Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

Extremities - Muscle - Pelvic - Spine & Spinal cord Injury นศพต…

- - - - เกิดจากการใช้ความเร็วสูงและหยุดกะทันหัน เช่น ขับรถมาด้วยความเร็วสูงแล้วชนกำแพง ทำให้ศีรษะเคลื่อนไปข้างหน้าชนกระจกหน้ารถ แล้วหยุดอยู่กับที่ ไม่มีแรงเหวี่ยงกลับ ผู้บาดเจ็บจะอยู่ในท่าก้มหน้า คางชิดอก การบาดเจ็บชนิดนี้จะมีการเคลื่อนของกระดูกสันหลังด้านหน้าและหมอนรองกระดูก อาจมี การฉีกขาดของเอ็นด้านหลังและไขสันหลังอาจมีเลือดออกหรือบวม พบบ่อยบริเวณกระดูกคอชิ้นที่ 5-6 (C5, C6)
    - - พบบ่อยในผู้สูงอายุเนื่องจากการเสื่อมของกระดูก เช่น ตกบันได หกล้มคางกระแทกพื้น หรือขับรถแล้วถูกชนด้านหลังทำให้ศีรษะเคลื่อนไปชนกระจกรถเกิดแรงเหวี่ยงกลับศีรษะจึงแหงนไปด้านหลัง การบาดเจ็บชนิดนี้ทำให้มีการหักหรือหลุดของกระดูกสันหลังด้านหลัง และมีการฉีกขาดของเอ็นด้านหน้า มักพบที่กระดูกคอชิ้นที่ 4-5
    - - เกิดจากการหมุนหรือบิดของศีรษะและคออย่าง
        รุนแรง ทำให้เอ็นด้านหลังฉีกขาด ข้อต่อกระดูกสันหลังหลุด กระดูกแตกยุบและอาจมีการหักของกระดูกด้านข้าง
    - - ได้แก่ อุบัติเหตุขณะดำน้ำ ตกจาก
        ที่สูงโดยเท้าหรือกันกระแทกพื้นทำให้กระดูกสันหลังยุบลงและกดไขสันหลัง
    - - ได้แก่ ถูกแทง ถูกยิง ทำให้เกิดการบาดเจ็บ
        ทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยไขสันหลังจะบวมและเนื้อเยื่อไขสันหลังมักตายจากการขาดเลือดมาเลี้ยง
  - - - ระดับ A (Complete ) อัมพาตอย่างสมบูรณ์ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีความรู้สึกที่ผิวหนัง
      - ระดับ B (In complete) มีความรู้สึกในระดับ S4 - 5 แต่เคลื่อนไหวไม่ได้เลย
      - ระดับ D (in complete) ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อตั้งแต่ระดับ 3 ขึ้นไป
      - ระดับ C (Incomplete) ความแข็งแรงของกล้ามเนื้ออยู่ต่ำกว่าระดับ 3 (Motor power grade < 3)
      - ระดับ E (Normal) การเคลื่อนไหวและการรับความรู้สึกปกติ
    - - Neurogenic shock
        
        เป็นภาวะแทรกซ้อนเฉียบพลันที่เกิดภายหลังบาดเจ็บของไขสันหลังเนื่องจากประสาท ซิมพาเทติกไม่ทำงานชั่วคราว แต่ประสาทพาราชิมพาเทติกยังทำหน้าที่ได้ตามปกติ อาจแสดงอาการเป็นชั่วโมงหรือ เป็นวันและใช้เวลาประมาณ 1-3 สัปดาห์ จึงจะกลับมาปกติ ผู้ป่วยจะมีความผิดปกติของหัวใจและหลอดเลือด ได้แก่ ความดันเลือดต่ำ (hypotension) และชีพจรช้า (bradycardia) แตรีเฟล็กซ์ปกติ รักษาโดยการให้สารน้ำ ให้ยาช่วย เพิ่มความดันเลือด (vasopressor) และยากระตุ้นการเต้นของหัวใจ ระหว่างนี้ต้องเฝ้าระวังอาการความดันเลือดต่ำ เมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) เนื่องจากหลอดเลือดขยาย (vasodilation)
      - Spinal shock
        
        ภาวะที่ไขสันหลังหยุดทำงานโดยสิ้นเชิงหลังได้รับบาดเจ็บ เนื่องจากไขสันหลังที่ได้ รับบาดเจ็บใหม่ ๆ จะบวมมาก ใยประสาทจึงหยุดทำงานชั่วคราว เมื่อยุบบวมใยประสาทจึงกลับมาทำงานปกติ มักเกิด กับการบาดเจ็บตั้งแต่กระดูกอกชิ้นที่ 6 (T6) ขึ้นไปหรือสูงกว่าระดับทางออกของประสาทซิมพาเทติกที่เลี้ยงช่องท้อง และขา เนื่องจากทางผ่านของระบบประสาทชิมพาเทติกถูกตัดขาดทำให้เสียการควบคุมประสาทเวกัส (vasomotor tone) เป็นผลให้หลอดเลือดขยายตัวและความตึงตัวของหัวใจลดลง โดยมีอาการที่สำคัญ ดังนี้
        
        ไม่มีรีเฟล็กซ์ (Arelexia) โดยเฉพาะ Bulbocarvernosus reflex และ anal reflex
        
        3.1 Bulbocarvernosus reflex เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของไขสันหลังระดับกระเบนเหน็บชิ้นที่ 2-4 ตรวจโดยใส่ถุงมือข้างหนึ่งแล้วสอดนิ้วเข้าไปที่ทวารหนักของผู้บาดเจ็บ หลังจากนั้นกระตุกสายสวนปัสสาวะ เบา ๆ เพื่อกระตุ้นกระเพาะปัสสาวะทำให้กล้ามเนื้อ bulbocavernosus และ puborectalis หดตัว ถ้ายังมีรีเฟล็กซ์ นี้อยู่ (ให้ผลบวก) ผู้ตรวจจะรู้สึกว่ากล้ามเนื้อหูรูดรอบทวารหนักรัดนิ้วมือระหว่างกระตุกสายสวน ในผู้ชายอาจตรวจ โดยการบีบที่อวัยวะเพศ (glans penis) ซึ่งจะให้ผลการตรวจเช่นเดียวกัน
        
        3.2 Anal reflex เป็นปฏิกิริยาตอบสนองปกติของไขสันหลังระดับกระดูกกระเบนเหน็บชิ้นที่ 4-5 ประเมินโดยการใช้วัตถุปลายทู่เขี่ยรอบรูทวาร ถ้าเห็นกล้ามเนื้อรอบทวารหนักหดตัวแสดงว่าการตรวจให้ผล บวก ในทางปฏิบัติการประเมินรีเฟล็กซ์นี้อาจทำได้โดยการสอบถามความรู้สึกของผู้บาดเจ็บขณะสวนอุจจาระหรือสวนปัสสาวะ ซึ่งจะเป็นตัวบ่งชี้ว่าผู้บาดเจ็บมีความรู้สึกในระดับกระเบนเหน็บหรือไม่
        
        ความดันเลือดต่ำ (Hypotension) เนื่องจากหลอดเลือดของอวัยวะส่วนที่เป็นอัมพาตขยายตัวและชีพจรช้าเนื่องจากหัวใจบีบตัวลดลง
        
        อวัยวะเพศชายขยายและเจ็บปวด (Priopism) เนื่องจากหลอดเลือดขยายมีเลือดไหลเวียนเข้าสู่บริเวณนี้ มาก แต่มีการไหลออกน้อย ทำให้มีเลือดคั่งบริเวณอวัยวะเพศ
        
