Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

แนวคิดและหลักการ พยาบาลเด็กป่วย, นางสาวกิตติยา จีนาภักดิ์ เลขที่12 36/1…

- - - - Infant ทารกอายุมากกว่า 28 วันถึง 1 ปี
      - Toddler เด็กวัยเดินอายุ 1-3 ปี
      - Preschool age เด็กก่อนวันเรียน 3-5 ปี
      - School age เด็กวัยเรียนท6-12 ปี
      - New born ทารกแรกเกิด 28 วันหลังคลอด
      - Aldolescent วัยรุ่น 13-15 ปี
- - - - การประเมินการเปลี่ยนแปลงทาบพฤติกรรม
      - การประเมินความเจ็บปวดด้วยตนเอง
      - การประเมินจากการเปลี่ยนแปลงด้านสรีรวิทยา
      - เครื่องมือที่ใช้ประเมินPainในเด็ก
        
        ปัจจัยที่ทำให้ปวดมากขึ้น ลดลง
        
        Cries Pain Scale
        
        ผลกระทบต่อความเจ็บปวด
        
        หงุดหงิด
        
        ก้าวร้าว
        
        นอนไม่หลับ
        
        Neonatal Infants Pain Scale
        
        ลักษณะการเจ็บปวด
        
        เจ็บ
        
        ปวด
        
        แสบ
        
        ปวดร้อน
        
        ปวดแสบ
        
        CHEOPS
        
        ใช้กับเด็ก 1-6ปี หรือไม่รู้สึกตัว
        
        คะแนนอยู่ระหว่างหว่าง 4-13
        
        พยาบาลเป็นผู้ประเมิน
        
        การแปลผล
        
        5-7=ปวดน้อย
        
        8-10=ปวดปานกลาง
        
        4=ไม่ปวด
        
        11-13=ปวดมาก
        
        รูปแบบ ระยะเวลาความเจ็บปวด
        
        เจ็บตลอดเวลา
        
        เป็นๆหลายๆ
        
        Numeric rating scales
        
        คะแนนอยู่ระหว่าง 0-10
        
        ใช้ได้ตั้งแต่เด็กวัยเรียนขึ้นไป
        
        การแปลผล
        
        0=ไม่ปวด
        
        1-3=ปวดน้อย
        
        4-6=ปวดปานกลาง
        
        7-10=ปวดมาก
        
        ตำแหน่งที่ปวด
        
        FLACC
        
        ใช้กับเด็ก 1เดือน-6ปี หรือไม่รู้สึกตัว
        
        คะแนนอยู่ระหว่าง 0-10
        
        พยาบาลเป็นผู้ประเมิน
        
        ความรุนแรงของการเจ็บปวด
        
        Faces Scale
        
        การใช้รูปภาพแสดงสีหน้าบอกความรู้สึกการปวด
        
        เริ่มตั้งแต่ไม่ปวดแทนด้วยภาพสีหน้ายิ้มแย้มร่าเริงมีความสุข ปวดพอทนแทนด้วยภาพหน้านิ่วคิ้วขมวด ปวดมากที่สุดแทนด้วยภาพใบหน้าที่มีน้ำตาไหลพราก
        
        นิยมใช้ในเด็กเล็กหรือคนชราที่ไม่สามารถสื่อสารด้วยคำพูดได้
      - หลักการประเมินความปวด
        
        ควรประเมินอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง โดยประเมินทั้งขณะพัก และขณะทำกิจกรรม
        
        เลือกวิธีที่เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย และควรใช่วิธีเดียวกันตลอดให้การพยาบาล
        
        ประเมินก่อนให้การพยาบาล เพื่อเป็นสมมติฐานปละหลังให้การพยาบาล เพื่อประเมินผล
        
        เด็กเล็ก ควรได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เนื่องจากการประเมินอาจได้ข้อมูลไม่ครอบคลุมหรือถูกต้องทั้งหมด
        
        มีการบันทึกเป็นหลักฐาน
        
        หลีกเลี่ยงคำถามอันเป็นเหตุให้บดบังข้อเท็จจริง หรือคำถามที่กระตุ้นให้เกิดอารมณ์เศร้าเสียใจ
      - บทบาทพยาบาลกับการประเมินความปวด
        
