Please enable JavaScript.

Coggle requires JavaScript to display documents.

PBL3:สิทธิจริยธรรมและ จรรยาบรรณวิชาชีพ, ผู้ปฏิบัติงานด้านสุขภาพ…

- - - - สิทธิที่จะมีชีวิตรอด
        
        เริ่มตั้งแต่เมื่อแรกเกิด เด็กๆ มีสิทธิที่จะมีชีวิตรอด ได้รับการจดทะเบียนเกิด มีสิทธิที่จะมีชื่อ ได้สัญชาติ และได้รับการเลี้ยงดูจากบิดามารดาของตน ไม่ถูกแยกจากครอบครัว รวมทั้งได้รับการปกป้องคุ้มครองอย่างเหมาะสม โดยรัฐมีหน้าที่ประกันสิทธิเหล่านี้ และจัดหาบริการพื้นฐานต่างๆ เพื่อให้เด็กๆ ได้มีชีวิตรอด และเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง
      - สิทธิที่จะได้รับการปกป้องคุ้มครอง
        
        คือได้รับความคุ้มครองจากการใช้ความรุนแรงทั้งร่างกายและจิตใจ และยังรวมไปถึงการคุ้มครองจากการใช้แรงงานผิดกฎหมาย การทำงานอันตราย หรือขัดขวางการศึกษา ในเรื่องสารเสพติดก็เช่นกัน เด็กๆ จะต้องได้รับการคุ้มครองจากสารอันตราย สารมีพิษ และสิ่งเสพติดต่างๆ อีกหนึ่งการให้ความคุ้มครองที่สำคัญยิ่ง ก็คือ คุ้มครองจากการค้ามนุษย์ การขายและการลักพาเด็ก การล่วงละเมิดทางเพศ และการแสวงประโยชน์กับเด็กในทุกรูปแบบ
      - สิทธิที่จะได้รับการพัฒนา
        
        ได้รับโอกาสพัฒนาและการศึกษาที่เหมาะสม ให้สามารถเติบโตพึ่งพาตนเองได้อย่างเต็มศักยภาพ ตลอดจนมีส่วนร่วมในชุมชน สิทธิด้านการพัฒนานี้นี้ยังหมายรวมถึงการต่อยอดไปสู่ทักษะเฉพาะต่างๆ การพัฒนาความสามารถทั้งด้านร่างกายและจิตใจ ที่จะทำให้เด็กๆ ได้ก้าวไปสู่อนาคตที่สดใส และมีคุณภาพชีวิตที่ดีต่อไปในอนาคต
      - สิทธิที่จะมีส่วนร่วม
        