        อวัยวะที่อยู่ต่ำกว่าระดับที่ไขสันหลังได้รับบาดเจ็บลงมารวมถึงอวัยวะภายในช่องท้องเป็นอัมพาตแบบอ่อนปวกเปียก (flaccid paralysis) ทำให้ท้องอืดจากลำไส้ไม่เคลื่อนไหว และปัสสาวะคั่งจากกระเพาะปัสสาวะไม่ทำงาน
        
        การเปลี่ยนแปลงของผิวหนัง ผิวหนังบริเวณเหนือต่อตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บจะเย็นและขึ้น เนื่องจาก สัญญาณระหว่างต่อมไฮโปธาลามัส (hypotha lamus) และระบบประสาทชิมพาเทติกถูกตัดขาด ร่างกายจึงมีการตอบ สนองต่อภาวะความดันเลือดต่ำ ส่วนผิวหนังที่ต่ำกว่าบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บจะอุ่นแดง แห้งเนื่องจากหลอดเลือดขยาย และประสาทที่เลี้ยงต่อมเหงื่อถูกตัดขาดทำให้ไม่มีเหงื่อออก
        
        คัดจมูก เนื่องจากหลอดเลือดในโพรงจมูกขยายตัว
        
        การพยาบาลผู้ป่วยช็อกจากไขสันหลังบาดเจ็บ
        
        ให้สารน้ำให้เพียงพอ ปกติให้ในอัตราไหลของสารน้ำประมาณ 50-100 มล./ชม. ระวังไม่ให้สารน้ำ มากเกินไปเนื่องจากจะทำให้ไขสันหลังบวมและปอดบวมน้ำ
        
        ติดตามค่าฮีมาโตคริตและค่าฮิโมโกลบิน ถ้าค่าดังกล่าวต่ำแสดงว่าเสียเลือดมาก แพทย์จะพิจารณาให้เลือดทดแทนให้เพียงพอ
        
        บันทึกจำนวนปัสสาวะทุก 1 ชั่วโมง เพื่อประเมินภาวะขาดน้ำ โดยควรให้ปัสสาวะออกอย่างน้อย 30 มล./ชม. หรือประมาณ 0.5-1 มล./กก./ชม.)
        
        บันทึกสัญญาณชีพ เฝ้าระวังและติดตามการเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ในรายที่ความดันต่ำ แพทย์อาจให้ยาช่วยเพิ่มความดันเลือด เช่น นอร์อิพิเนฟริน (norepinephrine: NE, levophed ) ทางหลอดเลือดดำ ถ้าชีพจรต่ำกว่า 50 ครั้ง/นาที แพทย์จะพิจารณาให้ อะโทรปีน (atropine) บริหารทางหลอดเลือดดำ
        
        อาการที่แสดงว่าพ้นจากภาวะช็อก คือ ตรวจ bulbocarvernous reflex ให้ผลบวก
    - - บาดเจ็บที่ไขสันหลังชนิดสมบูรณ์ (Complete cord injury )
        
        ทำให้ไขสันหลังสูญเสียหน้าที่ทั้งหมด ไม่สามารถเคลื่อนไหวกล้ามเนื้อและรับความรู้สึกในส่วนที่ต่ำกว่าพยาธิสภาพได้
        
        Tetraplegia = อัมพาตของแขนขาทั้ง 4 รยางค์ เกิดจากการบาดเจ็บที่ไขสันหลังระดับคอ ผู้ป่วยจะไม่สามารถเคลื่อนไหวแขนขา ขับถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะเองได้ ต้องพึ่งพาคนอื่นในการทำกิจกรรมทุกอย่าง
        
        ระดับC5 -อัมพาตทั้งแขนขาตั้งแต่ไหล่บนลงมา
        -กล้ามเนื้อกระบังลมอ่อนแรง
        -สามารถควบคุมกล้ามเนื้อในการเอี้ยวคอและกล้ามเนื้อทราปิเซียสได้
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        ระดับ C6 -อัมพาตทั้งแขนขาต่ำกว่าไหล่ลงมาถึงต้นแขน
        -เคลื่อนไหวข้อศอก ปลายแขนและมือไม่ได้
        -กล้ามเนื้อซี่โครงและกล้ามเนื้อหน้าท้องอ่อนแรง สามารถหายใจได้เองแต่ปอดขยายไม่เต็มที่และไอไม่มีประสิทธิภาพ
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        ระดับ C3-C4 -อัมพาตทั้งตัว หายใจเองไม่ได้
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        ระดับ C7. -เคลื่อนไหวและมือเองไม่ได้
        -ท้องผูกปัสสาวะไม่ได้
        
        ระดับ C1-C3
        -อัมพาตทั้งตัว สูญเสียการรับความรู้สึกตั้งแต่ระดับคอลงมาหายใจเองไม่ได้
        -พูดคุยลำบาก (limit talking)
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        ระดับ C8 -เคลื่อนไหวแขนและมือเองไม่ได้
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        Paraplegia = อัมพาตท่อนล่าง แต่แขนยังทำงานได้ตามปกติ เกิดจากการบาดเจ็บระดับอก เอว กระเบ็นเหน็บ ผู้ป่วยสามารถช่วยตัวเองได้ระดับหนึ่ง เช่น ล้างหน้า แปรงฟัน กินข้าวเอง เดินทางโดยใช้รถเข็น แต่จะมีปัญหาเรื่องการขับถ่าย
        
        L4-s5 -ระดับ L4-S1 อัมพาตของขา อวัยวะสืบพันธุ์ และมีปัญหาในการขับถ่ายอุจจาระและปัสสาวะ
        -ระดับ S2-4 ควบคุมการขับถ่ายปัสสาวะได้
        -ระดับ S3-5 ควบคุมการขับถ่ายอุจจาระได้
        
        L3-4 -อัมพาตระดับขาท่อนล่าง ข้อเท้าและเท้า
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        L1-3 -อัมพาตระดับเชิงกรานและขา
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        T7-12 -อัมพาตตั้งแต่ระดับเอวลงไป
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
        
        T 1-6 -อัมพาตตั้งแต่กึ่งกลางอกลงไป
        -ท้องผูก ปัสสาวะไม่ได้
      - บาดเจ็บที่ไขสันหลังชนิดไม่สมบูรณ์ (Incomplete cord injury)
        
        ไขสันหลังถูกทำลายบางส่วน ทำให้สามารถเคลื่อนไหวและรับความรู้สึกที่ถูกควบคุมด้วยไขสันหลังที่ต่ำกว่าระดับที่ได้รับบาดเจ็บได้
        
        Brown-Sequard syndrome
        
        การบาดเจ็บบริเวณซีกใดซีกหนึ่งของไขสันหลัง (lateral half) สาเหตุส่วนใหญ่มาจากการบาดเจ็บที่มีแผลทะลุทะลวง ทำให้แขน ขาซีกเดียวกับด้านที่ได้รับบาดเจ็บเป็นอัมพาตและเสียการรับรู้การ เคลื่อนไหวของข้อ ส่วนร่างกายด้านตรงข้ามเสียความรู้สึกเจ็บปวด และความรู้สึกร้อน เย็น รักษาโดยการผ่าตัด การบาดเจ็บชนิดนี้ผู้ป่วย สามารถควบคุมการขับถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะและฟื้นตัวดีจนสามารถ เดินได้ การพยากรณ์โรคดีถึงร้อยละ 90 การบาดเจ็บไขสันหลัง ครึ่งซีกอย่างเดียวพบได้น้อย ส่วนใหญ่มักเกิดร่วมกับ central cord syndrome
        
        Posterior cord syndrome
        
        การบาดเจ็บบริเวณส่วนหลังของไขสันหลัง ทำให้สูญเสียการรับ ความรู้สึกการเคลื่อนไหวของข้อ (proprioception and vibration) บาดเจ็บชนิดนี้พบได้น้อย
        