        สร้างสัมพันธ์ที่ดีใช้คำพูดสุภาพ เข้าใจง่าย
        
        ให้ความสนใจโดยเป็นผู้ฟังที่ดี และเชื่อในคำบอกเล่าของผู้ป่วย
        
        ระหว่างการประเมินควรบันทึกพฤติกรรม แนวคิด สภาพอารมณ์จิตใจ และบุคลิกภาพของผู้ป่วยเพื่อเป็นข้อมูล
        
        ถ้าผู้ป่วยไม่สามารถตอบข้อซักถามได้ อาจใช้วิธีการสัมภาษณ์จากผู้ดูแล หรือสังเกตพฤติกรรมและผลกระทบที่เกิดจากความเจ็บปวด
    - - ระยะสิ้นหวัง (despair)
        
        ดึงผม ขาวนหน้าตนเอง เอาศีรษะฟาดเตียง
        
        เด็กจะยอมร่วมมือในการรักษาที่เจ็บปวด ต่อต้านเพียงเล็กน้อย ยอมกินอาหาร
        
        อาการโศกเศร้า เสียใจอย่างลึกซึ้ง แยกตัวอยู่เงียบๆ ร้องไห้น้อยลง มีพฤติกรรมถดถอย
        
        เมื่อมารดามาเยี่ยมจะร้องไห้รุนแรง
      - ระยะปฏิเสธ(Denial)
        
        เด็กจะหันกลับมาสนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัว เหมือนเด็กปรับตัวได้ แต่เพียงเก็บกดความรู้สึกที่มีต่อมารดาไว้
        
        หลีกเลี่ยงที่จะไปใกล้ชิดกับคนใดคนหนึ่ง ไม่กล้าเสี่ยงที่จะไว้วางใจบิดามารดาอีกต่อไป
- - - - เปิดใจรับฟังความคิดเห็นของครอบครับ ค่านิยม ความเชื่อ และการตัดสินใจของครอบครัว
      - เสริมสร้างพลังอำนาจ (Empowrement)ของครอบครัวโดยเริ่มจากจุดแข็งที่ครอบครัวมีอยู่
      - ประเมินจุดแข็ง และมีวิธีการเผชิญปัญหาของครอบครัว
    - - ส่งปรึกษาสังคมสงเคราะห์เรื่องเงิน
      - ส่งหน่วยปรึกษาเมื่อเกิดปัญหา การปรับตัวหรือความคับข้องใจ
    - - ให้คุณค่าความสำคัญของการชาวยเหลือระหว่างครอบครัว
      - ใสนับสนุนความร่วมมือของเครือข่ายระหว่างกลุ่มแพทย์และเครือข่ายผู้ปกครอง
      - ส่งต่อครอบครัวไปยังเครือข่ายผู้ปกครอง
    - - อธิบายคำศัพท์ทางการแพทยให้ครอบครัวได้เข้าใจ
      - ให้ข้อมูลบิดามารดาทั้งวาจาและลายลักษณ์อักษร
      - อธิบายเป้าหมายและเหตุผลของการพยาบาล
      - ตอบข้อสงสัยของบิดามารดา
    - - มีการสื่อสารที่ดี เปิดเผย และต่อเนื่อง
      - ให้เกียรติซึ่งกันและกัน และให้ความไว้วางใจ
      - สื่อสารทำความเข้าใจถึงบทบาท และความคาดหวังของกันและกัน
      - วางแผนการแลรักษา และตัดสินใจร่วมกัน
    - - จัดหาวิธีการและทางเลือกของการรักษาให้กับบิดามารดา
      - สนับสนุน/กระตุ้นให้เกิดการดูแลแบบสหสาขาเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลที่สำคัญเกี่ยวกับการดูแลเด็กกับวิชาชีพอื่น
    - - ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ครอบครัวกังวลหรือเห็นว่าสำคัญ
      - สนับสนุนให้ครอบครัวทำหน้าที่ดูแลเด็กขณะป่วยอยู่ใน โรงพยาบาล
      - ให้ความสำคัญในการตัดสินใจของ สมาชิกในครอบครัว
      - ร่วมกับครอบครัวหาทางเลือกต่างๆในการดูแล