        ทั้งการแสดงความคิดเห็นได้อย่างเสรี หรือเข้ามามีบทบาทในเรื่องต่างๆ โดยเฉพาะกับเรื่องที่ส่งผลกระทบ หรือมีส่วนโดยตรงกับตัวเด็กและเยาวชนเอง โดยความคิดเห็นดังกล่าวของเด็กจะต้องได้รับการพิจารณาอย่างจริงจังตามสมควรแก่อายุและวุฒิภาวะของเด็กคนนั้น
    - - 1.เด็กและเยาวชน พึงได้รับสิทธิเท่าเทียมกันโดยปราศจากการแบ่งแยกหรือกีดกัน ไม่ว่าโดยวิธีใด ๆในเรื่อง เชื้อชาติ ผิว เพศ ภาษา ศาสนา ความคิดเห็นทางการเมือง เผ่าพันธุ์แห่งชาติ หรือ สังคมทรัพย์สิน กำเนิดหรือสถานะอื่น ๆ ไม่ว่าจะของเด็กหรือของครอบครัวก็ตาม
      - 2.เด็กและเยาวชน พึงได้รับการพิทักษ์คุ้มครองเป็นพิเศษ อันจะช่วยให้เด็กสามารถพัฒนาทั้งทางกาย ทางสมอง และจิตใจเพื่อให้ร่วมอยู่ในสังคมได้อย่างปกติชน
      - 3.เด็กและเยาวชน มีสิทธิที่จะได้มีชื่อและมีสัญชาติแต่กำเนิด
      - 4 เด็กและเยาวชน พึงได้รับความมั่นคงทางสังคมและเติบโตอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นทั้งแม่และเด็ก ควรได้รับการดูแลและคุ้มครองเป็นพิเศษ ทั้งเมื่ออยู่ในครรภ์และภายหลังเมื่อคลอดแล้วโดยได้รับสิทธิในเรื่องที่อยู่อาศัย ได้รับอาหาร ได้รับการดูแลทางแพทย์ และโดยเฉพาะเด็ก ๆ ให้ได้รับการเล่นรื่นเริงเพลิดเพลินด้วย
      - 5 เด็กและเยาวชน ที่พิการทั้งทางร่างกาย สมอง และจิตใจ มีสิทธิที่จะได้รับการรักษาพิเศษ หมายถึง การดูแลรักษาและการศึกษาที่เหมาะสมกับสภาวะของเด็กโดยเฉพาะ
      - 6 เด็กและเยาวชน พึงได้รับความรักและความเข้าใจ อันจะช่วยพัฒนาบุคลิกของตน โดยเติบโตอยู่ในความรับผิดชอบของบิดามารดาของเด็กเอง และในทุกกรณี เด็กจะต้องอยู่ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น ปลอดภัย และไม่พลัดพรากจากพ่อแม่ ในกรณีที่เด็กไม่มีครอบครัวหรือมาจากครอบครัวที่ยากจนและมีลูกมากก็จะได้รับความช่วยเหลือเป็นพิเศษ จากรัฐหรือองค์การต่าง ๆ
      - 7 เด็กและเยาวชน มีสิทธิที่จะได้รับการศึกษา ซึ่งครูควรจะจัดให้เปล่าอย่างน้อยในชั้นประถมศึกษา เพื่อเป็นการส่งเสริมวัฒนธรรมโดยทั่ว ๆ ไป และให้เด็กเติบโตเป็นสมาชิกผู้ยังประโยชน์ต่อสังคมคนหนึ่ง การศึกษานี้คลุมไปถึงการแนะแนวทางชีวิต ซึ่งมีบิดามารดาเป็นผู้รับผิดชอบก่อนบุคคลอื่น ๆ เด็กจะต้องมีโอกาสได้รับความสนุกสนานเพลิดเพลิน จากการเล่นและรื่นเริงพร้อมกันไปด้วย
      - 8 เด็กและเยาวชน จะเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการคุ้มครองและสงเคราะห์ในทุกกรณี
      - 9 เด็กและเยาวชน พึงได้รับการปกป้องให้พ้นจากการถูกทอดทิ้ง จากความโหดร้ายทารุณ และการถูกข่มเหง รังแกทุกชนิด เด็กจะต้องไม่กลายเป็นสินค้า ไม่ว่าในรูปใด จะต้องไม่มีการรับเด็กเข้าทำงานก่อนวัยอันสมควร ไม่มีการกระทำใด ๆ อันจะมีชักจูงหรืออนุญาตเด็กให้จำต้องรับจ้างทำงาน ซึ่งอาจจะเป็นผลร้ายต่อสุขภาพของเด็ก หรือเป็นเหตุให้การพัฒนาทางกายทางสมองและทางจิตใจของเด็กต้องเสื่อมลง
      - 10 เด็กและเยาวชน พึงได้รับการคุ้มครองให้พ้นจากการกระทำที่แสดงถึงการกีดกัน แบ่งแยก ไม่ว่าทางเชื้อชาติ ศาสนาหรือรูปใด ๆ เด็กจะต้องได้รับการเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้นมา " ในภาวะแห่งจิตที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ และมีการหย่อนหนักหย่อนเบามิตรภาพระหว่างชนชาติต่าง ๆ สันติภาพ และภาพสากล และด้วยการสำนึกเต็มที่ว่าพละกำลังและความสารถพิเศษในตัวเขา ควรจะอุทิศเพื่อรับใช้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