        Anterior cord syndrome
        
        การบาดเจ็บบริเวณส่วนหน้าของไขสันหลัง เกิดจากการบาดเจ็บ ในลักษณะก้มคอ (flexion injury) ทำให้ไขสันหลังซ้ำ เศษกระดูกหัก หรือหลุดออกจากตำแหน่งเดิม หรือหมอนรองกระดูกเลื่อนเข้าไปใน ช่องไขสันหลัง หลอดเลือดแดงที่เลี้ยงไขสันหลังด้านหน้าฉีกขาดหรือ อุดตัน ทำให้ร่างกายในระดับที่ต่ำกว่ารอยโรคเป็นอัมพาตและสูญเสีย การรับรู้ความเจ็บปวดและความรู้สึกร้อนเย็น เนื่องจากมีพยาธิสภาพ ที่ทางผ่านของประสาทสั่งการ (corticospinal tract) และทางผ่าน ของสัญญาณประสาทรับความรู้สึก (spinothalamic tract) แต่การ รับรู้การเคลื่อนไหวของข้อ (proprioception) การสั่นและการสัมผัส ปกติ รักษาโดยการผ่าตัด มีโอกาสฟื้นหายร้อยละ 10
        
        Conus meddullaris syndrome (Sacral cord injury)
        
        การบาดเจ็บของไขสันหลังและรากประสาทระดับเอวถึง กระเบนเหน็บ (L3-S2) ทำให้กระเพาะปัสสาวะและลำไส้เป็นอัมพาต ชนิดอ่อนปวกเปียก ขณะที่กล้ามเนื้อขาอ่อนแรงเล็กน้อย
        
        Central cord syndrome
        
        การบาดเจ็บเฉพาะบริเวณกลางของไขสันหลัง ซึ่งมีเชลล์ ประสาทที่ควบคุมกล้ามเนื้อมือ เป็นกลุ่มอาการที่พบบ่อยที่สุด โดย เกิดจากการแหงนคอเต็มที่ ร่วมกับช่องไขสันหลังแคบ (narrow cervical canal) เนื่องจากกระดูกคอเสื่อมในผู้สูงอายุ อาจมีหรือ ไม่มีกระดูกคอหักหรือเคลื่อน ผู้ป่วยจะมีอาการแขนอ่อนแรงมากกว่า ขา เสียความรู้สึกเจ็บปวด ร้อน เย็นและมีอาการปวดแสบปวดร้อนที่ แขนและมือ ส่วนใหญ่สามารถควบคุมการขับถ่ายและเดินได้ รักษา โดยการผ่าตัด และใส่เครื่องพยุงคอแบบแข็งเพื่อให้กระดูกคออยู่นิ่ง ส่วนใหญ่กล้ามเนื้อมัดเล็กจะไม่ค่อยฟื้นตัว
        
        Cauda equina syndrome
        
        กลุ่มอาการที่เกิดจากรากประสาทระดับเอวและกระเบนเหน็บ ถูกทำลาย โดยที่ไม่มีการทำลายของไขสันหลัง ทำให้กล้ามเนื้อของ กระเพาะปัสสาวะ หูรูดและลำไส้ใหญ่เป็นอัมพาตชนิดอ่อนปวกเปียก รีเฟล็กซ์ลดลงหรือหายไป
    - - 1.ซักประวัติ
        ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทุกรายให้สงสัยไว้ก่อนว่ามีการบาดเจ็บของกระดูกคอจึงต้องป้องกันโดยใส่อุปกรณ์ พยุงคอไว้จนว่าจะพิสูจน์ว่าไม่มีการบาดเจ็บแล้วจึงถอดออก โดยที่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บที่มีประวัติต่อไไปนี้ ให้สงสัยว่าจะมีการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
        1.1 ปวดตึงต้นคอ หรือความรู้สึกที่แขน ขาลดลง
        1.2 ปวดตึงหลังหรือปวดตามแนวกึ่งกลางหลัง และปวดมากขึ้นถ้าร่างกายมีการเคลื่อนไหว บางรายอาจบ่นหรือรู้สึกเหมือนไฟช้อต หรือมีน้ำร้อนๆราดผ่านหลัง
        1.3 ความดันเลือดต่ำร่วมกับชีพช้าโดยไม่ทราบสาเหตุ
        1.4 มีการบาดเจ็บเหนือกระดูกไหปลาร้าหรือมีการบาดเจ็บที่ใบหน้าอย่างรุนแรง ถูกยิง ถูกแทงที่คอ หรือคาง หรืได้รับบาดเจ็บรุนแรงที่ทรวงอกและภายในช่องท้อง
        1.5 ตกจากที่สูงมากกว่า 3 เท่าของความสูงบาดเจ็บ หรือสูงมากกว่า 6 เมตร
        1.6 ตกจาที่สูงในแนวดิ่ง เช่น ก้นกระแทกพื้นหรืออุบัติเหตุขณะดำน้ำหรือว่ายน้ำ
        1.7 กระเด็นออกนอกยานพาหนะ เช่น รถยนต์ รถจักรยานยนต์ หรือนั่งในรถยนตร์โดยไม่คาดเข็มขัดนิรภัย
        1.8 หลังการบาดเจ็บไม่สามารถควบคุมการขับถ่ายได้
        1.9 ได้รับบาดเจ็บจากกการแขวนคอ หรือมีกระดูกสันหลังผิดรูปชัดเจน
      - 3.การบาดเจ็บหลายระบบ
        
        ทำให้ดึงความสนใจ มองข้ามการบาดเจ็บที่ไขสันหลังไป ทำให้ไม่ได้รับการวินิจฉัยและได้รับการรักษาล่าช้า ถ้ามีการบาดเจ็บดังนี้ให้สงสัยว่าน่าจะมีการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
        
        1.บาดเจ็บที่คอ ศีรษะ ใบหน้า
        2.บาดเจ็บที่อก ร่วมกับซี่โครงหัก เสี่ยงต่อ pneumothorax
        3.บาดเจ็บที่เอว ร่วมกับบาดเจ็บในช่องท้อง
        4.บาดเจ็บที่กระเบ็นเหน็บ ร่วมกับเชิงกรานหัก หรือบาดเจ็บทางเดินอาหาร ทางเดินปัสสาวะ
      - 2.ร่างกาย
        ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทุกรายควรได้รับการตรวจร่างกายโดยการประเมินตามแนวปฏิบัติในการดูแลผู้บาดเจ็บขั้นสูง สำหรับการตรวจทางระบบประสาท ให้ประเมินการเคลื่อนไหวและการรับรู้ความรู้สึกของผิวหนัง ในรายที่รู้สึกตัวดีสามารถบอกได้ว่ามีความรู้สึกระดับไหน ยกเว้นในรายที่เมาสุราบอกไม่ได้ว่า ขาชาหรือปวด สำหรับผู้ที่ไม่รู้สึกตัว ถ้าตรวจพบอาการต่อไปนี้ แสดงว่าได้รับการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง
        2.1 เมื่อหยิกที่ต้นคอ พบว่า ผู้บาดเจ็บยิงฟัน กัดฟันหรือลืมจา แต่แขนขาไม่ขยับ
        2.2 เมื่อทำให้เจ็บแล้วขยับแขน 2 ข้าง แต่ขาไม่ขยับ
        2.3ผู้ที่มีการบาดเจ็บที่ไขสันหลังระดับสูง (C1-C3) จะพูดเสียงเบาๆ (hypotonia) และมีการหายใจที่ผิดปกติหรือใช้กล้ามเนื้อหน้าท้องช่วยในการหายใจ. โดยทรวงอกยุบเข้าขณะหายใจเข้าและพองออกขณะหายใจออก (paradoxical respiration) เนื่องจากการหดและคลายตัวของกระบังลม ซึ่งตรงข้ามกับรูปแบบการหายใจของคนปกติทั่วไป ลักษณะดังกล่าวอาจคล้ายกับผู้ที่มีภาวะอกรวนทั้งสองข้าง (bilateral flail chest) แต่ภาวะอกรวนผู้ป่วยจะปวดมากและอาจมีรอยฟกช้ำท่ีทรวงอกทั้งสองข้าง ขณะที่การบาดเจ็บที่ไขสันหลังจะไม่มีอาการปวด
        2.4 ความดันเลือดต่ำและชีพจรช้า (hypotension and bradycardia)
        2.5 รีเฟล็กซ์ลดลงหรือหายไป (Areflexia/hyporeflexia)
        2.6 กล้ามเนื้ออ่อนปวกเปียก กล้ามเนื้อหูรูดที่ทวารหนักไม่ทำงาน
        2.7 สำหรับผู้ที่มีอัมพาตครึ่งซีก (Hemiplegia) สาเหตุอาจเกิดจากการบาดเจ็บที่ศีรษะหรือการบาดเจ็บที่ไขสันหลังก็ได้ แต่การบาดเจ็บที่ไขสันหลังเท่านั้นที่ทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวไม่ได้ครึ่งซีกและเสียความรู้สึกของร่างกายซีกตรงข้าม (Brown-Sequard syn drome)
        2.8 ในผู้ป่วยเพศชายอาจมีอวัยวะเพศขยายตัว (priapism) เนื่องจากระบบประสาทพาราซิมพาเทติกถูกกระตุ้นและระบบประสาทซิมพาเทติกถูกตัดขาด
      - รังสีวิทยา
        
