Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

ภาพยนต์สั้น เรื่อง A Beautiful Mind, image, นางสาวจิรชยา หุ้มไหม เลขที่…

- - - - นายชาร์ลส์มักมาชวนพูดคุยในสถานการณ์ต่างๆ ให้กำลังใจและคอยอยู่เป็นเพื่อนผู้ป่วยเสมอ
  - - - บางครั้งยังมีหลานสาวตามมาด้วย
      - ชาร์ลส์เป็นเพียงคนเดียวที่ผู้ป่วยสามารถพูดคุยเรื่องราวต่างๆให้ฟังได้
- - - - เจ้าหน้าที่จากกลาโหม นายวิลเลียม แพชเชอร์
      - เพื่อนชื่อชาร์ลส์และหลานสาวของชาร์ล
  - - - ไม่มีเพื่อนสนิท
      - เก็บตัว ชอบอยู่คนเดียว
    - - ทำร้ายบุคคลรอบตัว
      - ทำร้ายตนเอง
- - - - “ความผิดปกติทางจิต” หมายความว่า อาการผิดปกติของจิตใจที่แสดงออกมาทางพฤติกรรม
        อารมณ์ ความคิด ความจํา สติปัญญา ประสาทการรับรู้
      - “ภาวะอันตราย” หมายความว่า พฤติกรรมที่บุคคลที่มีความผิดปกติทางจิตแสดงออกโดยประการที่น่าจะก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงต่อชีวิต ร่างกาย หรือทรัพย์สินขอตนเองหรือผู้อื่น
      - “ความจําเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา" หมายความว่าสภาวะของผู้ป่วยซึ่งขาดความสามารถในการตัดสินใจให้ความยินยอมรับการบำบัดรักษา และต้องได้รับการรักษาโดยเร็วเพื่อป้องกันหรือบรรเทามิให้ความผิดปกติทางจิตทวีความรุนแรงหรือเพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับผู้ป่วยหรือบุคคลอื่น
      - “การบําบัดรักษา” หมายความรวมถึง การดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยทางการแพทย์และทางสังคม
    - - ได้รับการปกปิดข้อมูลเกี่ยวกับการเจ็บป่วยและการบำบัดรักษาเป็นความลับ เว้นแต่มีกฎหมายบัญญัติไว้ให้เปิดเผยได้
      - ได้รับการบำบัดรักษาตามมาตรฐานทางการแพทย์ โดยคำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
      - ได้รับการคุ้มครองในระบบประกันสุขภาพและประกันสังคม และระบบอื่นๆของรัฐอย่างเสมอภาคและเท่าเทียมกัน
      - ได้รับการคุ้มครองจากการวิฉัยตามมาตรา 20
    - - (1) กรณีผู้ป่วยให้ความยินยอมเป็นหนังสือเพื่อการบำบัดรักษานั้น โดยผู้ป่วยได้รับทราบเหตุผลความจำเป็น ความเสี่ยงที่อาจเกิดภาวะแทรกซ้อนที่เป็นอันตรายร้ายแรง หรืออาจเป็นผลทำให้ไม่สามารถแก้ไขให้ร่างกายกลบสู่สภาพเดิม และประดยชน์ของการบำบัดรักษา
      - (2) กรณีมีเหตุฉุกเฉินหรือมีความความจําเป็นอย่างยิ่งเพื่อประโยชน์ของผู้ป่วยหากมิได้
        บำบัดรักษาจะเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตของผู้ป่วย
    - - (1) มีภาวะอันตราย
      - (2) มีความจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา
- - - - นำมาใช้รักษา ความผิดปกติของจิตใจ อารมณ์ และสภาวะอื่น ๆ เช่นกลุ่มโรคจิตเภทหรือโรคจิต ซึ่งเป็นความผิดปกติทางด้านจิตใจที่ส่งผลกระทบต่อความคิด ความรู้สึก อาการประสาทหลอน อาการก้าวร้าว และอาการหลงผิด
      - กลุ่มยา : ยารักษาโรคจิต (Antipsychotics)
    - - เป็นยาที่ออกฤทธิ์ต่อสารเคมีในสมองที่ไม่สมดุลกัน ใช้เพื่อคลายความวิตกกังวลอันเป็นสาเหตุหนึ่งของปัญหานอนไม่หลับ
      - กลุ่มยา : เบนโซไดอะซีปีน (Benzodiazepine)
- - - - พบบ่อยในอายุระหว่าง 20-30 ปี
      - มีความผิดปกติของความคิด
        