  - - - พยาบาลแต่ละคนมีความรับผิดชอบที่
        จะต้องให้รายละเอียดแก่สถาบันหรือ
        หน่วยงานที่ตนปฏิบัติงานอยูเกี่ยวกับ
        คุณวุฒิการศึกษาทั้งในอดีต ปัจจุบันและ
        ในอนาคต ประสบการณ์ความสามารถ
        ทางคลีนิคและความเชื่อทางศีลธรรมของ
        ตนที่มีผลต่อการปฏิบัติงาน
      - พยาบาลแต่ละคนมีความรับผิดชอบที่
        จะเปลี่ยนแปลง ปรับตัวหรือถอนตัวออก
        จากสถานการณ์เหตุการณ ที่ก่อให้เกิด
        ความรู้สึกขัดแย่งต่อความรู้ความสามารถ
        และความเชื่อของตน
      - สถาบันหรือหน่วยงานที่พยาบาลปฏิบัติ
        งานอยู่จะต้องจัดสรรวัสดุอุปกรณ์สําหรับ
        ใช้เพื่อบริการสุขภาพอนามัยได้อย่าง
        เพียงพอแก่ผู้รับบริการ
      - พยาบาลมีสิทธิและความรับผิดชอบที่
        จะร่วมมือกับสถาบันหรือหน่วยงานที่ตน
        อยู่ในการที่จะเสริมสร้างสภาพแวดล้อม
        ให้สามารถให้บริการทางสุขภาพอนามัยได้ดียิ่งๆขึ้น
      - หน่วยงานหรือสถาบันที่พยาบาลปฏิบัติ
        งานอยู้ต้องให้ความเคารพเชื่อถือต่อ
        ความรู้ความสามารถค่านิยมและบุคลิก
        ส่วนตัวของพยาบาลแต่ละบุคคลในการ
        ปฏิบัติหน้าที่
      - จากหลักการทั้ง 5 ข้อข้อ 1 ถึง 3 มีลักษณะเป็นเงื่อนไขหรือข้อผูกพัน (Obligations) มากกว่าสิทธิฟาจินและปูเลน (Fagin and Paulen) ได้กล่าวถึงสิทธิของพยาบาลไว้4 ประการดังนี้
    - - พยาบาลมีสิทธิที่จะเข้าใจและยอมรับ
        ความรู้สึกของตนเอง ซึ่งการตระหนักและ
        เข้าใจถึงความรู้สึกของตนเองย่อมจะ
        ควบคุมความรู้สึกของตนเองได้
      - พยาบาลมีสิทธิที่จะดํารงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี
        และการแสดงออกของตนเอง หมายถึง
        พยาบาลมีสิทธิที่จะรับฟัง ซักถาม สงสัย
        หรือไม่ตอบในกรณีที่จะต้องใช้เหตุผล
        เลือกตัดสินใจทางจริยธรรม และพยาบาล
        มีสิทธิที่จะได้รับคําแนะนํา ช่วยเหลือร่วม
        มือจากผู้อื่น แลให้ผู้อื่นรับรู้และขจัดความ
        หวาดกลัวคับข้องใจของตนเองได้เช่นเดียวกัน
      - พยาบาลมีสิทธิที่จะพ้นจากสภาพการ
        ทํางานที่มีผลต่อการบั่นทอนสุขภาพ
        อนามัยที่ดีของตนเอง ในฐานะของปุถุชน
        เพราะการให้การบริการพยาบาลอย่างมี
        คุณภาพต้องอาศัยสภาวะที่ดี (Wellbeing)
        ของตัวบุคคลผู้เป็นพยาบาลสิทธิของ
        บุคคลแต่ละคนมีพื้นฐานสําคัญอยู่บน
        ความรู้สึกยอมรับ เคารพสิทธิและเสรีภาพ
        ของบุคคลอื่นเช่นเดียวกับตนเอง ในการ
        ปฏิบัติการพยาบาลจะต้องยึดถือหลัก
        สําคัญของกระบวนการพยาบาลที่มุ่งเน้น
        คุณค่าของความเป็นมนุษย์ของผู้ป่วย
      - พยาบาลมีสิทธิที่จะสรเางรูปแบบการ
        พยาบาลและการปฏิบัติการพยาบาลตาม
        ที่เห็นสมควรและเหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละ
        รายตามหลักการของวิชาชีพ และมีสิทธิได้
        รับการยอมรับ เชื่อถือความเคารพและ
        รางวัลตามที่สมควรจะได้
  - - - หมวด ๕ การควบคุมการประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์
        