        รังสีทั่วไป
        
        การบาดเจ็บระดับคอ ดูกระดูกคอทั้ง 7 ชิ้น
        
        การบาดเจ็บระดับทรวงอก เอว กระเบ็นเหน็บ
        
        ภาพถ่ายรังสีปอด
        
        เพื่อประเมินการบาดเจ็บร่วม
        
        CT
        
        ตรวจการบาดเจ็บของกระดูก เห็นภาพชัดแบบ 3 มิติ แต่ไม่ยืนยันการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อ
        
        MRI
        
        วินิจฉัยการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อได้ดี และในรายที่มีการบาดเจ็บของไขสันหลังโดยที่ภาพถ่ายรังสีปกติ ไม่พบความผิดปกติของกระดูก
    - - ระบบทางเดินหายใจ
        
        บาดเจ็บ C4 ขึ้นไป จะหายใจเองไม่ได้เลย ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ ระวังไม่ไม่แหงนคอเพราะจะทำให้กระดูกเคลื่อน
        
        1.ประเมินการหายใจ หารเคลื่อนไหวของทรวงอก ฟังเสียงปอด วัดO2 sat ให้ออกซิเจน รายที่หายใจเองไม่ได้ให้ใส่ท่อ ใส่เครื่องช่วยหายใจ
        2.ให้ยาขยายหลอดลมและยาละลายเสมหะ
        
        C5-C6 กระบังลมทำงานได้ แต่กล้ามเนื้อที่ช่วยหายใจเป็นอัมพาต ทำให้หายใจไม่มีประสิทธิภาพ ต้องให้ออกซิเจนให้เพียงพอ
      - ระบบหัวใจและหลอดเลือด
        
        หลอดเลือดขยาย ความดันต่ำ
        ลิ่มเลือดอุดหลอดเลือดดำ จากเลือดดำคั่งเพราะไม่เคลื่อนไหว
        
        ความดันต่ำเมื่อเปลี่ยนท่า
        1.ปรับองศาเตียงเพิ่มทีละน้อย
        2.กระตุ้นให้ลุกจากเตียง เริ่มที่นั่งห้อยขา
        
        ลิ่มเลือดอุดตัน
        1.กระตุ้นให้เคลื่อนไหว
        2.นอนยกขาสูงกว่าหัวใจ
        3.ใช้ผ้าพันรอบขา
        4.ให้สารน้ำ
        5.บริหารเท้าและข้อเข้าทุกวัน
        6.ประเมินอาการ DVT
      - ทางเดินอาหาร
        
        ท้องอืดระยะแรก เนื่องจากลำไส้ไม่เคลื่อนไหว ท้องผูกระยะหลัง
        
        1.ในระยะช็อก ใส่ NG NPO เมื่อลำไส้เคลื่อนไหวจะเอา NG ออกและเริ่มกินอาหาร
        2.ติดตามโปรตีน อัลบูมิน อิเล็กโทรไลต์ มีโอกาสขาดสารน้ำสารอาหาร
        3.ให้ยาลดกรด
        4.ดูแลเรื่องการขับถ่าย กินอาหารที่มีกากใย ดื่มน้ำ
      - ทางเดินปัสสาวะ
        
        สูญเสียหน้าที่ เหนือ S1 > กระเพาะจะอัมพาต มีรีเฟลกซ์ไว จะกลั้นปัสสาวะไม่ได้
        ต่ำกว่า S1 > ไม่มีรีเฟล็กไม่รับรู้ความรู้สึกปวด เกิดปัสสาวะค้าง
        
        1.ใส่สายสวนปัสสาวะ
        2.เมื่อพ้นระยะเฉียบพลันให้ปัสสาวะเอง
  - - - การทำลายของเซลล์ไขสันหลังและเส้นประสาท
        
        Stable fracture
        
        กระดูกสันหลังหัก อาจมีการเคลื่อนแต่อยู่ในวงจำกัดไม่ทำลาย และเส้นประสาทสันหลัง
        
        Unstable fracture
        
        กระดูกสันหลังหักและกระดูกมีการเคลื่อนมากกว่า 3.5 มม. โดยแพทย์จะอ่าน จากภาพถ่ายรังสีด้านข้างเปรียบเทียบกับกระดูกข้อที่ติดกัน การเคลื่อนของกระดูกสันหลังชนิดนี้มีโอกาสทำลาย ไขสันหลังและเส้นประสาทสันหลัง
      - ระดับที่ได้รับบาดเจ็บ
        
        คอด้านบน
        
        Jefferson’s fracture C1 หักอย่างน้อย 2 ตำแหน่ง หรือแตกเป็นชิ้นเล็กๆ 3-4 ชิ้น พบบ่อยกรณีแรงกระแทกแนวดิ่ง จะมีอาการปวดคอมาก ไม่สามารถขยับคอได้ ชา เป็นอัมพาต
        
        Atlanto occipital dislocation C1 การแยกของข้อต่อระหว่างกระดูกท้ายทอยกับกระคอชิ้นที่ 1 โดยกระดูกท้ายทอยจะเคลื่อนไปหน้า/หลัง ผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียชีวิต
        
        C2 Odontoid fracture
        
        แบบที่ 2 หักที่ฐาน dens พบบ่อย โอกาสที่กระดูกจะไม่ติดเพราะเลือดไปเลี้ยงน้อย
        
        แบบที่ 3 หักที่ส่วนหน้ากระดูก การติดของกระดูกดีเพราะเลือดมาเลี้ยงมาก
        
        แบบ 1 หักที่ปลาย dens
        
        คอด้านล่าง
        
        C3-C7 -> Dislocation, teardrop fracture
        
        C3-T1 -> Hyperflexion dislocation
        
        C3-T1 -> Flexion rotation
        
        C3-T1 -> Hyperrextension
        
        C3-T1 -> Compression
        
        อกและเอว (Thoracic and lumbar segment)
        จะทำให้ความสูงลดลง เศษกระดูกอาจทิ่มเข้าไปในช่องไขสันหลัง
        
