Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

บทที่ 5 การพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตที่ใช้เทคโนโลยี และยาที่ใช้บ่อยใน ICU นาย…

- - - - มีบทบาทสำคัญในการรักษาประคับประคองผู้ป่วยที่มีภาวะระบบหายใจล้มเหลวหรือระบบไหลเวียนล้มเหลว
      - เป็นการช่วยหายใจแบบแรงดันบวก
        “positive mechanical ventilator”
    - - Tidal volume (VT)
        
        ปริมาตรอากาศที่หายใจเข้าและออกจากปอดใน 1 ครั้ง
        
        ค่าปกติ 6-8 มิลลิลิตร/น้ำหนักตัว 1กิโลกรัม
      - Respiratory rate (RR)
        
        การตั้งอัตราการหายใจให้กับผู้ป่วย
        
        สำหรับผู้ใหญ่จะอยู่ระหว่าง 12-20 ครั้ง/นาที
      - Minute volume (MV)
        
        ปริมาตรลมหายใจออกทั้งหมดใน 1 นาท
        
        หน่วยเป็นลิตร/นาที
      - Peak flow (PF)
        
        อัตราการไหลของอากาศเข้าสู่ปอดมีหน่วยเป็นลิตร/นาที
        
        เป็นการควบคุมช่วง ระยะเวลาหายใจเข้า
      - Inspiratory time: Expiratory time (I:E)
        
        อัตราส่วนระหว่างเวลาที่ใช้ในการหายใจเข้าต่อเวลาที่ใช้ในการหายใจออก
        
        ส่วน ใหญ่ตั้ง 1 ต่อ 2 หรือ 1 ต่อ 3
      - Sensitivity
        
        การตั้งค่าความไวของเครื่องที่ผู้ป่วยต้องออกแรง
        กระตุ้นเครื่อง
        
        เพื่อเริ่มต้นการ หายใจเข้า
      - Fraction of Inspired Oxygen (Fio2)
        
        การตั้งระดับความเข้มข้นของออกซิเจนในอากาศที่เครื่องปล่อยเข้าผู้ป่วย
        
        ปรับได้ ตั้งแต่ 21-100 เปอร์เซ็นต์
      - Positive End Expiratory Pressure (PEEP)
        
        การทำให้ความดันในช่วงหายใจออกสุดท้ายมีแรงดันบวกค้างไว้ในปอดตลอดเวลา
        
        จะมีลม ค้างอยู่และเพิ่มพื้นที่ในการแลกเปลี่ยนก๊าซ
    - - ภาวะพร่องออกซิเจน (oxygenation failure)
        
        เช่น ผู้ป่วยที่ได้รับอุบัติเหตุ ผู้ป่วยที่มีการเสียเลือดและผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อ
        
        หากร่างกายไม่สามารถแลกเปลี่ยนก๊าซได้ทัน ก็จะเกิดความเป็นกรดในร่างกายขึ้น
        
        เครื่องช่วยหายใจจะช่วยให้ผู้ป่วยมีการใช้ออกซิเจนที่ลดลงจากการลดการ ทำงานของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการหายใจ
      - ความล้มเหลวของการระบายอากาศ
        (ventilation failure)
        
        เช่น ผู้ป่วยที่ซึมมาก ผู้ป่วยโรคหืด
        ผู้ป่วยโรคถุงลมโป่งพอง
        
        ปริมาณการสร้างคาร์บอนไดออกไซด์ มากกว่าการระบายออกของระบบทางเดินหายใจ
        
        จึงเกิดภาวะของความเป็นกรดในเลือด (respiratory acidosis)
      - กล้ามเนื้อกะบังลมไม่มีแรง (diaphragm fatigue)
        
        ได้รับยาที่กดศูนย์หายใจ, Guillain-Barre syndrome, myasthenia gravis
      - ระบบไหลเวียนโลหิตในร่างกายผิดปกติ
        
        ภาวะช็อกร่างกายมีความต้องการออกซิเจนปริมาณสูง
        
        ภาวะดังกล่าวทำให้เลือดไปเลี้ยงอวัยวะอื่น ๆ ลดลง
        
        ในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว
        
        การใช้เครื่องช่วยหายใจจะทำให้เลือดกลับสู่หัวใจลดลง (decrease preload)
    - - 1.Non-invasive positive ventilator; NPPV
        เครื่องช่วยหายใจประเภทความดันบวกที่ไม่ใส่ท่อช่วยหายใจ
        
