Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
บทละครเรื่อง อิเหนา ตอน ศึกกะหมังกุหนิง, ปิยังกูร ตรังวัชรกุล ม.4/3 …
บทละครเรื่อง อิเหนา
ตอน ศึกกะหมังกุหนิง
ผู้แต่ง
อิเหนา เป็นบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2
จุดมุ่งหมาย
เพื่อใช้ในการแสดงละครใน
ตัวละครที่สำคัญ
ท้าวดาหา : เป็นพระอนุชาขององค์รองของท้าวกุเรปัน เป็นคนรักษาคำพูด มีขัตติยะมานะ รอบคอบในการศึก หยิ่งในศักดิ์สรี ใจร้อน
อิเหนา : เป็นโอรสของท้าวกุเรปันกับประไหมสุหรี นิหลาอระตา มีลักษณะเจ้าชู้ แต่มีความเป็นชายชาติทหารอย่างนักรบ เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว รอบคอบ มองการณ์ไกล ตอนที่สังคามาระตารบกับวิหยาสะกำ
นางบุษบา : เป็นคนที่อยู่ในโอวาทของพ่อแม่ แม้จะไม่พอใจในรูปร่างของจรกา แต่ก็ไม่ปฏิเสธเมื่อพ่อแม่ยกนาง
บุษบาให้จรกา บุษบาเป็นคนไม่เจ้ายศเจ้าอย่าง แม้ตนเองจะสูงศักดิ์
ท้าวกะหมังกุหนิง : เป็นกษัติรย์เมืองกะหมังกุหนิง มีความรักต่อลูก ใจเด็ด แต่ประมาท รักลูกยิ่งชีวิต ยอมท าทุกอย่างเพื่อลูก แม้ต้วเองจะต้องตายก็ยอม
วิหยาสะกำ : เป็นคนเอาแต่ใจ ยึดตัวเองเป็นที่ตั้ง ใจเด็ด แต่ด้วยความที่อายุยังน้อย เลยใจร้อน ทำให้เสียชีวิตก่อนวัยอันควร
ท้าวกุเรปัน เป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ มีพระอนุชา 3 องค์ ได้แก่ เมืองดาหา กาหลัง สิงหัดส่าหรี นิสัยเป็นคนถือยศศักดิ์ รักเกียรติ์และวงศ์
ตระกูล
ข้อคิดที่ได้รับ
ไม่ควรใช้กำลังในการแก้ปัญหาควรใช้เหตุผล
เราควรรู้จักควบคุมอารมณ์ตนเอง
ความเป็นมา
เป็นวรรณคดีที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งชาวชวาได้แต่งขึ้นพื่เอเฉลิมพระเกียรติแด่พระมหากษัตริย์ ชวาพระองค์นี*ทรงนําความเจริญให้แก่ชาวชวา
ลักษณะคำประพันธ์
กลอนบทละคร
แต่มีลักษณะบังคับเหมือนกลอนสี่สุภาพแต่ละวรรคมักจะขึ้นต้นด้วยคำ"เมื่อนั้น" และ "มาจะกล่าวบทไป"
การวิเคราะห์คุณค่า
คุณค่าด้านสังคม
ประเพณีและความเชื่อ แม้บทละครเรื่องอิเหนาจะมีที่มาจากชวา แต่รัชกาลที่ 2 ทรงดัดแปลงแก้ไขให้เข้ากับธรรมเนียมประเพณีของบ้านเมืองของไทย เราจึงสามารถหาความรู้เรื่องเหล่านี้จากวรรณคดีเรื่องอิเหนาได้อย่างถูกต้อง
คุณค่าด้านเนื้อหา
เนื้อเรื่องเป็นเรื่องของชวาแต่การบรรยายฉากในเรื่องเป็นฉากของไทย บ้านเมืองที่กล่าวถึงไว้ในบทประพันธ์ข้างต้นนั้นคือกรุงรัตนโกสินทร์ วัฒนธรรมประเพณีที่ปรากฏในเรื่องคือเรื่องของไทยที่สอดแทรกไว้อย่างมีศิลปะ เช่น พระราชพิธีสมโภชลูกหลวง(เมืองอิเหนาประสูติ),พระราชพิธีการที่เมืองหมันหยา,พระราชพิธีรับแขกเมือง(เมืองดาหารับฑูตจรกา) เป็นต้น ซึ่งล้วนแต่เป็นพระราชพิธีของไทยแต่โบราณ
เรื่องอิเหนาตอนศึกกะหมังกุหนิงเป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงความรักที่พ่อมีให้ต่อลูกรักและตามใจลูกทุกอย่างแม้กระทั่งตัวตายก็ยอม
คุณค่าด้านวรรณศิลป์
ภาพพจน์
อุปมาโวหาร ทำให้เห็นภาพได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
อธิพจน์ เป็นการใช้คำเปรียบเทียบที่เกินจริง
จินตภาพ ผู้แต่งใช่คำบรรยายได้ชัดเจนสามารถทำให้ผู้อ่านสามารถคิดภาพตามและสามารถได้รับอรรถรสในการอ่านเพิ่มมากขึ้น
การเล่นคำโดยการซ้ำคำมีการใช้ภาษาสละสลวยงดงามการเล่นคำพ้องเสียงเล่นสัมผัสพยัญชนะเพื่อให้เกิดความไพเราะ
ปิยังกูร ตรังวัชรกุล ม.4/3 เลขที่ 1