        กระเบ็นเหน็บ (Sacral segment) เกิดจากได้รับแรงกระแทกโดยตรงและแนวดิ่ง เส้นกระสาทจะถูกทำลาย ทำให้มีการอัมพาตของกระเพาะปัสสาวะ ลำไส้ อวัยวะสืบพันธุ์ ชาที่ก้นหรือรอบทวารหนัก
      - การหัก/การเคลื่อนของกระดูก (Fracture/dislocation) โดยพิจารณาว่ากระดูกหักหรือเคลื่อนอย่างเดียวหรือทั้งหักและเคลื่อน
      - ลักษณะการหัก
        
        กระดูกแตกยุบ (Compression fracture)
        
        มักเกิดจากการบาดเจ็บแนวดิ่ง อาจทำให้กระดูกหักเป็นลิ่ม (wedge fracture) หรือแตกเป็นชิ้นเล็กๆหลายชิ้น (Burst fracture)
        
        ด้านหน้าของกระดูกแตกเป็นลิ่ม (Teardrop fracture)
        
        เกิดจากกระดูกคอได้รับแรงกระแทกและถูก กดอย่างแรงทั้งทำกัมและเงยเต็มที่ เช่น ดำน้ำ รถชนกันทำให้กระดูกสันหลังด้านหน้าแตกออกเป็นลิ่ม เอ็นที่ยึดกระดูกด้านหลังขาดและเศษกระดูกที่แตกนี้เคลื่อนไปกดไขสันหลัง พบบ่อยในระดับกระดูกคอชิ้นที่ 2 (แหงนคอเต็มที่) และ ชิ้นที่ 5 (งอคอเต็มที่) ผู้บาดเจ็บอาจมีอาการปวดคอ คอตึง ซา หรือเป็นอัมพาต และอาจเสียชีวิตได้จากการอัมพาต ของกล้ามเนื้อกระบังลม
        
        หักตำแหน่งเดียวไม่มีการเคลื่อนของแนวกระดูก (Simple fracture)
        
        ไม่มีการกดไขสันหลังและเส้นประสาท
  - - - อาการแทรกซ้อนจากการทำให้ส่วนที่หักอยู่นิ่ง
        
        เสียเวลาในการใส่อุปกรณ์และนำส่งโรงพยาบาลล่าช้า
        
        2.อุปกรณ์พยุงคอจะทำให้ความดันในกะโหลกศีรษะสูง แพทย์ทำการเปิดทางเดินหายใจลำบาก ผู้ป่วยอาจมีอาการกลืนลำบาก สำลัก มีแผลกดทับที่คาง อาจบดบังการบาดเจ็บอื่นส่งผลให้การวินิจฉัยล่าข้าได้
        
        กระดานรองหลัง จะทำให้ปอดไม่ขยาย ปวด ไม่สุขสบาย กระสับกระส่ายและแผลกดทับ
- - - - เชิงกรานหักที่เกิดจากแรงอัดจากด้านข้างทำให้เชิงกรานมีการพับหมุนเข้าด้านใน เช่น คนเดินข้ามถนนถูกรถยนต์ชนที่สะโพก
        
        เชิงกรานที่เกิดจากแรงกระแทกโดยตรงทางด้านหน้า เช่น การถูกรถชนเข้าทางด้านหน้าเชิงกราน
        
        เชิงกรานหักเฉือนในแนวดิ่ง เช่น ผู้ป่วยที่ตกตากที่สูงลงมายืนอยู่บนขาที่เหยียดตรง หรือประสบอุบัติเหตุแรงกระแทกที่หัวเข่าถูกส่งผ่านไปที่กระดูกเชิงกรานซีกใดซีกหนึ่ง
    - - กระดูกหักแบบมั่นคง (stable) วงแหวนเชิงกรานปกติ
        ลักษณะ
        1.ไม่มีการหักของวงแหวนเชิงกราน
        2.วงแหวนเชิงกรานเคลื่อนไปจากเดิมเล็กน้อยและยังมีความมั่นคง
        
        มีการแตกหักเพียงเล็กน้อย มีจ้ำห้อเลือดบริเวณสะโพกเล็กน้อยและมีระดับความปวดที่ควบคุมได้ง่าย
      - กระดูกหักแบบไม่มั่นคงในแนวหมุน (Rotational unstable)
        ลักษณะ
        1.เกิดจากแรงอัดทางด้านหน้าหรือด้านหลัง เชิงกรานหักแบะออก(open book) มีการอ้าของกระดูกหัวหน่าวห่างออกจากกัน
        2.เกิดจากแรงอัดด้านข้างด้านเดียว มีการบาดเจ็บต่อวงแหวนเชิงกรานหน้าและหลังข้างเดียวกัน
        3.เกิดจากแรงอัดด้านข้างสองด้าน มีการบากเจ็บต่อวงแหวนเชิงกรานคนละข้างอาจส่งผลให้เกิดการหมุนของกระดูกปีกสะโพกเข้าข้างใน
        
        มักพบว่ามีการบาดเจ็บที่กระเพาะปัสสาวะ ท่อปัสสาวะ และหลอดเลือดในอุ้งเชิงกรานร่วมด้วย
      - กระดูกหักแบบไม่มั่นคงทั้งในแนวหมุนและแนวดิ่ง (Rotational and vertical unstable)
        ลักษณะ
        กระดูกเชิงกรานหักข้างเดียว
        กระดูกเชิงกรานหัก 2 ข้าง
        กระดูกเชิงกรานหัก 2 ข้างร่วมกับมีการหักของเบ้าหัวกระดูกต้นขา
        
        เกิดจากความหน่วงในกรณีที่การเคลื่อนไหวของร่างกายหยุดลงอย่างกระทันหันหลังจากมีการเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว
  - - - ตรวจความผิดปกติต่างๆ ได้แก่ การมีรอยฟกช้ำหรือบวมบริเวณที่มีกระดูกยื่น ความผิดปกติในการหมุนของกระดูกขา
      - ตรวจบาดแผลบริเวณกระดูกเชิงกราน การมีเลือดออกจากทวารหนัก ช่องคลอด ท่อปัสสาวะ
        ซึ่งเป็นข้อบ่งชี้ว่าอาจมีกระดูกเชิงกรานหักแบบเปิดได้
      - กรณีที่ผู้ป่วยรู้สึกตัวดีควรถามเกี่ยวกับอาการปวดบริเวณกระดูกเชิงกรานครอบคลุมหลังส่วนล่าง (เพื่อประเมินข้อต่อกระดูกสันหลังกับเชิงกราน) รวมทั้งขาหนีบ และสะโพก
        
