Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

การประเมินสัญญาณชีพ - Coggle Diagram

- - - - การนำความร้อน (Conduction)
      - การพาความร้อน (Convection)
      - การแผ่รังสี (Radiation)
      - การระเหยเป็นไอ (Evaporation)
    - - การถอดเสื้อผ้า หรือ
      - สิ่งตกแต่งที่ทำให้อุ่น การลดกิจกรรมต่าง ๆ เพิ่มพื้นที่ผิวให้สามารถระบายความร้อน
      - เคลื่อนย้ายไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เย็น
  - - - เป็นวิธีที่นิยมใช้มากที่สุด ใช้อุปกรณ์ที่
        เรียกว่า ปรอทวัดไข้ชนิดอมในปาก
    - - การวัดอุณหภูมิทางรักแร้จะใช้ในกรณีที่ไม่สามารถวัดอุณหภูมิทางปากและทางทวารหนัก เช่น ผู้ป่วยไม่รู้สึกตัว
        
        ต่ำกว่าค่าอุณหภูมิทางปาก 0.5-1˚ C แต่ข้อดีของการวัดอุณหภูมิทางน
    - - วัด Core temperature ได้ค่าเที่ยงที่สุดทางหนึ่ง มักจะใช้วัดในเด็กเล็กที่ไม่สามารถอมปรอทได้(เด็กอายุต่ำกว่า 3 ปี)
    - - การวัดทางหู
        
        เป็นวัดอุณหภูมิแกนกลางของร่างกาย เนื่องจากอยู่ใกล้ hypothalamusมีศูนย์ควบคุมอุณหภูมิร่างกายอยู่ด้วย โดยใช้อินฟาเรด ใช้ง่าย
      - การวัดทางผิวหนัง
        
        เช่น หน้าผาก หลังใบหู ซอกคอ
    - - ระยะเริ่มต้น
        
        เกิดขึ้นเมื่อกลไกการผลิตความร้อนของร่างกาย
        พยายามที่จะเพิ่มอุณหภูมิร่างกายให้สูงขึ้น
        
        อาการและอาการแสดง คือ อัตราการเต้นของชีพจรและการหายใจ เพิ่มขึ้น หนาวสั่น ซีด ผิวหนังเย็น และเหงื่อออกน้อย
      - ระยะไข้
        
        เกิดขึ้นเมื่อกลไกการผลิตความร้อนของร่างกายมีอุณหภูมิสูงขึ้นถึงระดับใหม่ที่กำหนดไว
        
        อาการและอาการแสดง คือ หน้าแดง ผิวหนังอุ่น รู้สึกร้อนหรือหนาว กระสับกระส่าย หรือง่วงหลับเกือบตลอดเวลา เบื่ออาหาร เหงื่อออกมาก
      - ระยะสิ้นสุดไข้
        
        เกิดขึ้นเมื่อกลไกการผลิตความร้อนของร่างกายทำงานเพิ่มขึ้นพยายามที่จะลดอุณหภูมิภายในร่างกายไปสู่อุณหภูมิใหม่
        