        ให้การช่วยหายใจผู้ป่วยที่ไม่มีท่อทางเดินหายใจ
        
        ควบคุมการแลกเปลี่ยนก๊าซได้ไม่ดีเท่าเครื่องช่วยหายใจประเภทความดันบวกที่ใส่ท่อช่วยหายใจ
        
        ไม่เหมาะสำหรับผู้ป่วยที่มีพยาธิสภาพของปอดที่รุนแรง
        
        การขับเสมหะจะ ลำบากกว่า
        
        เกิดภาวะท้องอืดได้ง่าย
        
        เสี่ยงต่อการสำลักและผู้ป่วยต้องให้ความร่วมมือ
        
        ชนิดของ NPPV แบ่งเป็น 2 แบบ
        
        CPAP และBiPAP
        
        เหมาะสำหรับผู้ป่วยหายใจล้มเหลวแบบเรื้อรัง
        สำหรับใช้ที่บ้าน
      - Invasive positive ventilator; NPPV เครื่องช่วยหายใจประเภทความดันบวกที่ใส่ท่อช่วยหายใจ
        
        ใช้มากที่สุดในภาวะ วิกฤต
        
        เป็นการอัดอากาศเข้าไปในปอดผ่านทาง endotracheal tube
        
        โดยใช้แรงดันบวก
        
        การแบ่งประเภทของเครื่องช่วยหายใจ
        
        Control mandatory ventilation (CMV) หรือ Assist/control (A/C) ventilation
        
        CMV เป็นวิธีช่วยหายใจที่การหายใจทุกครั้งถูกกำหนดด้วยเครื่องช่วยหายใจทั้งหมด โดยผู้ป่วยไม่มี การหายใจเองเลย
        
        เช่น ตั้งอัตราการหายใจไว้ 14 ครั้งหากผู้ป่วยหายใจ
        22 ครั้ง 8 ครั้งที่ผู้ป่วยหายใจเองเครื่องจะไม่มีการช่วย
        
        นิยมใช้ A/C ventilation มาแทน
        
        หากตั้งอัตราการหายใจไว้ 14 ครั้งแต่ผู้ป่วยหายใจ 22 ครั้ง เครื่องจะช่วยหายใจทั้ง 22 ครั้ง
        
        ผู้ป่วยเริ่มการหายใจเองแล้ว เครื่องช่วยว่า assisted breath
        
        Synchronized Intermittent mandatory ventilation (SIMV)
        
        ช่วยหายใจที่มีทั้งการ หายใจเองและการหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจ
        
        ผู้ป่วยสามารถหายใจเองได้ในระหว่างการช่วยหายใจ
        ด้วยเครื่อง
        
        เป็นการเตรียมหย่าเครื่องช่วยหายใจ
        
        Spontaneous ventilation
        
        การหายใจที่ผู้ป่วยเป็นผู้เริ่มการหายใจเอง
        
        3.1 Continuous positive airway pressure (CPAP)
        
        เป็นวิธีการหายใจที่ให้แรงดันบวก (PEEP) ต่อเนื่องในระดับเดียวกันทั้งในช่วงหายใจเข้าและออก
        
        1 more item...
        
        3.2 Pressure support ventilator (PSV)
        
        เป็นวิธีการหายใจขณะที่ผู้ป่วย สามารถหายใจได้เอง
        
        2 more items...
    - - ผลต่อระบบหัวใจและไหลเวียนเลือด
        
        จากการมีแรงดันในช่องอกสูงขึ้นกว่าปกติ
      - การบาดเจ็บของปอดจากการใช้ปริมาตรการหายใจที่สูงเกินไป (Pulmonary volutrauma)
        
        ความดันคงค้างในถุงลมปอดมากกว่า 35 เซนติเมตรน้ำ ทำให้ ถุงลมถ่างขยายมากเกินไป
        
        เกิดปอดบวมน้ำเฉียบพลัน และเกิดการทำลาย
        ถุงลมในที่สุด
        
        ป้องกันได้โดยการตั้งค่า tidal volume ที่เหมาะสมกับpt.
      - ภาวะถุงลมปอดแตก (Pulmonary barotrauma)
        