        รูปแบบความคิดผิดปกติ (Disorder of form)ขาดการเชื่อมโยงเหตุผล ไม่สามารถลาดับความคิดตามขั้นตอนของเหตุการณ์
        
        เนื้อหาความคิดผิดปกติ (Disorder of content)โดยขาดการเชื่อมโยงกับสิ่งที่เป็นจริง และเหตุผล ผู้ป่วยจะมีความคิดเข้าหาตนเอง (autism) ไม่มองสิ่งแวดล้อม จนในที่สุดมีอาการหลงผิด
        
        Delusion of persecution หลงผิดคิดว่าผู้อื่นปองร้าย
        
        Delusion of reference หลงผิดคิดว่าผู้อื่นพูดเรื่องราวเกี่ยวกับตน นินทา ว่าร้าย
        
        Delusion of being controlled หลงผิดคิดว่าการกระทาของตนถูกควบคุมโดยอานาจภายนอก
        
        Delusion of somatic หลงผิดคิดว่าตนเจ็บป่วยทางร่างกาย
        
        Delusion of grandeur หลงผิดคิดว่าตนเป็นใหญ่
        
        Delusion of nihilistic หลงผิดคิดว่าส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายขาดหายไป
      - ความผิดปกติของการรับรู้
        
        Gastatory hallucination อาการประสาทหลอนทางการรับรส รู้สึกรสแปลกๆ
        
        Tactile hallucination อาการประสาทหลอนทางการสัมผัส
        
        Auditory hallucination อาการประสาทหลอนทางการได้ยินหรือหูแว่ว
        
        Alfactory hallucination อาการประสาทหลอนทางการได้กลิ่น
        
        Visual hallucination อาการประสาทหลอนทางการเห็น
      - ความผิดปกติด้านอารมณ์
        
        Apathy ผู้ป่วยจะมีอารมณ์เฉยเมย ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ
        
        Appropriate mood แสดงอารมณ์ไม่สอดคล้อง หรรือเหมาะสมกับความคิดหรือเหตุการณ์ขณะนั้น
      - ความผิดปกติของพฤติกรรมการเคลื่อนไหว
        
        Steriotypy เป็นการกระทาซ้าๆเกิดขึ้นเองเรื่อยๆและสม่าเสมอ
        
        Catalepsy ผู้ป่วยอยู่ในท่าใดท่าหนึ่งนานๆ
        
        Waxy flexibility คล้าย Catalepsy ถ้าจับให้ผู้ป่วยอยู่ในท่าใดท่าหนึ่ง ก็จะคงอยู่ในท่านั้นเป็น เวลานาน
        