        การพิจารณาทางด้านจริยธรรม
        แห่งวิชาชีพ
        
        มาตรา ๓๓ การกล่าวหา
        
        โดยผู้เสียหายหรือญาติและการกล่าวโทษโดยกรรมการที่พบเห็นหรือทราบเรื่องว่าผู้ประกอบวิชาชีพประพฤติผิดจริยธรรม โดยยื่นเรื่องต่อสภาการพยาบาลภายใน ๑ ปีนับแต่วันที่ผู้กล่าวหาหรือผู้กล่าวโทษรู้เรื่องและรู้ตัวผู้กระทำผิดแต่ไม่เกิน ๓ ปีนับแต่วันที่มีการประพฤติผิดจริยธรรมแห่งวิชาชีพนั้น การถอนเรื่องการกล่าวหาหรือการกล่าวโทษที่ได้ยื่นเรื่องไว้แล้วไม่เป็นเหตุให้ระงับการดำเนินการ
        
        มาตรา ๓๔ การสืบสวนโดยคณะ
        อนุกรรมการจริยธรรม
        
        ทำหน้าที่สืบสวน แสวงหาข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานที่เกี่ยวกับข้อกล่าวหาหรือข้อกล่าวโทษหรือกรณีที่คณะกรรมการมีมติว่ามีพฤติกรรมอันสมควรให้มีการพิจารณาเกี่ยวกับจริยธรรม
        
        มาตรา ๓๕ พิจารณา
        
        สภาการพยาบาลแต่งตั้งจากสมาชิกสามัญไม่น้อยกว่า ๓ คน พิจารณาเกี่ยวกับจริยธรรม ( ม ๓๔ )แล้วทำรายงานและความเห็นเสนอคณะกรรมการเพื่อพิจารณา ( ม ๓๕ )และมีมติอย่างใดอย่างหนึ่ง
        
        มาตรา ๓๖ ลงมติ
        
        ๑ให้คณะอนุกรรมการจริยธรรมแสวงหาข้อเท็จจริงเพิ่มเติมเมื่อยังมีข้อสงสัยบางประการและเสนอคณะกรรมการพิจารณา
        
        ๒ แต่งตั้งคณะอนุกรรมการสอบสวนทำการสอบสวน เมื่อเห็นว่า ข้อกล่าวหาหรือข้อกล่าวโทษนั้นมีมูล
        
        ๓ ให้ยกข้อกล่าวหาหรือข้อกล่าวโทษ เมื่อเห็นว่าข้อกล่าวหาหรือข้อกล่าวโทษนั้นไม่มีมูล
        
        มาตรา ๓๗-๔๐
        
        แต่งตั้งจากสมาชิกสามัญไม่น้อยกว่า ๓ คน ทำหน้าที่สอบสวน โดยแจ้งข้อกล่าวหาหรือข้อกล่าวโทษพร้อมส่งสำเนาเรื่องที่กล่าวหาหรือกล่าวโทษให้ผู้ถูกกล่าวหาหรือผู้ถูกกล่าวโทษ ไม่น้อยกว่า ๑๕ วันก่อนเริ่มทำการสอบสวน เมื่อคณะอนุกรรมการสอบสวนเสร็จสิ้นแล้ว ให้เสนอสำนวนการสอบสวน พร้อมทั้งความเห็นต่อคณะกรรมการเพื่อวินิจฉัยชี้ขาด
        
        มาตรา ๔๑ การพิจารณาความผิดด้านจริยธรรม
        
        ๑ให้คณะอนุกรรมการสอบสวนทำการสอบสวนก่อนวินิจฉัยชี้ขาดก็ได้
        
        ๒ วินิจฉัยชี้ขาดอย่างใดอย่างหนึ่ง
        
        ๑) ยกข้อกล่าวหาหรือข้อกล่าวโทษ
        
        ๒) ว่ากล่าวตักเตือน
        
        (๓) ภาคทัณฑ์
        
        (๔) พักใช้ใบอนุญาตมีกำหนดเวลา
        ตามที่เห็นสมควรแต่ไม่เกิน ๒ ปี
        
        (๕) เพิกถอนใบอนุญาต