        จากการใช้เครื่องช่วยหายใจชนิดความดันบวก หรือPEEP
        
        ป้องกันโดยจำกัดความดันสูงสุดในถุงลมปอด ไม่เกิน 35 เซนติเมตรน้ำ
      - การบาดเจ็บของทางเดินหายใจ
        (Artificial airway complication)
        
        มักพบในผู้ป่วยที่ใส่ท่อหลอดลมคอเป็นเวลานาน
        
        โดยปกติการใส่ลมในกระเปาะลม (cuff inflation)
        
        ป้องกันการสำลักน้ำลาย
        
        ควรมีการวัดและบันทึกความดันในกระเปาะลมทุกเวร
        
        ไม่เกิน 30-35 เซนติเมตรน้ำ
      - ภาวะปอดแฟบ (Atelectasis)
        
        การตั้งปริมาตรการหายใจต่ำและไม่มีการ ตั้งถอนหายใจ (sigh) ให้ผู้ป่วย
        
        ดังนั้นควรช่วยหายใจด้วยมือ (manual hyperinflation)
        
        อาจทำหลังดูดเสมหะ โดยค่อยๆบีบเข้าช้า ๆ
      - การเกิดปอดอักเสบจากการใช้เครื่องช่วยหายใจ (Ventilator Associated Pneumonia; VAP)
        
        โดยเฉพาะผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจนานเกิน
        48 ชั่วโมง
      - ภาวะพิษจากออกซิเจน (Oxygen toxicity)
        
        เกิดจากการได้รับความเข้มข้นของออกซิเจนมากกว่า 0.6 นานเกิน 24-48 ชั่วโมงขึ้นไป
  - - - จะวิตกกังวลเกี่ยวกับอาการเจ็บป่วย ของตนเอง กลัวตาย กลัวเครื่องช่วยหายใจหลุด
        
        พยาบาลควรประเมินและดูแลประคับประคองด้านจิตใจ
        
        อธิบายเกี่ยวกับการเจ็บป่วย วิธีการรักษาอย่างมีเหตุผล แจ้งให้ทราบทุกครั้งเมื่อต้องให้การพยาบาล
        
        พยาบาลควรจัดสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมให้แก่ผู้ป่วย
    - - 1) ประเมินสภาพผู้ป่วยและภาวะแทรกซ้อน
        
        สัญญาณชีพ ต้องประเมินทุก 1 ชั่วโมง
        
        ระดับความรู้สึกตัว ความรู้สึกที่ผิดปกติ
        
        อาการชา กระตุกตาม ปลายมือปลายเท้าหรือริมฝีปาก
      - 2) การดูแลท่อหลอดลมและความสุขสบายใน
        ช่องปากของผู้ป่วย
        
        ตำแหน่งของท่อหลอดลมคอควรอยู่ เหนือ Carina ประมาณ 1 นิ้ว
        
        การใส่ลมในกระเปาะ ควรอยู่ระหว่าง 20-25 มิลลิเมตร ปรอท
        
        พยาบาลต้องหมั่นทำความสะอาดปากและฟันโดยการทำ mouth care
        
        ดูดเสมหะ (suction) ตามความ เหมาะสม
        
        เปลี่ยน Oropharyngeal airway ทุกครั้งหลังทำความสะอาดช่องปาก
      - 3) การป้องกันไม่ให้เกิดการอุดกั้นของทางเดินหายใจ
        
        ดูดเสมหะเมื่อพบว่ามีปริมาณเสมหะมาก
        
        ในผู้ใหญ่ใช้แรง สุญญากาศ 80-120 มิลลิเมตรปรอท
      - 4) การดูแลให้เครื่องช่วยหายใจทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ
        
        ดูแล Tubing system ของเครื่องช่วย
        หายใจให้เป็นระบบปิด
      - 5) การป้องกันภาวะปอดแฟบ
        
        โดยการทำ Deep lung inflating โดยการใช้ Self-inflating bag (Ambu bag) บีบลมเข้าปอด
        
        โดยการตั้งค่า Sigh (การ ถอนหายใจ หรือการหายใจเข้าลึกๆ)
      - 6) การติดตามผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการที่สำคัญ
        
        Electrolyte imbalance ค่า ABGs
        
        เพื่อประเมินภาวะความเป็นกรดด่างของร่างกาย และภาวะพร่องออกซิเจนในเลือด
  - - - ขั้นตอนที่ 1 ก่อนหย่าเครื่องช่วยหายใจ
        