        Stupor ผู้ป่วยไม่มีการเคลื่อนไหว
        
        Mutism ผู้ป่วยไม่พูด มักพบร่วมกับอาการ stupor
    - - พยาบาลต้องยอมรับในความคิดหลงผิดของผู้ป่วย โดยพยาบาลไม่ควรโต้แย้ง หรือท้าทายว่าที่ผู้ป่วยเล่าให้ฟังนั้นไม่จริง และพยาบาลไม่ต้องปฏิบัติตามที่ผู้ป่วยเชื่อ และไม่ควรนำคำพูดของผู้ป่วยไปพูดล้อเล่น
      - การเข้าไปเปลี่ยนความคิดของผู้ป่วยนั้นกระทาได้ค่อนข้างยาก แต่ถ้าผู้ป่วยมีความไว้วางใจและเชื่อถือในตัวพยาบาล การแสดงความคิดเห็นที่ขัดแย้งกัน ด้วยการให้ความจริง (Present reality) ยังเป็นที่ยอมรับได้
      - พยาบาลต้องตระหนักว่า ความคิดของผู้ป่วยเป็นความคิดที่ยึดแน่นและผู้ป่วยเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น
      - พยาบาลต้องให้ความสำคัญกับการสร้างสัมพันธภาพเพื่อการบำบัดอย่างสม่าเสมอเพื่อเป็นแนวทางให้ผู้ป่วยได้พูดถึงความคิดของเขาได้อย่างอิสระ และเพื่อได้รับฟังความคิดของผู้ป่วย
      - พยาบาลต้องประเมินความคิดของผู้ป่วยว่ามีผลอย่างไรต่อพฤติกรรมและการกระทำของผู้ป่วย เช่น ผู้ป่วยคิดว่าเขาควรจะตาย ผู้ป่วยจะพยายามฆ่าตัวตาย พยาบาลจึงควรระมัดระวังในประเด็นนี้
      - พยาบาลต้องไม่ทำให้ผู้ป่วยสงสัยในพฤติกรรมของพยาบาล เพราะผู้ป่วยจะระมัดระวังตัว
      - หลีกเลี่ยงการเข้าไปจับต้องตัวผู้ป่วย และไม่ควรใช้ภาษาหรือกิริยาที่ก่อให้เกิดความสงสัยหรือตีความได้ไม่ชัดเจน
      - พยาบาลต้องประเมินอาการประสาทหลอนที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วยว่าเกี่ยวข้องกับระบบรับสัมผัสใด ผู้ป่วยแสดงปฏิกิริยาอย่างไรต่อการรับรู้นั้นๆ และอาการประสาทหลอนเกิดขึ้นในช่วงเวลาใด
      - พยาบาลต้องแสดงการมรับยอมรับอาการประสาทหลอนของผู้ป่วย ซึ่งทำได้โดยการรับฟังและไม่โต้แย้ง แต่ถ้าผู้ป่วยถามว่าพยาบาลเห็นหรือได้ยินเช่นเดียวกับผู้ป่วยหรือไม่ พยาบาลควรตอบให้ผู้ป่วยรู้ว่าพยาบาลไม่เห็นหรือไม่ได้ยิน
      - ไม่ส่งเสริมและลดโอกาสในการเกิดอาการประสาทหลอนต่างๆ โดยการสนทนากับผู้ป่วยด้วยถ้อยคำที่ชัดเจน เรียกชื่อผู้ป่วยให้ถูกต้อง และกระตุ้นให้ผู้ป่วยเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ
      - เปิดโอกาสให้ผู้ป่วยพูดถึงอาการประสาทหลอน และหาวิธีที่จะให้ผู้ป่วยเผชิญอาการประสาทหลอนของเขาอย่างเหมาะสม เช่น ใช้เสียงของเขาเองที่จะโต้ตอบกับเสียงที่เขาได้ยิน หรือรีบมาบอกพยาบาลถ้าเขาเห็นภาพบางอย่างที่ไม่เป็นจริง
      - ให้ผู้ป่วยแยกแยะว่าอาการประสาทหลอนที่เกิดขึ้นนั้น เขารู้สึกอย่างไร อาการเกิดขึ้นในช่วงเวลาใด หรือมีเหตุการณ์อะไรนามาก่อน เพราะผู้ป่วยจะได้รู้จักป้องกันตนเองไม่ให้เกิดอาการรุนแรงขึ้นพยาบาลต้องตระหนักว่า มีอาการประสาทหลอนบางประเภทมีแนวโน้มจะทาให้ผู้ป่วยมีปฏิกิริยาโต้ตอบรุนแรง
      - พยาบาลต้องนำเทคนิคการสื่อสารเพื่อการบำบัดมาใช้ เช่น ในกรณีที่พูดหลายเรื่อง พยาบาลควรให้ผู้ป่วยหยุดพูดเป็นครั้งคราว และกระตุ้นให้ผู้ป่วยได้อธิบายสิ่งที่เขาได้พูดไป กรณีผู้ป่วยไม่พูดหรือไม่โต้ตอบ พยาบาลควรใช้การตีความหรือการคาดเดาจากภาษาท่าทาง(non-verbal)ของผู้ป่วย และกระตุ้นผู้ป่วย โดยการวิเคราะห์ความรู้สึกขอผู้ป่วย (verbalizing the implied) เช่น คุณกัวลใจเมื่อใกล้จะถึงเวลาที่แม่จะกลับบ้าน
      - พยาบาลควรสร้างสัมพันธภาพกับครอบครัวของผู้ป่วย พร้อมกับประเมินสภาพทั่วไปของครอบครัว เช่น บทบาทของสมาชิกแต่ละคน วิธีการสื่อสารต่อกัน ระดับของสัมพันธภาพ ความใส่ใจต่อการเจ็บป่วยของผู้ป่วย และระดับความสามารถของครอบครัวในการดูแลผู้ป่วย
      - เตรียมญาติในการดูแลและอยู่ร่วมกับผู้ป่วย โดยการให้คำปรึกษาปัญหาต่างๆที่ญาติเผชิญอยู่การให้ความรู้เกี่ยวกับลักษณะทั่วไปของการป่วยทางจิตเวช และการให้คำแนะนาในการดูแลผู้ป่วยที่บ้าน
    - - Psychotherapy, Individual, Group, Behavioral, Supportive, Family Therapy อาจเลือกใช้ตามความเหมาะสม
      - Milieu Therapy เน้นที่การจัดสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสม ลดภาวะเครียด พัฒนาความสามารถในการปรับตัวรายบุคคล
      - รักษาด้วยยา
        