        หากพบความผิดปกติควรยึดตรึงกระดูกเชิงกรนทันทีโดยใช้อุปกรณ์พยุงเชิงกราน(pelvic binder)
      - ขณะตรวจร่างกายไม่ควรพลิกผู้ป่วยแบบท่อนไม้และทำการตรวจที่ระบุถึงอาการกดเจ็บ หรือความไม่มั่นคงของกระดูกเชิงกรานที่หักโดยการบีบขอบเชิงกรานหรือเคลื่อนไหวในทิศทางเคลื่อนแยกห่างในบริเวณที่หัก เนื่องจากการตรวจความไม่มั่นคงจะพบเฉพาะกระดูกเชิงกรานหักอย่างรุนแรงเท่านั้น
    - - หมุนขาเข้าด้านในเพื่อลดปริมาตรในกระดูกเชิงกรานและใช้อุปกรณ์พยุงที่มีการบีบรัดจากภายนอกเพื่อให้มีการเคลื่อนไหวลดลงเป็นการส่งเสริมการแข็งตัวของเลือด และให้สารน้ำทดแทนเพื่อป้องกันภาวะช็อกในรายที่เสียเลือดมาก
    - - ก่อนเคลื่อนย้ายผู้ป่วยที่รู้สึกตัวดี ระบบไหลเวียนปกติ มีอาการปวดควรได้ยาระงับปวด และใช้แผ่นกระดานรองหลังพลิกตัวแบบกลิ้งท่อนไม้ไม่เกิน 15 องศา เมื่อถึงแผนกฉุกเฉินไม่ควรถอดอุปกรณ์พยุงจนกว่าผลตรวจทางรังสีไม่พบกระดูกหัก หรือทำได้ในผู้ป่วยที่
        ควบคุมภาวะสูญเสียเลือดได้แล้ว
  - - - ประเมินสัญญาณชีพ ซึ่งมักมี BP ต่ำ ชีพจรเร็ว สังการการหายใจ การเคลื่อนไหวของทรวงอก 2 ข้าง เสียงหายใจเข้าปอดปกติหรือไม่ หากปอดชอกช้ำผู้ป่วยอาจหายใจเร็วหรือหายใจลำบาก
      - ตรวจช่องท้อง อุ้งเชิงกราน แผ่นหลัง ฝีเย็บและต้นขาตรวจหาแผล การบวมหรือจ้ำเลือดรอบสะดือ(Cullen’s sign) จ้ำเลือดบริเวณชายโครง(Grey turner’s sign)
      - ประเมินว่ามีก้อนในช่องท้อง เกร็งหน้าท้อง หรือดกดแล้วผู้ป่วยเจ็บหรือไม่
      - ตรวจระบบประสาทและการทำหน้าที่ของรยางค์ล่าง ประเมินระบบกล้ามเนื้อและโครงกระดูก
      - ตรวจความไม่มั่นคงของข้อต่อสะโพกโดยออกแรงกดกับของกระดูกเชิงกรานแล้วปวดแสดงว่ามีกระดูกเชิงกรานหักด้านหลัง ถ้าออกแรงกดรอยต่อยกระดูกหัวเหน่าแล้วปวดแสดงวากระดูกหัวเหน่าหัก
    - - การเอกซเรย์แบบธรรมดา (plain X-ray)ใช้ตรวจคัดกรองเบื้องต้น เเสดงให้เห็นถึงช่องข้อต่อ ขนาดการเกิดการกร่อนของกระดูกหรือขนาดกระดูกงอก การเกิดก้อนผิดปกติในช่องท้อง ข้อเคลื่อนและกระดูกหัก
      - การตรวจวินิจฉัยโรคด้วยเครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (Computer tomography) ใช้วินิจฉัยความผิดปกติของกระดูก ใช้ตรวจเพื่อยืนยันตำแหน่งของการยึดตรึงของกระดูก ใช้สังเกตการเชื่อมติดกันของกระดูก และวินิจฉัยการบาดเจ็บที่เนื้อเยื่อ
  - - - อุปกรณ์พยุงกระดูกเชิงกราน (Circumferential wrapping หรือ pelvic binders)
        
        ช่วยชะลอการเสียเลือดในระยะแรกสำหรับผู้ป่วยที่มีกระดูกเชิงกรานหักแบบไม่มั่นคง
      - การใส่เครื่องดึงถ่วงอุ้งเชิงกราน (pelvic traction)
        
        ใช้กับผู้ป่วยที่มีกระดูกเชิงกรานหักเคลื่อนน้อยหรือกรณีที่ต้องการแรงอัดจากด้านข้าง เพื่อจัดให้แนวกระดูกอยู่แนวเดียวกับส่วนปกติ
      - การใส่โครงยึดตรึงภายนอกและการใส่เหล็กยึดตรึงภายใน
        
        การใส่โครงยึดภายนอก ใช้ในกรณีที่เชิงกรานหักแบบ
        แบะออกหรือกระดูกหักแบบไม่มั่นคงในแนวหมุน
        
        การใส่เหล็กยึดตรึงภายใน ใช้ในกรณีที่กระดูกหักแบบไม่มั่นคงในแนวดิ่งหรือวงแหวนด้านหน้าหัก
  - - - การเสียชีวิต ร้อยละ 57 มีการหักที่ตำแหน่งหัวหน่าว มักมีการบาดเจ็บที่รยางค์ร่วมด้วย และมีการเสียเลือดมาก
      - การติดเชื้อ อาจเกิดขึ้นหลังผ่าตัดโดยใส่โครงยึดตรึงภายนอกหรือภายในกระดูก
      - การบาดเจ็บเส้นประสาท อาจมีสาเหตุมาจากการวางตำแหน่งสกรูเพื่อให้มีความมั่นคงของวงแหวนเชิงกรานก่อให้เกิดความเสียหายต่อกลุ่มรากประสาท
      - ภาวะลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำอุดตัน (Venous thromboembolism;VTE) เนื่องจากร่างกายไม่ได้ขยับ นอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานานทำให้เลือดดำไหลช้าส่งเสริมการรวมตัวของลิ่มเลือดเฉพาะที่ การบาดเจ็บที่ผนังหลอดเลือดบริเวณกระดูกเชิงกรานทำให้มีกระบวนการซ่อมแซมมีการสร้างลิ่มเลือดเพิ่มขึ้น สิ่งเหล่านี้ทำให้มีลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำมากกว่าปกติส่งผลให้เกิด VTE ถ้าลิ่มเลือดไปอุดกั้นที่ปอดจะทำให้เกิด PE ส่งผลให้ผู้ป่วยเสียชีวิตสูงมาก
    - - การเชื่อมต่อกระดูกผิดรูป อาจส่งผลทำให้เกิดอาการปวด มีท่าทางการเดินที่ผิดปกติ การทรงตัวผิดปกติ
      - ภาวะกระดูกไม่ติด พบได้บ่อยในกระดูกเชิงกรานหักในแนวดิ่งจะส่งผลให้เกอดการทำลายของโครงสร้างเนื้อเยื่อหลายส่วน
      - อาการปวดเรื้อรัง อาจเป็นผลมาจากกระดูกไม่ติด เชื่อมติดผิดรูป หรือการบาดเจ็บของระบบประสาท
      - ภาวะแทรกซ้อนของระบบทางเดินปัสสาวะและความบกพร่องสมรรถนะทางเพศ
- - - - ชนิดไม่มีแผล Closed Fracture / simple fractur
        
        คือ กระดูกหัก แต่ผิวหนังไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
      - แบบแผลเปิด Open Fracture/ compound fracture
        
        คือ กระดูกทิ่มผิวหนังออกมา หรือได้รับบาดเจ็บจนผิวหนังเปิดซึ่งเสี่ยงต่อการติดเชื้อสูง
        
        ความรุนแรงของกระดูกหักแบบมีแผลเปิด
        
        Type I
        แผลเกิดจากกระดูกหักและทิ่มผิวหนัง มีความยาวไม่เกิน 1 cm. แผลสะอาด
        
        Type II
        แผลบริเวณกระดูกหัก มีความยาวประมาณ 1-10 cm. การปรเปื้อนปานกลาง กล้ามเนื้อได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยถึงปานกลาง
        
        -Type III
        บาดแผลมีขนาดใหญ่มากกว่า 10 cm. มีกระดูกแตกหลายชิ้น กล้ามเนื้อถูกทำลายมากร่วมกับการบาดเจ็บของหลอดเลือดและเส้นประสาท แบ่งเป็น 3 กลุ่ม
        
        III A
        อาจเกิดจากการใช้ความเร็วสูงโดยไม่คำนึงถึงขนาดของแผล มีการปนเปื้อนสูง เนื้อเยื่อหุ้มกระดูกฉีกขาดแต่ยังมีเพียงพอที่จะเย็บปกคลุมกระดูกได้
        
