Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

ละครที่พัฒนาขึ้นมาใหม่, หอสมุดแห่งชาติรัชมังคลาภิเษก.(2563).สาวิตรี…

- - - - มีทั้งบทร้องและบทพูด แต่จะเน้นให้ความสำคัญที่บทร้องมากกว่า โดยบทพูดจะมีส่วนแค่สรุปบทที่ตัวละครร้องไปเท่านั้น
    - - แต่งตามท้องเรื่อง คำนึงถึงฐานะของตัวละคร
    - - ใช้ผู้หญิงแสดงล้วน ยกเว้นตัวตลกหรือที่เรียกว่าจำอวดจะใช้ผู้ชายแสดง
    - - เรื่อง ตุ๊กตายอดรัก ขวดแก้วเจียระไน เครือณรงค์ กากี เป็นต้น
  - - - ตัวละครขับร้องเพลงโต้ตอบกัน เล่าเรื่องเป็นทำนองแทนการพูดหรือก็คือร้องล้วนๆไม่มีพูดผสม บรรเลงด้วยวงปีพาทย์ไม้นวม
    - - แต่งกายตามท้องเรื่อง
    - - ใช้ผู้ชายและผู้หญิงแสดงตามบทที่ตัวเองได้รับ
    - - เรื่อง สาวิตรี
- - - - การแสดงจะดำเนินเรื่องด้วยวิธีพูดใช้ท่าทางแบบสามัญชนประกอบ การพูดที่เป็นธรรมชาติ ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของละครชนิดนี้คือ ในขณะที่ตัวละครคิดอะไรอยู่ในใจ มักจะใช้วิธีป้องปากพูดกับผู้ดุ ถึงแม้จะมีตัวละครอื่นๆ อยู่ใกล้ๆ ก็สมมติว่าไม่ได้ยิน
    - - แต่กายตามสมัยนิยม เนื้อเรื่องโดยคำนึงถึงสภาพความเป็นจริงของตัวละคร
    - - ในสมัยโบราณใช้ผู้ชายแสดงล้วนต่อมานิยมผู้แสดงชายจริงหญิงแท้
    - - เรื่อง โพงพาง,เจ้าข้า สารวัด
  - - - ยึดถือบทพูดมีความสำคัญในการดำเนินเรื่องแต่เพียงอย่างเดียว บทร้องเป็นเพียงสอดแทรกเพื่อเสริมความ ย้ำความ
    - - การแต่งกายเหมือน ละครพูดล้วน ๆ หรือแต่งกายตามท้องเรื่อง
    - - ใช้ผู้แสดงทั้งชายและหญิง เหมือนละครพูดแบบร้อยกรอง
    - - เรื่องชิงนาง และปล่อยแก่
  - - - การแสดงจะดำเนินเรื่องด้วยวิธีพูดที่เป็นคำประพันธ์ชนิด คำกลอน คำฉันท์ คำโคลง
    - - แต่งให้เหมาะสมถูกต้องตามบุคลิกของตัวละคร และยุคสมัยที่บ่งบอกไว้ใน บทละคร
    - - ใช้ผู้แสดงทั้งชายและหญิง มีบุคลิก และการแสดงเหมาะสมตามลักษณะที่ บ่งไว้ในบทละคร น้ำเสียงแจ่มใส่ชัดเจนดี เสียงกังวาน พูดฉะฉานไหวพริบดี
    - - เรื่องเวนิชวาณิช พระร่วง มัทนะพาธา สามัครเภท สี่นาฬิกา