        อาการและอาการแสดงคือ ผิวหนังแดงและรู้สึกอุ่น มีเหงื่อออก อาการหนาวสั่นลดลง อาจเกิดภาวะขาดน้ำได้
- - - - ระบบประสาทพาราซิมพาธิติค เมื่อถูกกระตุ้นมีผลให้อัตราการเต้นของชีพจรลดลง
      - ะระบบประสาทซิมพาธิติค เมื่อถูกกระตุ้นมี
        ผลเพิ่มอัตราการเต้นของชีพจร
- - - - นาฬิกาที่มีเข็มวินาที
      - ปากกาน้ำเงินและแดง
      - กระดาษและแบบฟอร์มการบันทึก
  - - - Tachypnea อัตราการหายใจในผู้ใหญ่ มากกว่า 24 ครั้ง/นาที
      - Bradypnea อัตราการหายใจในผู้ใหญ่ น้อยกว่า 10 ครั้ง/นาที
      - Apnea การหยุดหายใจ
    - - จังหวะการหายใจเข้าและหายใจออก
        เท่ากันและสม่ำเสมอ
      - Cheyne stokes เป็นการหายใจเป็นช่วง ๆ ไม่สม่ำเสมอ
      - Biot เป็นการหายใจปกติสลับกับการหายใจเร็วลึก ไม่สม่ำเสมอเป็นช่วงสั้นๆ 2-3ครั้ง แล้วตามด้วยหยุดหายใจช่วงสั้น ๆ อีก
    - - Hypoventilation เป็นการหายใจช้าและตื้น
      - Hyperventilation เป็นการหายใจเร็วและลึก
    - - ผู้ป่วยต้องพยายามออกแรงในการหายใจ
      - Dyspnea เป็นอาการหายใจลำบาก การหายใจต้องใช้แรงมากกว่าปกติ
      - Orthopnea เป็นอาการหายใจลำบากในท่านอนราบจะหายใจได้ต้องลุกขึ้นนั่งหรือยืนเท่านั้น
      - Paroxysmal nocturnal dyspnea เป็นอาการหายใจลำบากในตอนกลางคืนเกิดอาการหายใจหอบรุนแรงจนต้องลุกนั่งหายใจเข้าลึก ๆ
      - Paroxysmal dyspnea เป็นอาการหอบอย่างรุนแรง ต้องลุกนั่ง ไอมีเสมหะลักษณะเป็นฟองละเอียดออกมา
      - Air hunger เป็นการพยายามหายใจโดยใช้ทั้งทางจมูก และปากอย่างรุนแรง พบในผู้ป่วยระยะสุดท้ายของชีวิต
    - - Stridor เสียงฟืด เป็นเสียงที่ได้ยินขณะหายใจเข้า
      - Wheeze เป็นเสียงวี๊ดได้ยินขณะหายใจออก
    - - Cyanosis พบเยื่อบุและผิวหนังมีสีม่วงคล้ำ ซึ่งบ่งชี้ถึง
        การขาดออกซิเจนเนื่องจากปริมาณออกซิเจนในเลือดลดลง
- - - - รูปร่าง คนอ้วนความดันโลหิตมักสูงกว่าคนผอม
      - เพศ เพศชายมักมีความดันโลหิตสูงกว่าเพศหญิงในวัยเดียวกัน
      - ยา ยาที่มีผลต่อการหดรัดตัวของหลอดเลือดจะทำให้ความดันโลหิตสูง
  - - - วิธีใส่สายสวนเข้าไปใน Superior vena cava และใช้เครื่องมือวัดความดันของเลือดที่จะเข้าหัวใจห้องบนขวา
    - - วิธีการฟัง และวิธีการคลำ เครื่องมือที่ใช้สำหรับวัดความดันโลหิตStethoscope และ Sphygmomanometer
  - - - ความดันโลหิตสูง โดย Systolic สูงกว่า 140 mmHg และDiastolic สูงกว่า 90 mmHg
        
        พบมีอาการปวดศีรษะ บริเวณท้ายทอย ตาพร่า หรือมองไม่เห็น คลื่นไส้อาเจียน ชักและหมดสติในที่สุด
    - - ความดันโลหิตต่ำโดย Systolic ต่ำกว่า 90 mmHgและDiastolic ต่ำกว่า 60 mmHg
        
        พบมีอาการ อ่อนเพลีย ไม่มีแรง เหนื่อยง่ายกว่าปกติ หน้าซีด เหงื่อออก ตัวเย็น เป็นลมหมดสต
    - - ความดันโลหิตตกในท่ายืน การเปลี่ยนจากท่านอนราบเป็นท่ายืนทันที มีผลทำให้ความดันโลหิตลดต่ำลงทันที
        
        ทำให้ความดันโลหิตตก ส่งผลเป็นลมหน้ามืดได้