        III B
        การปนเปื้อนสูง แผลสกปรก มีการทำลายของเนื้อเยื่อและกล้ามเนื้อมาก ไม่มีสิ่งปกคลุมกระดูก ต้องผ่าตัดแก้ไข
        
        III C
        กระดูกหักแบบมีแผลเปิด ร่วมกับการบาดเจ็บของหลอดเลือดที่ต้องผ่าตัดซ่อมแซม
    - - กระดูกหักแบบขาดจากกันโดยตลอด (complete fracture)
      - กระดูกหักไม่ตลอด (Incomplete fracture)
  - - - 1.ข้อไหล่เคลื่อน (Shoulder dislocation)
        
        กลไกการบาดเจ็บ :
        มักเกิดจากอุบัติเหตุแรงกระทำโดยตรง หรือการกระทําโดยอ้อม ซึ่งพบบ่อยกว่า มีผลทําให้กระดูก humerus อาจเคลื่อนไปข้างหน้า
        
        ตรวจร่างกายพบ : กระดูก acromion นูนมากกว่าข้างปกติ และ Dugar's sign possitive
        
        วิธีการดึงให้เข้าที่ (reduction) : Traction-counter traction
      - 2.กระดูก Clavicle หัก (Fracture of the clavicle) พบบ่อยในเด็ก
        
        กลไกการบาดเจ็บ คือ เกิดการกระแทกที่ด้านข้างของข้อไหล่ เช่น การหกล้มแขนเหยียดมือยันพื้น การกระแทกโดยตรงบนกระดูก clavicle หรือการถูกบีบอัดที่ข้อไหล่ ทั้งสองข้างจนทําให้กระดูก clavicle หักทั้งสองข้าง
        
        อาการและอาการแสดง : แขนและไหล่ทรุดลงและหมุนเข้าด้านใน ผู้ป่วยใช้แขนอีกข้างประคองไม่ให้ไหล่ขยับเพื่อลดอาการปวด เนื่องจาก clavicle เป็น subcutaneous bone ถูกดึงรั้งทำให้เห็นความผิดปกติชัดเจน หากมีแรงทําให้เกิด fracture แรงจนกระดูกทีมทะลุผิวหนังอาจกดต่อ neurovascular bundle ได้
        
        การวินิจฉัย : X-ray การถ่ายภาพ AP view (ท่าตรง) ของ clavicle เพื่อบอกตำแหน่ง fracture
        
        การรักษา :
        1.ทํา closed manipulation คือการดึงหรือ การดึงถ่วงน้ำหนัก คือ figure-of-eight bandage, Shoulder spica
        2.support shoulder ได้แก่ ผ้าคล้องการประคองพยุงไหล่ (sling)
      - 3.กระดูก humerus หัก (Fracture of the humerus)
        
        กลไกการบาดเจ็บ : ส่วนมากเกิดจากแรงกระแทกที่แขนโดยตรง (direct force) หรือการล้มเอามือยันพื้น (indirect force) เกิดในผู้สูงอายุ รอยหักมักจะอยู่ระหว่าง middle third ต่อกับ distal
        
        การวินิจฉัย : การ x-ray ของแขน หรือ humerus ในท่า AP และ Lateral • การรักษา : กระดูกหักที่ไม่มีบาดแผล (closed fracture) ส่วนใหญ่สามารถรักษาด้วย การใส่เฝือก coaptation spirt หรือ U
        sab ระยะเวลาของการใส่เฝือกประมาณ 8-12 สัปดาห์
        
        การรักษาด้วยการผ่าตัด มี 3 วิธี ได้แก่
        1.การผ่าตัดยึดด้วยเหล็กแผ่นที่ผิวกระดูก (plate and screw fixation)
        2.การผ่าตัดใส่เหล็กบริเวณแกนกลางกระดูก (intramedullary nail fixation)
        3.การผ่าตัดยึดด้วยเหล็กโดยแกนเหล็กอยู่ภายนอกผิวหนัง (external fixation) โดยมักใช้ในกรณี open fracture ที่ไม่เหมาะสมต่อการวางเหล็กภายใน เช่น สกปรกมาก หรือไม่สามารถเย็บแผลปิดได้
      - 4.กระดูก radius และ ulna หัก (Fracture of the radius and ulna)
        
        กลไกการบาดเจ็บ : เกิดจากการกระแทกที่แขนส่วนปลายอย่างรุนแรง ผู้ป่วยจะมีอาการปวดและบวมที่แขนส่วนปลายมาก ต้องระวังภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญคือ compartment syndrome
        
        การรักษา : การรักษาแบบไม่ผ่าตัดโดยการดึงให้กระดูกทั้งสองอันให้เข้าที่ทำได้ยาก เนื่องจากมีกล้ามเนื้อบริเวณแขนส่วนปลายนี้หลายมัด ที่สำคัญคือ pronator teres และ supinator มาเกาะที่กระดูก radius ทำให้เกิดการบิดหมุนของกระดูก radius ดังนั้นการรักษาด้วยการใส่เผือกจึงมักทำในรายที่มีกระดูกหักแบบไม่เคลื่อนที่ (hon displaced) ในรายที่มีกระดูกเคลื่อนที่มาก หรือไม่สามารถดึงเข้าที่ได้
        รักษาด้วยการผ่าตัดยึดตรึงกระดูกด้วยโลหะ
    - - กระดูกต้นขาหัก (Femoral fracture)
        พบได้ทุกช่วงอายุและมักพบในรายที่บาดเจ็บรุนแรง
        
        อาการ : ปวดบวมมาก ยกขาไม่ได้ ต้นขาผิดรูป คลำได้กระดูกเสียดสีกัน
        
        อาการแทรกซ้อนที่สำคัญ คือ ช็อกจากการเสียเลือด
        
        การรักษา ระยะแรก ประกอบด้วย การดามให้ส่วนที่หักอยู่นิ่ง และประเมินการบาดเจ็บอื่นร่วม เช่น เข่าแตก นอกจากนี้แพทย์จะรักษาโดยการให้สารน้ำ ยาระงับปวด เฝ้าระวังสัญญาณชีพ ในกรณีที่ไม่ได้รับการผ่าตัดทันทีต้องเตรียมอุปกรณ์เพื่อจัดแนวกระดูกให้เข้าที่ (Skeletal traction) ในกรณีที่บาดเจ็บรุนแรงแพทย์จะรักษาโดยการผ่าตัด
      - เข่าแตก (Knee fracture) พบได้ทุกช่วงอายุ
        
        อาการ : ปวด เข่าบวมถึง มีเลือด มีน้ำในเข่า กดเจ็บ ไม่สามารถเหยียดขาได้
        
        รักษาโดยพันผ้ายืด ดามขา ให้เข่าอยู่นิ่งห้ามขยับเข่า ใส่เฝือก ยกสูง ประคบเย็นใน 24 ชั่วโมงแรก สามารถเดินได้ด้วยไม้ค้ำยันห้ามลงน้ำหนัก
        