        ประเมินความพร้อมของผู้ป่วยที่สามารถทำการหย่าเครื่องช่วยหายใจได้
        
        ค่า PaO2>60 มม.ปรอท FiO2 ไม่เกิน 0.4
        
        ค่า PEEP น้อยกว่า 5 เซนติเมตรน้ำ
        
        ทำตามคำสั่งได้
        
        สัญญาณชีพปกติ
        
        ค่า STV เมื่อถอดเครื่องช่วยหายใจแล้ว มากกว่า 5 มิลลิลิตรต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม
        
        Rate Volume Ratio (RVR) <105
        
        ใช้ยาระงับประสาทเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ใช้ยากระตุ้นหัวใจหรือหลอดเลือด สามารถไอได้ดี
        
        วิธีการหย่าเครื่องช่วยหายใจ มี 2 วิธี
        
        ผู้ป่วยหายใจเองทาง T piece หรือหายใจเองสลับกับเครื่องช่วยหายใจเป็นพักๆ
        
        ให้ผู้ป่วยหายใจผ่าน T piece ที่ต่อกับ collugated tube
        
        เริ่มให้ออกซิเจน 10 ลิตรต่อนาที ใช้เวลาประมาณ ½ -2 ชั่วโมง
        
        ไม่สามารถอย่าได้ ให้พัก 24 ชม. แล้วเริ่มอย่าอีกครั้งวันถัดไป
        
        ให้ผู้ป่วย หายใจเองโดยเริ่มจาก 15-30 นาทีแล้วต่อเครื่องช่วยหายใจได้พักอย่างน้อย 1 ชั่วโมง
        
        1 more item...
        
        การใช้เครื่องช่วยหายใจ mode SIMV,PSV,CPAP
        
        2.1 Synchronized Intermittent mandatory ventilation (SIMV)
        
        โดยเครื่องค่อยๆ ลดการช่วยเหลือจากเครื่องโดยการตั้งค่าการหายใจของเครื่องให้ต่ำกว่า การหายใจของผู้ป่วย
        
        อาจตั้งเครื่องให้ทำงาน 8 ครั้งต่อนาที ในขณะที่ผู้ป่วยหายใจ 20 ครั้งต่อนาที
        
        มีประโยชน์กับ ผู้ป่วยโรคหัวใจ ผู้ป่วยถุงลมโป่งพองและผู้ป่วยโรคทางระบบประสาทและกล้ามเนื้อ
        
        2.2 Pressure support ventilation (PSV)
        
        นิยมในปัจจุบัน
        
        เครื่องจะปล่อยแรงดันในช่วงที่ผู้ป่วยหายใจเข้าด้วยตนเอง จึงทำให้ผู้ป่วยไม่ต้องออกแรงมาก
        
        ผู้ป่วยเป็นผู้กำหนดอัตราการหายใจ
        
        1 more item...
        
        ข้อดีของ PSV เมื่อเทียบกับ T piece คือใช้แรงในการหายใจลดลง
        
        2.3 Continuous Positive Airway Pressure (CPAP)
        
        เครื่องช่วยหายใจปล่อยแรงดันบวกเข้าปอดตลอดเวลา
      - ขั้นตอนที่ 2 ขณะหย่าเครื่องช่วยหายใจ
        
        การพยาบาลผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจ
        
        เริ่มหย่าเครื่องช่วยหายใจในตอนเช้าหลังจากผู้ป่วยพักผ่อนเต็มที่
        
        อธิบายวิธีการหย่าเครื่องช่วยหายใจคร่าวๆ
        เพื่อลดความกลัว
        
        ดูดเสมหะในปากและท่อช่วยหายใจเพื่อให้ทางเดินหายใจโล่ง
        
        จัดท่าของผู้ป่วยให้อยู่ในท่าศีรษะสูงหรือท่านั่ง
        
        V/S และวัด O2 Sat
        
        ก่อนหย่าเครื่องช่วยหายใจ 5-10 นาที
        
        เฝ้าระวังอาการเปลี่ยนแปลงทุก 15 นาทีถึง 1 ชั่วโมง
        
        ในกรณีที่ผู้ป่วยไม่สามารถหย่าเครื่องช่วยหายใจ
        โดย T piece 10 ลิตร/นาท
        
        ต่อไปได้ ให้ต่อท่อช่วย หายใจเข้ากับเครื่องช่วยหายใจ setting ก่อนหน้า
        
        การถอดท่อช่วยหายใจ
        
        เกณฑ์การพิจารณาถอดท่อช่วยหายใจ
        
        แพทย์พิจารณาให้ถอดท่อช่วยหายใจได้ (extubation)
        
