - คือการงดเว้นระหว่างปฏิบัติ/กระทำการของลูกหนี้ตามที่ตกลงกับเจ้าหนี้ตามในสัญญา
      - เช่น นายทัชและนางแพรวาตกลงกันไว้ว่าจะไม่เปิดโรงเรียนสอนพิเศษใกล้กัน เพราะนางแพรวาและนายทัชเป็นญาติกันและเป็นคนวางระบบจัดการเกี่ยวกับโรงเรียนสอนพิเศษ ดังนั้นนายทัชจึงเป็นลูกหนี้ วัตถุแห่งหนี้ คือ การงดเว้นกระทำการเปิดโรงเรียนสอนพิเศษ
  - - - การส่งมอบทรัพย์ มาตรา 213 วรรคหนึ่ง
      - คือการที่ลูกหนี้ต้องส่งมอบทรัพย์อย่างใดอย่างหนึ่งให้แก่เจ้าหนี้ เช่น การโอนที่ดิน
      - เช่น นายทัชทำสัญญากับนางแพรวาไว้ว่าจะมอบเฟอร์นิเจอร์ให้แก่นางแพรวาชิ้นใดชิ้นหนึ่ง ดังนั้นนายทัชเป็นลูกหนี้จะต้องส่งมอบเฟอร์นิเจอร์ภายในบ้านมาหนึ่งชิ้นตามสัญญา
- - - - 2.วัตถุแห่งนิติกรรมนั้นมีเฉพราะในนิติกรรมเท่านั้น
      - 1.วัตถุประสงค์ของนิติกรรมนั้น อยู่ในขั้้นมูลฐานก่อนก่อนหนี้
      - 3.วัตถุประสงค์ของนิติกรรมนั้นมิได้จำกัด ขึ้นอยู่กับความประสงค์ของผู้ทำนิติกรรมจะผูกสัมพันธ์กันในเรื่องใด
  - - - -การที่ทรัพย์นั้นจะเป็นวัตถุแห่งหนี้ ในกรณีที่มิใช่ทรัพย์เฉพราะสิ่ง
        เช่น หนี้ส่งมอบข้าวสาวหนึ่ง กระสอบ
      - -กรณีที่จะต้องส่งมอบที่ระบุไว้เป็นเพียงประเภท เมื่อทรัพย์ที่จะชำระหนี้ได้ระบุไว้เป็นเพียงประเภท กฎหมายได้กำหนดไว้ว่า หน้าที่ของลูกหนี้ไว้ในมาตรา 159 วรรคแรก ว่า เมื่อทรัพย์ซึ่งเป็นวัตถุแห่งนิติกรรมนั้น ได้ระบุไว้แต่เพียงประเภท แลถถ้าตามสภาพแห่งนิติกรรม หรือตามเจตนาของคู่กรณี ไม่อาจ จะกำหนดไว้ว่าทรัพย์นั้นจะพึงเป็นชนิดอบ่างไนไซร้
    - - กรณีเงินได้แสดงไว้เป็นเงินต่างประเทศ มาตรา 196 บัญญัติ ว่า ถ้าหนี้เงินได้แสดงไว้เป็นเงินต่างประเทศ ท่านว่าจะส่งใช้เป็นเงินไทยก็ได้ การเปลี่ยนแปลงเงินนี้ ให้คิดตามอัตตราแลกเปลี่ยนเงิน ณ
        สถานที่และในเวลาที่ ใช้เงิน
      - กรณีเงินตราที่จะพึงส่งใช้เป็นอันยกเลิกไม่ใช้แล้ว เงินตราชนิดต่างๆนั้น อาจมีการเปลี่ยนแปลงบางชนิดอาจยกเลิก กฎหมายจึงกำหนดทางแก้ไขในมาตรา 197 ไว้ว่า ถ้าเงินจะพึงส่งใช้ด้วยเงินตราชนิดใดโดยเฉพราะ อันเป็นชนิดที่ยกเลิกไม่ใช้แล้วในเวลาที่จะต้องส่งใช้หนี้นั้นไซร้ การส่งใช้เงินท่านให้ถือเสมือนหนึ่งว่ามิได้ระบุให้ใช้เป็นเงินตราชนิดนั้น
  - - - การเลือกชำระหนี้นั้นกฎหมายกำหนดไว้ในมาตรา 198 และมาตรา 201
        
        ก.กำหนดไว้ให้ผุ้ใดเป็นคนเลือก
        
        ข.ถ้าไม่ได้กำหนดไว้ว่าใครเป็นคนเลือก
        
        ค.ถ้ากำหนดไว้ให้บุคคลภายนอกเป็นคนเลือก
        
        ง.ถ้ากำหนดให้ฝ่ายลูกหนี้หรือเจ้าหน้าที่เป็นฝ่ายเลือก
    - - ก.กรณีฝ่ายลูกหนี้หรือเจ้าหน้าที่เป็นผู้มีสืทธิเลือก มาตรา 199 วรรคแรก
      - ข.กรณีบุคคลภายนอกเป็นผู้มีสิทธิเลือก มาตรา 201 วรรคแรก
    - - ก.มีกำหนดเวลาให้เลือก
        