        Antipsychotic drugs
        
        Antiparkinson agents
      - Somatic or Electroconvulsive Therapy
    - - อาการเกิดขึ้นช้าๆค่อยเป็นค่อยไป
      - มีอาการดังต่อไปนี้
        
        มีอาการประสาทหลอน
        
        พฤติกรรมของผู้ป่วยผิดปกติ
        
        มีอาการหลงผิด
        
        อารมณ์แบบ apathyหรือ inappropriate
        
        มีความผิดปกติของรูปแบบของความคิด
        
        insight เสีย
      - อาการของโรคเริ่มเป็นก่อนอายุ 40 ปี
      - ถ้ามีอาการ Schneider’s first rank symptom เช่นผู้ป่วยคิดว่าคนอื่นได้ยินความคิดของตนจะช่วยสนับสนุนการวินิจฉัยโรค
    - - ปัจจัยด้านพันธุกรรม : มีการถ่ายทอดทางพันธุกรรม
      - ปัจจัยด้านชีวเคมีของสมอง : มีความสัมพันธ์กับ dopamine ในสมอง
        
        มีปริมาณ dopamine ที่ synapse ในสมองมากเกินไป
        
        มีจานวน post synaptic recepter มากเกินไป
        
        มีความไม่สมดุลระหว่างexcitatory action ของ acetycholine กับ inhibitory action ของ dopamine และ Gamma -amino butyric acid
      - ปัจจัยด้านจิตใจ
        
        เป็นความผิดปกติจากพัฒนาการทางบุคลิกภาพของบุคคลในวัยเด็ก
        
        ผู้ป่วยอาจมีการรับรู้ และไวต่อความเครียดมากกว่าปกติ
        
        สามารถตอบสนองต่อความเครียดได้ไม่ดี
        
        เป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่มีเพื่อน
        
        ไม่ไว้ใจคน ระแวง ขาดน้าใจ
      - ปัจจัยด้านสังคมและวัฒนธรรม
        
        ประชากรที่มีฐานะยากจน
        
        เผชิญกับสภาวะเครียดมากกว่าประชากรที่มีฐานะทางเศรษฐกิจสูง
        
        มีบิดามารดาที่มีความขัดแย้งกัน
        
        บิดามารดาที่เลี้ยงลูกแบบปกป้องมากเกินไป
    - - โรคที่มีความผิดปกติของความคิด เป็นอาการเด่น แต่มีผลถึงการรับรู้ อารมณ์ และพฤติกรรม