        สามารถหายใจผ่าน T piece 10ลิตร/นาที
        เกิน 2 ชั่วโมง
        
        สามารถไอขับเสมหะออกมาได้แรงพ้นท่อช่วยหายใจ
        
        รู้สึกตัวดีหรือ GCS>10 คะแนน
        
        ประเมิน cuff leak test ผ่าน
      - ขั้นตอนที่ 3 หลังหย่าเครื่องช่วยหายใจ
        
        จัดท่าผู้ป่วยท่านั่งศีรษะสูง
        
        ให้ O2 mask with collugate 10 ลิตร/นาที เป็นเวลา 2 ชั่วโมง
        
        หลังจากนั้นเป็น O2 cannula 3-6 ลิตร/นาที
        
        วัดสัญญาณชีพทุก 15 นาที ทุก 30 นาทีและทุก 1 ชั่วโมงจนกว่าจะคงที่
- - - - ซึ่ง MAP จะต้องมากกว่า 60 mmHg. จึงจะทำให้อวัยวะสำคัญใน ร่างกายมีการกำซาบของเนื้อเยื่อดี
        
        โดยทั่วไปค่าความดันที่ได้จาก intra-arterial catheter
        
        จะมีค่ามากกว่าNIBP ประมาณ 2-8 mmHg
    - - ในผู้ป่วยที่มีการไหลเวียนลดลง หรือความดันโลหิตต่ำ
      - ผู้ป่วยได้รับการผ่าตัดซึ่งอาจเสียเลือดได้มาก
      - ในรายที่จำเป็นต้องการตรวจ arterial blood gas
      - ผู้ป่วยที่ใช้ inotropic drugs และ vasoactive drug
      - ผู้ป่วยที่วัดความดันโลหิตยาก
        
        เช่น ผู้ป่วยถูกไฟไหม้ทั้งตัว
    - - ตรวจสอบความแม่นยำของการปรับเทียบค่า (Accuracy)
        
        1.1 Levelling the transducer จัดตำแหน่ง transducer ให้อยู่ในตำแหน่ง phlebostatic axis
        
        1.2 Zeroing the transducer เป็นการปรับ transducer กับความดันบรรยากาศ (ให้อยู่ในระดับ 0)
      - ดูแลระบบของ arterial line ให้มีประสิทธิภาพ
        
        ใช้ continuous flush system โดยใช้สารน้ำ 0.9% NSS 500 cc ผสมกับ Heparin 2,000-2,500 ยูนิต
      - ป้องกันภาวะแทรกซ้อน
        
        3.1 การติดเชื้อ (infection)
        
        ้จากการแทงผ่านผิวหนังที่มีการติดเชื้ออยู่เดิม
        
        3.2 การเกิดเนื้อตาย (Skin necrosis)
        
        เกิดได้ ถ้ามี thrombosis เกิดขึ้น
        
        3.3 Air embolization
        
        จาก air ที่ใช้หลุดเข้าไปในระบบจากการ flush
        
        3.4 ภาวะที่มีเลือดออกในเนื้อเยื่อ (Hematoma)
        
        มักเกิดในรายที่มีการแข็งตัวของเลือดผิดปกติ
        
        3.5 การไหลเวียนของเลือดไปเลี้ยงอวัยวะส่วนปลายลดลง (limb ischemia)
        
        capillary refill และคลำชีพจรแขนหรือขาข้างที่ใส่สายยาง
      - การป้องกันการติดเชื้อ (Infection) การพยาบาล
        