        ข.กรณีมิได้มีเวลาให้เลือก
    - - ผลของการเลือกนั้นมีบัญญัติไว้ใน มาตรา 199 วรรคสอง
    - - 1.กรณีตกเป็นอันพ้นพิสัยมาแต่ต้น
      - 2.กรณีการอันพึงต้องทำเพื่อชำระหนี้บางอย่างกลายเป็นอันพ้นพิสัย
- - - - มาตรา 203 วรรคสอง บัญญัติ ไว้ว่า ถ้าได้กำหนดเวลาไว้ แต่หากกรณีเป็นที่สงสัย ท่านให้สันนิาฐานไว้ก่อน ว่าเจ้าหนี้จะเรียกให้ชำระหนี้ก่อนถึงเวลานั้นหาไม่ได้ แต่ฝ่ายลูกหนี้จะชำระหนี้ก่อนกำหนดนั้นก็ได้
    - - กำหนดเวลาชำระหนี้ที่ลูกหนี้และเจ้าหนี้ตกลงกำหนดกันไว้ เมื่อไม่เป็นที่สงสัย แบ่งออกได้เป็น 2 อย่าง
        
        1.กำหนดเวลาชำระหนี้ตามวันแห่งปฎิทิน
        
        กำหนดเวลาชำระหนี้มิใช่ตามวันแห่งปฎิทิน
- - - - เมื่อกำหนดเวลาชำระหนี้แล้ว ลูกหนี้ไม่มาชำระหนี้ตามนัด กฎหมายกำหนดให้เจ้าหนี้ตักตือนลูกหนี้ก่อนผิดนัด
        
        หนี้ที่กำหนดชำระหนี้มิใช่ตามวันแห่งปฎิทิน
        
        หนี้ที่ไม่มีกำหนดชำระหนี้
    - - ลูกหนี้จะผิดนัดได้ฏ้ต่อเมื่อเจ้าหนี้ได้ตักเตือนให้ลูกหนี้ชำระหนี้แล้ว
        
        หนี้ที่มีกำหนดชำระตามวันแห่งปฎิทินหรือหนี้ที่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนวันชำระหนี้
        
        หนี้ละเมิด
    - - การไม่ชำระหนี้เป็นข้อเท็จจริง ส่วนการผิดนัดเป็นข้อกฎหมาย
        
        กำหนดเวลชำระหนี้นั้น เป็นการไม่ชำระหนี้ตามวันแห่งปฏิทิน
        
        กำหนดเวลาชำระหนี้ คือการที่เจ้าหนี้จะทำให้ลูกหนี้ผิดนัดได้นั้นต้องเป็นการเตือนลูกหนี้ก่อนหลุงจากที่หนี้ถึงกำหนดชำระแล้ว
        
        การผิดนัดนั้น แม้จะถึงกำหนดเวลาชำระหนี้ื และเงื่อนไขอื่นที่อาจทำให้ลูกหนี้ผิดนัด เช่น การตักเตือนของเข้าหนี้ หากการที่ไม่ชำระหนี้นั้นมีเหตุผลที่ลูกหนี้จะอ้าง ว่าไม่ใช่ความผิดของตน
    - - เป็นเหตุที่เกิดจากเจ้าหนี้เอง
        
        การที่ลูกหนี้ยังไม่ชำระหนี้นั้นหากเกิดเพราะเจ้าหนี้ ต้องรับผิดแล้วก็ถือเป็นพฤติการณ์ที่ลูกหนี้ไม่ต้องรับผิดชอบ
      - เหตุเกิดจาดบุลคลภายนอก
        
        บางครั้งการชำระหนี้ยังไม่ได้กระทำลงนั้นเป็น พฤติการณ์ที่โทษลูกหนี้ไม่ได้
  - - - การที่ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ตามกำหนดและตกเป็นผู้ผิดนัด ก็ถือว่าเป็นการที่ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้ต้องตามความประสงค์อันแท้จริงแห่งมูลหนี้ด้วย
      - ถ้าการชำระหน้ช้าาทำให้เจ้าหนี้เสียหาย เจ้าหนี้อาจเรียกสินทดแทนได้ตาม มาตรา 215
    - - เวลาในการชำระหนี้นั้น แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของการชำระหนี้ที่ลูกหนี้จะต้องชำระให้ถูกต้องในเรื่องของเวลาซึ่งเป็นความประสงค์แห่งมูลหนี้ดังได้กล่าว
      - ลูกหนี้จะไม่ชำระหนี้ตามเวลาที่กำหนดยังหาได้ทำให้ลูกหนี้ผิดนัดเสมอไป ต้องให้เจ้าหนี้เตือนก่อนจึงจะผิดนัด มาตรา 204 วรรคแีรก
    - - มาตรา 217
        
        ลูกหนี้จะต้องรับผิดชอบในความเสรยหายบรรดาที่เกิดแต่ความประมาทเลินเลอในระหว่างเวลาที่ตนผิดนัด ทั้งจะต้องรับผิดชอบในการที่การชำระหนี้กลายเป็นพ้นพิวิสัยเพราะอุบัติเหตุอัน้กิดขึ้้นในระหว่างเวลาที่ผิดนัดนั้้นด้วย เว้นแต่ความเสียหายนั้้น ถึงแม้ตนจะได้ชำระหนี้ทันเวลากำหนดก็คงจะต้องเกิดมีอยู่นั้นเอง