Please enable JavaScript.
Coggle requires JavaScript to display documents.
เศรษฐกิจสมัยสุโขทัย (1.ภาคการผลิต (1.เกษตรกรรม
พื้นที่นาและสวนจะอยู่ทางทิ…
เศรษฐกิจสมัยสุโขทัย
1.ภาคการผลิต
1.เกษตรกรรม
พื้นที่นาและสวนจะอยู่ทางทิศตะวันออกส่วนทิศใต้และทิศเหนือเป็นเขตป่าเขามีทั้งการทำนาทำไร่และทำสวนผลไม้ชนิดต่างๆ 
มีการสร้างระบบชลประทานเพื่อการเกษตร ตัวเมืองสุโขทัยเหมาะสมกับการจัดระบบนำน้ำมาใช้โดยรับแบบอย่างการสร้างระบบเก็บกักน้ำตาแบบของขอมเรียกว่า"บาราย"
โดยสร้างอ่างเก็บน้ำหรือทะเลสาบสำหรับเก็บน้ำฝนไว้ใช่ในฤดูแล้งทำให้เมืองสุโขทัยและบริเวณใกล้เคียงที่ไม่สามารถรับน้ำจากแม่น้ำได้เต็มที่สามารถมีน้ำใช้จะบารายนิเองเรียกกันว่าชลประทานราษฏร์
2. การเลี้ยงสัตว์
เป็นอาชีพที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ปกครองสุโขทัย เช่น การเลี้ยงเพื่อบริโภค ใช้แรงงาน และเพื่อการซื้อขาย ทางการอนุญาตให้มีการค้าสัตว์โดยเสรี ช้าง ม้า วัว ควาย แหล่งเลี้ยงสัตว์อยู่นอกตัวเมือง
3. หัตถกรรม
สมัยสุโขทัยมีการผลิตสินค้าหัตถกรรมหลายชนิด เช่น ทอผ้า ทำเครื่องจักรสานและการผลิตเครื่องเคลือบที่เรียกว่า เครื่องสังคโลก
เมืองศรีสัชนาลัยเป็นศูนย์กลางการผลิตเครื่องสังคโลกการผลิตเครื่องสังคโลกในสมัยสุโขทัย เนื่องจากมีการขุดพบซากเตาเผาที่เรียกว่า เตาทุเรียง นอกจากจะผลิตไว้ใช้เองในราชอาณาจักรแล้วยังได้ส่งไปขายยังต่างประเทศ เป็นสินค้าออกที่ทำรายได้ให้ประเทศอย่างหนี่ง ประเทศที่รับเชื้อเครื่องสังคโลกจากสุโขทัยมีหลายประเทศ เช่น มลายู ชวา และฟิลิปปินส์ เป็นต้น
3.การจัดการและส่งเสริมของรัฐ
ผู้ปกครองสุโขทัยไดจัดสร้างและปรับปรุงระบบบางประการเพื่ออำนวยประโยชน์ต่อเศรษฐกิจของรัฐ อันนำมาซึ่งความมั่งคั่งและความอุดมสมบูรณ์ของบ้านเมือง ดังนี้
๑.ระบบชลประทาน สภาพภูมิประเทศของสุโขทัยไม่เอื้ออำนวยต่อการเพาะปลูกมากนัก เนื่องจากมิใช่ที่ราบลุ่มแม่น้ำ ทำให้กันดารในฤดูแล้งและมีน้ำท่วมขังในฤดูน้ำหลาก
วิธีพัฒนาระบบชลประทาน โดยการสร้างเขื่อนดินขนาดใหญ่ขึ้นทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของตัวเมืองสุโขทัยเรียกว่า สรีดภงส์ หรือทำนบพระร่วง และมีร่องน้ำ โซกพระร่วงระบายน้ำจากเขตภูเขาไปลงคูเมืองเพื่อป้องกันน้ำท่วมในฤดูฝน ส่วนภายในตัวเมืองก็มีการขุดสระขนาดใหญ่ที่เรียกว่าตระพังสำหรับกักน้ำไว้ใช้ นอกจากนี้ มีแนวคันดินใหญ่ทอดยาวช่วยชักน้ำและระบายน้ำให้ชุมชนทำให้น้ำไม่ท่วมในฤดูฝน แนวคันดินนี้เป็นเส้นทางคมนาคมทางบกที่เรียกว่าถนนพระร่วง
๒.รายได้ ส่วนหนึ่งของรายได้มาจากการค้าขายกับต่างชาติ อีกส่วนหนึ่งเก็บจากพลเมืองซึ่งมีทั้งไทยและต่างชาติในรูปแบบของอากร คือ เงินเรียกเก็บจากการประกอบอาชีพของประชาชน ฤชา คือ ค่าธรรมเนียมที่เรียกเก็บจากคู่กรณีในการตัดสินดีความ และส่วนหรือบรรณาการที่เก็บจากเมืองที่อยู่ใต้อำนาจ
๓.เงินตรา สมัยสุโขทัยมีการใช้เงินและทองคำเป็นก้อนหรือแท่งในขนาดน้ำหนักต่างๆ เป็นสื่อกลางในการค้าขายแลกเปลี่ยน นอกจากนี้ ยังมีการใช้เบี้ยซึ่งทำจากเปลือกหอยสีขาวหลังนูน โดยนำเข้าจากอ่าวเบงกอลเป็นสื่อแลกเปลี่ยนด้วย แต่มีค่าน้อย
2.ภาคการค้า
1.การค้าภายใน
ในเมืองสุโขทัยมีการจัดตั้งตลาด ซึ่งมีตลาดประจำและตลาดนัดสำหรับซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าอุปโภคอยู่หลายแห่ง จากศิลาจารึกประทับว่า การค้าภายในตัวเมืองมี "ตลาดปสาน" ซึ่งอยู่ทางด้านเหนือของตัวเมือง การมีตลาดเป็นศูนย์กลางการค้า เป็นการกระตุ้นให้พลเมืองผลิตสินค้าต่างๆมาขายทำให้มีรายได้ การเป็นอยู่ดีขึ้น
2.การค้ากับต่างแดน
สุโขทัยมีการค้ากับต่างชาติทางบก ได้แก่ ล้านนา หลวงพระบาง เวียงจันทร์ มอญ ส่วนการค้าทางเรือ ได้แก่ อินเดีย มลายู ชวา สุมาตรา ฟิลิปปินส์ จีนและญี่ปุ่น สินค้าขาออกจะเป็นผลิตผลจากป่า เช่น ไม้หอม ครั่ง ฝาง รงค์ เครื่องเทศ งาช้าง เขาสัตว์ มูลค้างคาาว รวมทั้งเครื่องสังคโลก ส่วนสินค้าเข้าคงปริมาณไม่มากนัก จำพวกอาวุธและสินค้าฟุ่มเฟือยบางอย่าง
-