        4.1 ใช้ sterile technique ทุกครั้ง
        
        4.2 หลีกเลี่ยงการปลดสาย ข้อต่อต่างๆ
        
        4.3 ประเมินอาการ ปวด บวม แดง ร้อนมีไข้
        
        4.4 ทำแผลทุก 7 วัน กรณีใช้ transparent dressing
        
        4.5 เปลี่ยนชุดของ transducer และชุดการให้สารน้ำทุก 3 วัน
      - เมื่อมีการเก็บตัวอย่างเลือดส่งตรวจทาง arterial line ต้อง flush สาย
      - ตรวจสอบข้อต่อต่างๆ ให้แน่นอย่างสม่ำเสมอ ป้องกันการหัก งอ ของสาย
      - การป้องกันการเลื่อนหลุด ควร immobilized arm โดยใช้ arm broad ที่เหมาะสม
      - ตรวจดูคลื่นที่แสดงการอุดตัน (damped waveform) และบันทึกตำแหน่งของสายยาง
      - จดบันทึกค่า Arterial blood pressure ที่ได้ทุก 15-60 นาที และรายงานแพทย์
      - 1์0. ถอดสายยางออกแล้วควรกดตำแหน่งแผลไว้นาน อย่างน้อย 10 นาที หรือจนกว่า เลือดจะหยุด
  - - - ในผู้ป่วยที่สูญเสียเลือดจากอุบัติเหตุหรือจากการผ่าตัด ภาวะ shock
      - ในผู้ป่วยที่มีภาวะน้ำเกิน
      - ในกรณีที่ต้องการประเมินการทำงานของหัวใจและหลอดเลือด
    - - สอดใส่ทางหลอดเลือดดำโดยให้ปลายสายอยู่ตำแหน่ง
        
        ของ Superior vena cava
        
        มี 3 ตำแหน่ง
        
        subclavian vein เหมาะสมสุด
        
        internal jugular vein
        
        Femoral vein
    - - CVP ปกติ อาจอยู่ในช่วง 6-12 cm H2O (2-12 mmHg)
        
        ใช้ pressure transducer ซึ่งจะมีหน่วยเป็น mmHg
        
        ใช้ water manometer หน่วยเป็นcm H2O
        
        ใช้บ่อยบนคลินิก
        
        หมายเหตุ: 1 cm H2O=1.36 mmHg
    - - ความแม่นยำของการเปรียบเทียบค่า
        
        1.1 Levelling the transducer จัดตำแหน่ง transducer ให้อยู่ในตำแหน่ง phlebostatic axis
        
        1.2 Zero the transducer เป็นการปรับ transducer กับความดันบรรยากาศ (ให้อยู่ในระดับ 0)
      - ป้องกันการเลื่อนหลุดของสายสวน
        
        ระมัดระวังสายขณะเคลื่อนย้ายและขณะทำแผล
        ดูแล ไม่ให้เกิดการดึงรั้ง
      - ป้องกันการติดเชื้อในกระแสเลือดจากการใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง
        
        3.1 พิจารณาความจำเป็นในการคาสายสวนหลอดเลือดดำ และพิจารณาถอดออกให้เร็วที่สุด
        
        3.2 ประเมินแผลบริเวณรอบๆที่คาสายสวน
        หลอดเลือดดำทุกเวร
        
        สังเกตอาการอักเสบบวม แดง หรือมีการรั่วของสารน้ำรอบ ๆ แผลสายสวน
        
        3.3 ทำความสะอาดแผลด้วย 2% Chlorhexidine in 70% Alcohol
        
        เปลี่ยน sterile transparent dressing ทุก 7 วัน
        
        เปียกชื้นหรือหลุด ส่วน gauze dressing เปลี่ยนทุก 2 วัน
        
        3.4 สวมปิดบริเวณข้อต่อด้วย needleless connector หรือจุกปิด (stopcock)
        
        3.5 ในกรณีการเปลี่ยนชุดสารน้ำควรเปลี่ยนภายใน 72 ชั่วโมง
      - ป้องกันการอุดตันของสายสวน
        
        ควรตรวจสอบตำแหน่งสายและทดสอบสาย
        ก่อนใช้งานทุกครั้ง
        
        ดูแลสายสวนทางหลอดเลือดดำ ไม่ให้หักพับงอ
        
        การให้ยาหรือสารละลายควรใช้ NSS flush คั่นก่อน
        
        ภายหลังใช้งานแล้วใช้ push โดยใช้ NSS 10 ซีซี
      - การป้องกันฟองอากาศเข้าหลอดเลือดโดยดูแลให้เป็นระบบปิด
        
        ต้องติดตามอาการหอบเหนื่อยที่เกิดขึ้นอย่างทันทีทันใดหรือภาวะขาดออกซิเจน อย่างใกล้ชิด
  - - - 1.1 Epinephrine หรือ adrenaline 1 mg/ ml/ ampule (1: 1,000)
        