        อาการแทรกซ้อนที่สำคัญ คือ การบาดเจ็บต่อหลอดเลือดใต้เข่า (popliteal artery) และเส้นประสาทใต้เข่า (peroneal and tibial nerves) ถ้ามีเอ็นฉีกหรือบาดเจ็บต่อหลอดเลือดร่วมด้วยจะต้องผ่าตัดแก้ไขภายใน 24-48 ชั่วโมง
- - - - แรงกระทำภายในเนื้อเยื่อ (Soft tissue failure)
        กลไกการบาดเจ็บนี้มักเกิดจากการหดรัดตัวของกล้ามเนื้อจนเกิดแรงตึง (tension) ในกล้ามเนื้อและเอ็นกล้ามเนื้อที่มากเกินขีดจำกัด ทำให้เกิดการฉีกขาดของเอ็นและกล้ามเนื้อที่มากเกินขีดจำกัด ทำให้เกิดการยืดหรอฉีกขาดของเอ็นหรือกล้ามเนื้อหรืออาจเกิดจากการเคลื่อนไหวกระชากหรือยืดของเอ็น กล้ามเนื้อ เนื้อเยื่อ หรือผิวหนังอย่างรุนแรง
      - แรงกระทำจากภายนอกร่างกาย (Direct injury)
        เป็นการบาดเจ็บเมื่อมีแรงภายนอกมากระทำต่อร่างกายมีการรับแรงมากเกินกว่าที่เนื้อเยื่อจะรับได้จนเกิดการเสียรูปร่าง (deformation) การฟกช้ำ (Contusion) การฉีกขาดของผิวหนัง (laceration) หรือเอ็น (tendon rupture or ligament tear) กระดูกหัก (fracture) ข้อเคลื่อนหลุก (Dislocation)
  - - - Mild Strain มีการบาดเจ็บเล็กน้อย ไม่มีฉีกขาดของเอ็นมักมีอาการปวด กดเจ็บ กล้ามเนื้อเกร็ง
      - Moderate Strain มีการบาดเจ็บปานกลาง มักมีอาการปวด กดเจ็บ บวม ซีด ขยับส่วนที่บาดเจ็บไม่ได้เป็นเวลานาน
      - Severe Strain มีการบาดเจ็บรุนแรงมีการฉีกขาดของเอ็นและกล้ามเนื้ออย่างรุนแรง มักมีอาการปวดมาก บวมและมีรอยฟกช้ำจากเลือดออก
    - - เจ็บหรือปวดกล้ามเนื้อมัดนั้นอย่างรุนแรง โดยเฉพาะเวลาออกแรงหรือใช้งานกล้ามเนื้อมัดนั้น อาจเจ็บมากขึ้น เคลื่อนไหวไม่ได้ เมื่อเวลาผ่านไป กล้ามเนื้อส่วนนั้นจะบวม สีคล้ำขึ้น เกิดรอยฟกช้ำ
      - -กดเจ็บบริเวณกล้ามเนื้อ.
        -การเคลื่อนไหวลดลงและกล้ามเนื้อส่วนที่ได้รับบาดเจ็บอ่อนกำลังลง
        -Ecchymosis
        -คลำพบก้อนของกล้ามเนื้อที่ฉีกขาด
    - - การส่งภาพถ่ายเอ็กซเรย์ (pain radiograghs)
      - ส่งตรวจเอ็กซเรย์คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (magnetic resonance imaging : MR)
  - - - Moderate Sprain การบาดเจ็บปานกลาง คือเอ็นบางส่วนฉีกขาดทำให้สูญเสียความมั่นคงเล็กน้อย ผู้ป่วยจะมีอาการปวดตึงมากขึ้น บวม ขยับส่วนที่บาดเจ็บไม่ได้
      - Severe Sprain การบาดเจ็บรุนแรง คือเอ็นที่ยึดข้ออย่างน้อย 1 เส้น ฉีกขาดอย่างสมบูรณ์ ทำให้ข้อเสียความมั่นคง มักเกิดร่วมกับข้อเลื่อนหลุด อาการปวดรุนแรงขึ้น ขยับส่วนที่เจ็บไม่ได้เลย
      - Mild Sprain เป็นการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย คือเอ็นบางเส้นยืดแต่ไม่เสียความมั่นคง อาจมีอาการปวดตึง บวมเล็กน้อย
  - - - Chronic Compartment Syndrome ภาวะความดันในช่องปิดของกล้ามเนื้อสูงแบบเรื้อรัง โดยปกติแล้วมักไม่ส่งผลอันตราย มักเกิดขึ้นบริเวณ ต้นขา ขาส่วนล่าง ความหนักและความถี่ของการออกกำลังกายเป็นปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงได้
      - การวินิจฉัย
        
        2.Early signs.
        -pain อาการปวดแบบแสบร้อนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆแม้ได้รับยาบรรเทาอาการปวดก็ตาม ประเมินได้จากการซักถามหรือสังเกต
        -Paresthesia อาการชา อ่อนแรง เกิดจากระบบประสาทส่วนปลายถูกกดหรือขาดเลือดไปเลี้ยง ประเมินได้จากการสัมผัสบริเวณส่วนต้นและส่วนปลายของอวัยวะที่ได้รับบาดเจ็บ
        
        3 classic signs.
        -pallor การซีด เกิดจากการขาดเลือดไปเลี้ยงส่วนปลายลดลง ประเมินจากสีผิว ริมฝีปาก เปลือกตาและเล็บ
        -paralysis อาการอัมพาตของกล้ามเนื้อ เกิดจากระบบประสาทและหลอดเลือดส่วนปลายขาดเลือดไปเลี้ยง ประเมินจากการเคลื่อนไหวหรือขยับนิ้ว
        -pulseless ไม่มีชีพจร ประเมินจากการคลำชีพจรส่วนปลายของส่วนที่ผิดปกติ
      - Acute Compartment Syndrome ภาวะความดันในช่องปิดของกล้ามเนื้อสูงแบบเฉียบพลันพบได้บ่อยที่สุด ภาวะดังกล่าวอาจเกิดขึ้นในเวลาไม่กี่ชั่วโมงหรือไม่กี่วันหลังจกที่ได้รับการบาดเจ็บอย่างรุนแรง
      - การรักษา
        
        1.การลดความดันภายในช่องกล้ามเนื้อ ได้แก่ การคลายผ้ายืด การคลายเฝือก
        2.การจัดท่านอน โดยยกอวัยวะที่ได้รับบาดเจ็บให้สูงขึ้น
        3.การเฝ้าระวังภาวะความดันในช่องกล้ามเนื้อที่สูงขึ้น การประเมินซ้ำของเส้นประสาทและหลอดเลือด ทุก 30 และ 60นาที
        4.surgical consultation พิจารณาเข้ารับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน เพื่อระบายความดันในช่องกล้ามเนื้อ
  - - - สาเหตุ กระดูกต้นแขน (humerus) หักโดยเฉพาะการหักตรงกลางหรือส่วนปลายของกระดูก
        
        ความผิดปกติที่ตรวจพบ ไม่สามารถยกนิ้วโป้งได้ (hitchhiker sign) กระดกข้อมือหรือกระดกนิ้วโป้ง
    - - สาเหตุส่วนปลายของกระดูกต้นแขนด้านในหัก
        
        ความผิดปกติที่ตรวจพบ ปลายนิ้วก้อยชาหรือไม่มีความรู้สึกปวด ทดสอบโดยให้กางนิ้วต้านแรงผู้ตรวจ
    - - กระดูกขาท่อนล่างหัก
        
        ความผิดปกติที่ตรวจพบ ไม่มีความรู้สึกหรือชาที่ฝ่าเท้า กระกข้อเท้าลงไม่ได้
    - - สาเหตุ ข้อศอกเคลื่อนหรือบาดเจ็บที่ข้อมือหรือกระดูกปลายแขน
        
        ความผิดปกติที่ตรวจพบ ปลายนิ้วชี้ชาหรือไม่มีความรู้สึกปวด ทดสอบโดยให้ใช้นิ้วโป้งแตะนิ้วก้อยและนิ้วอื่นๆ (Opposition)
    - - กระดูกขาท่อนล่างหักหรือเข่าเคลื่อน
        
        ความผิดปกติที่ตรวจพบกระดิกนิ้วเท้าระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ไม่ได้ กระดกข้อเท้าขึ้นไม่ได้