        การนำไปใช้
        
        ใช้เป็นยาตัวแรกในการทำ CPR ทั้งในภาวะ systole/PEA และ VF/pulseless VT
        
        ใช้ในภาวะ symptomatic bradycardia ที่ไม่ตอบสนองต่อการให้ atropine
        
        Cardiac arrest
        
        ขนาดยาที่ใช้
        
        Cardiac arrest เริ่ม 1 mg IV และให้ซ้ำทุก 3-5 นาที จนกว่าอาการจะดีขึ้น
        
        Hypotension or symptomatic bradycardia อาจผสม 1 mg ใน NSS หรือ sterile water 500 ml ในขนาด 2-10 mcg/min
        
        ขนาดยาที่ใช้ในกรณีความดันโลหิตต่ำรุนแรง (severe hypotension) ขนาด 0. 05- 1 . 0 mcg/kg/min
        
        ผลข้างเคียง
        
        tachycardia, arrhythmias, hypertension
        
        การพยาบาล
        
        V/S ทุก15นาที ติดต่อกัน2ครั้ง
        
        ปรับขนาดยา เมื่อ BP < 90/60 หรือ >140/90 mmHg หรือ HR>120 ครั้ง/นาที
      - 1.2 Amiodarone (Cordarone®)
        
        การนำไปใช้
        
        ยารักษาหัวใจห้องบนเต้นผิดจังหวะชนิด Atrial fibrillation และ Atrial flutter
        
        หัวใจห้องล่างเต้นผิดจังหวะชนิด Ventricular fibrillation (VF) และ Ventricular tachycardia (VT)
        
        ขนาดที่ใช้
        
        ในกรณีทำ CPR ขนาด 300mg หรือ 5 mg/kg เจือจางใน D5W 20 ml. IV push
        
        ผลข้างเคียง
        
        อาจทำให้เกิด vasodilatation และ hypotension ได้
        
        Bradycardia, hypothyroidism, hyperthyroidism, thrombophlebitis
        
        การพยาบาล
        
        V/S และEKG ทุก15นาที*3ครั้ง
    - - 2.1 Atropine
        
        การนำไปใช้
        
        ใช้แก้ไขภาวะหัวใจเต้นช้าผิดปกติและ AV block
        
        ขนาดยาที่ใช้
        
        0.6-1 mg ทุก 3-5 นาที (ขนาดสูงสุดไม่เกิน 3 mg)
        
        ผลข้างเคียง
        
        tachycardia
        
        acute myocardial infarction
        
        ้เกิดภาวะ ischemia มากขึ้น
        
        การพยาบาล
        
        ควรระวังการให้ขนาดที่ต่ำกว่า 0.5 mg
        
        ติดตามสัญญาณชีพ monitor EKG
        
        ไม่ควรให้ถ้า HR > 60 ครั้ง/นาที
        
        รายงานแพทย์เมื่อ HR > 120 ครั้ง/นาที
    - - 3.1 Adenosine
        
        การนำไปใช้
        
        ใช้เป็น first line drug ในภาวะ Stable narrow complex tachycardia (reentry SVT)
        
        ภาวะ regular monomorphic wide complex tachycardia
        
        ขนาดยาที่ใช้และการบริหารยา
        
        Adenosine 6 mg/2 ml/vial ฉีดทางหลอดเลือดดำขนาด 6 mg ฉีดเร็ว ๆ ภายใน 1 – 3 วินาที ตาม ด้วย NSS bolus 20 ml
        
        การพยาบาล
        
        เป็นยาที่ออกฤทธิ์ได้เร็ว (10 วินาที) และหมดฤทธิ์เร็ว จึงต้องฉีดเร็วๆ
        
        flush NSS ตาม 20 ml
      - 3.2 Digoxin (Lanoxin ®)
        
        การนำไปใช้
        
        Heart failure
        
        atrial fibrillation (AF), atrial flutter และ supraventricular Tachycardia (SVT)
        
        ขนาดที่ใช้
        
        Digoxin injection 0.5 mg/ 2 mL amp (=0.25 mg/mL)
        
        การบริหารยา
        
        การให้ยาแบบ IV bolus จะต้องให้แบบช้าๆ นานกว่า 5 นาที ยาฉีดที่ให้อาจไม่ต้องเจือจาง
    - - 4.1 Dopamine (Inopin®)
        
        การนำไปใช้
        
        ขนาดต่ำ ใช้ในผู้ป่วยที่ปัสสาวะออกน้อย
        
        ขนาดปานกลาง เพิ่มการบีบตัวของหัวใจ เพิ่ม Cardiac out put
        
        ขนาดสูง ทำให้หลอดเลือดหดตัว
        
        ขนาดที่ใช้และการบริหารยา
        
        ยา 1 Amp บรรจุ 10 ml มีความเข้มข้นของยา 250 mg (25 mg/ml)
        
        นิยม เขียนเป็น 1:1, 2:1, 4:1
        
        สารละลายที่ใช้เจือจางยาคือ NSS หรือ D5W
        
        การพยาบาล
        
        ตรวจดู IV site ทุก 1 ชั่วโมงเพื่อเฝ้าระวังการเกิดยารั่วออกนอกหลอดเลือด
      - 4.2 Dobutamine
        
        การนำไปใช้
        
        เพิ่ม cardiac output ในผู้ป่วยหัวใจวาย หรือ cardiogenic shock
        
        ขนาดที่ใช้
        
        Dobutamine 2-20 mcg/kg/min
        
        การพยาบาล
        
        เหมือนกับยา Dopamine
      - 4.3 Norepinephrine (Levophed®) กลุ่ม Adrenergic agonist
        
        การนำไปใช้
        
        รักษาผู้ป่วยที่มีภาวะseptic shock และ cardiogenic shock ระดับรุนแรง
        
        ขนาดยาที่ใช้
        
        เริ่มต้นที่ 0.01-3 mcg/kg/min หากขนาดยาเกิน 1 mcg/kg/min
        
        เฝ้าระวังการเกิด vasoconstriction อย่างใกล้ชิด
        
        การพยาบาล
        
        ตรวจดู IV site ทุก 1 ชั่วโมงเพื่อเฝ้าระวังการเกิดยารั่วออกนอกหลอดเลือด
        
        หากผสมยาความ เข้มข้นเกินกว่า 4 mg/D5W 250ml ควรให้ทาง central line
    - - 5.1 Nicardipine
        
        การนำไปใช้
        
        ในผู้ป่วยที่มีภาวะ Hypertensive crisis
        
        ขนาดยาที่ใช้และการบริหารยา
        
        1) IV bolus คือ เจือจางยา Nicardipine 2 mg ด้วย NSS ให้เป็น 4 ml IV ครั้งละ 1-2 ml
        
        2) IV drip นิยมเขียนเป็น 1: 10 เจือจางด้วย NSS หรือ D5W การเตรียมยา Nicardipine 20 mg + NSS 80 ml
        
        เริ่มขนาด 5 mg/hr (50 ml/hr) IV infusion
        
        การพยาบาล
        
        กรณี Emergency ให้ยาทาง IV bolus ติดตามทุก 5 นาที จน BP, HR ได้ระดับที่ต้องการ
        
        กรณีให้ IV drip ติดตามทุก 15 นาที ในชั่วโมงแรก จากนั้น ทุก 1 ชั่วโมงขณะให้ยา
      - 5.2 Sodium Nitroprusside
        
        การนำไปใช้
        
        ใช้ในการลดความดันโลหิตในผู้ป่วย hypertensive emergency
        
        ลด afterload ในภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน
        
        ขนาดที่ใช้และการบริหารยา
        
        การเตรียมยาผสม 50 mg ใน D5W 250 ml เริ่มให้ 0.1 mcg/kg/min
        
        ปรับยาขึ้นครั้งละ 10 mcg/min ค่อยๆ เพิ่มขนาดยาโดยไม่ทำให้เกิดความดันโลหิตลดลง
        
        การพยาบาล
        
        ป้องกันยาในขวดน้ำเกลือทำปฏิกิริยากับแสงด้วยกระดาษ ผ้า หรือ aluminum foil
      - 5.3 Nitroglycerin (NTG)
        
        การนำไปใช้
        
        Acute coronary syndrome, Chest pain (angina pectoris)
        
        การบริหารยา
        
        Nitroglycerin 500-1000 มก. ใน D5W หรือ NSS 250 ml
        
        ผลข้างเคียง
        
        Hypotension, Tachycardia, Flushing, headache
        
        การพยาบาล
        
        ประเมินสัญญาณชีพ, monitor EKG